دردسرهاي يك تاريخ مصرف گذشته
زماني كه ديويد بكام در منچستر بود او را بهترين كاشتهزن دنيا ميدانستند و تا حدودي بهترين شماره هفت اروپا (البته در مورد دوم عدهاي لوييس فيگو را بهترين شماره هفت ميدانستند و او هم با كسب توپ طلا اروپا اين فرضيه را اثبات كرد). گذشت و گذشت تا اينكه بكام بعد از دوران نهچندان موفقش در رئال راهي آمريكا شد. روزهاي اول حضورش در تيم گالكسي توام با شادي و شور بود اما به مرور زمان اين بازيكن كه ديگر طراوت روزهاي جواني را نداشت پايگاهش را نزد هواداران از دست داد تا كار به جايي رسد كه روي پلاكاردهايي بنويسند برگرد خانه.
به نوشته اعتماد ملی؛ اين تازه اول ماجرا بود چون ديويد چندي بعد اعلام كرد از بودن در اين تيم ديگر احساس رضايت نميكند. او حالا هم ميگويد:«شبها خواب راحتي ندارم. كابوس ميبينم. بعضيها نميتوانند جلوي دهانشان را بگيرند. من نميتوانم هر روز با آن مجادله داشته باشم. بعضي از مردم هر روز از من به خاطر تلاشهايم در زمين تشكر ميكنند اما عدهاي انگار هيچ درك و فهمي ندارند.» بگذاريد قضيه را از اين زاويه بررسي كنيم.
ديويد بكام وقتي ميخواست راهي آمريكا شود مطبوعات اين كشور برايش سنگ تمام گذاشتند. روزي نبود كه عكسش را در صفحات روزنامه چاپ نكنند و دربارهاش چيزي ننويسند. چندي نگذشت كه تام كروز در رداي سخنگوي او ظاهر شد و اعلام كرد براي ديويد خانه زيبايي در نظر دارد.
چنين شد كه بكام با سر و صداي زيادي راهي آمريكا شد. رسانههاي اين كشور محبوبيت او را در حد مايكل جردن ستاره افسانهاي بسكتبال توصيف ميكردند چيزي كه اغراقآميز ميكرد. بعد تابستان 2007 از راه رسيد و او به اتفاق مدير باشگاه گالكسي- الكسي لالاس معروف- با خبرنگاران حرف زد و چنين شد كه ناجي اين تيم شماره 23 را پوشيد. حالا از آن روزها بيش از دو سال گذشته و ديويد ديگر ميداند مرد اول تيم نيست.
جمعه 13 جولاي 2007 بود كه حدود 5 هزار هوادار در محل كنفرانس خبري ديويد حاضر شدند. اين تعداد جاي تعجب دارد چون فوتبال در آمريكا اصلا ورزش مهمي نيست و در يك دهه اخير با كلي سرمايهگذاري به اينجا رسيده است. 65 تلويزيون اين مراسم را پخش مستقيم كردند كه اين هم براي يك فوتباليست در آمريكا ركورد محسوب ميشود. خانواده بكام در خانه 2/18 ميليون دلاري خود در لسآنجلس ساكن شدند اما اين هم نتوانست شروع خوبي براي اين بازيكن باشد. بكام حالا شب را با كابوس به صبح ميرساند.
