لجبازی با رئیسجمهور برابر با تسریع در حذف علیآبادی
در موقعیتی نامه 38 رئیس فدراسیون ورزشی و پس از آن گفت و گوهای برخی از آنها در حمایت از علیآبادی برای تمدید چهارساله دوره ریاستش بر سازمان ورزش از طریق رسانههای گروهی منتشر شد که شواهد موجود نه تنها از نافرجام ماندن تلاش یک هفتهای برای تکمیل این نامه و موجسواری پس از آن خبر میدهد، بلکه از نتایج معکوس چنین حرکتی که به زعم برخی با تعابیری جز حمایت همراه شده، حکایت دارد.
به گزارش خبرنگار ورزشی تابناک؛ از اواسط هفته گذشته شخصی که پیرو تماسهایی که گفته میشود از عسگری سرپرست فدراسیون شمشیربازی و خزایی رئیس صندوق قهرمان و پیشکسوتان بوده به روئسای فدراسیونهای ورزشی مراجعه کرده و خواستار امضاء در پای نامه تومارگونهای به احمدینژاد برای حمایت از تمدید چهارساله دور ریاست محمد علیآبادی بر سازمان ورزش شدند.
در این نامه که ورزش مدون ایران با تاریخ یکصدساله، به نهالی تشبیه شده که احتمالاً توسط جناب رئیس در چهار سال اخیر با حرکتهایی همچون تعلیق و بلاتکلیفی طولانی مدت فوتبال و پس از آن ناکامی در صعود به جام جهانی، ناکامی بزرگ المپیک، تکمیل ساخت و سازهای دوران هاشمی طبا و مهرعلیزاده، ناکامی پشتوانههای ورزش ایران در بازیهای آسیایی نوجوانان، دوپینگهای متعدد و دست آخر آبروریزی جعل اسناد دولتی برای انجام صغرسنی رشد چشمگیری داشته است، روئسای فدراسیونها خواستار حفظ پدر ورزش برای مدالآوری در چهار سال دوم مدیریت وی شدهاند.
اگرچه در متن این نامه عنوان دهانپرکن "صلاحدید" آمده و تلاش شده این اشخاص مقابل رئیسجمهور قرار نگیرند اما شواهد و قرائن حکایت از آن دارد که برداشت کلی از این نامه برخلاف برنامهریزی صورت پذیرفته بوده و علاوه بر آنکه به سود علیآبادی تمام نشده بلکه با عنایت به آنکه تعابیری همچون تلاش برای تحت فشار گذاشتن احمدینژاد و یا لجبازی با رئیسجمهور در برابر تغییری که رئیسجمهور مصمم به انجام آن شده، نسبت به این نامه صورت پذیرفته، جایگاه بعدی معاون رئیسجمهور را نیز تحت تاثیر قرار داده است.
این موضعگیری نیز دلایل مشخص دارد که مهمترین این علل انتشار علنی نامه مذکور است، چرا که بر فرض اگر هدف صرفاً حمایت از علیآبادی بوده و در لوای آن تحت فشار گذاشتن رئیس دولت دهم نبوده، انتشار علنی نامه روئسای فدراسیون ضرورتی نداشت و همین که نامه به دبیرخانه نهاد ریاست جمهوری ارسال و در کارتابل ویژه احمدینژاد برای رویت قرار میگرفت، کفایت میکرد و همین امر باعث شده برخی تلاش برای تحت فشار قراردادن احمدینژاد را از طریق رسانهها جهت حفظ علیآبادی بازخورد این نامه تلقی کنند.
اگرچه چنین مکانیزمی ابتداً نه از طریق سایت سازمان تربیتبدنی منتشر شد و نه از فکس این سازمان ارسال شد تا نمایی از حرکتی خودجوش را به خود بگیرد اما هر سادهلوحی نیز درمییابد که روئسای فدراسیونها بیاذن لیوان آبی را نیز سر نمیکشند و از این منظر به زعم برخی از صاحبنظران چنین حرکتی نمیتواند صرفاً از ناحیه سرپرست فدراسیون شمشیربازی باشد که برحسب اتفاق پس از انتشار نامه دیروز، امروز رئیس فدراسیون شد.
شاید همین امر باعث شده که عدم امضاء امثال فاطمه هاشمی رئیس فدراسیون بیماریهای خاص، احمد دنیامالی رئیس فدراسیون قایقرانی، احمد ناطقنوری رئیس فدراسیون مشتزنی، وحید مرادی رئیس فدراسیون شنا، شیرجه و واترپولو و محمدرضا یزدانی خرم رئیس فدراسیون کشتی که برخلاف بسیاری جگر داشتند و مخالفتشان را به این شکل بیان کردند، با ادبیاتی شبیه انجام گناه کبیره توسط برخی رسانهها انعکاس پیدا کند و ماندگاری علیآبادی به مفهوم حذف اکثر این روئسا باشد.
در هر حال آنچه مشخص است لجبازی با رئیسجمهور از هر طریقی باشد نتیجه معکوس داشته و تنها میتواند منجر به تسریع در تغییر علیآبادی و حتی حفظ از گزینههای حضور در سایر پستهای وزارتی کابینه باشد و از این حیث شاید به ظاهر دوستان احمدینژاد بدترین نوع خدمت را به مهندس کرده باشند و اگر روزنهای امیدی به انتصاب دوباره علیآبادی وجود داشت، این نامه ایجابی میتواند به کلی آن را مسدود سازد و احمدینژاد را مجاب سازد که تردیدی در امضاء حکم نهایی گزینه مدنظرش برای جانشینی علیآبادی به دل راه ندهد و به این شکل این ژست اصلاحگرا بودن دولت بر اساس عملکردها را نیز بگیرد.
نباید این نکته مهم را از نظر دور داشت که قالب انتقادها از رئیس سازمان ورزش در چهار سال اخیر از سوی روئسای فدراسیونهای ورزشی نبوده و نخبگان اعم از پیشکسوتان، قهرمانان برجسته پیشین و فعلی، کارشناسان ورزشی رسانههای گروهی حتی حامی و همچنین بخش اعظمی از افکار عمومی از عملکرد دستگاه ورزش در چهارسالی که گذشت، رضایت خاطر نداشته و از این منظر قطعاً مهر و امضاء روئسای فدراسیونهای ورزشی نمیتواند ملاک عمل مناسبی برای سنجش میزان رضایت مردم از عملکرد یک مدیر باشد.



