آموزش به کنار، کاش این یک ماه را صرف پرورش دانش آموزان می‌کردید!

هنوز تابستان از راه نرسیده، تعطیلات تابستانی دانش آموزان آغاز شده است. به ویژه برای دانش آموزان ابتدایی که در ابتدایی راه یادگیری قرار دارند اما کسی متقاضی آموزش به ایشان نیست.

به گزارش «تابناک»، به رغم آنکه کتاب های درسی طی سالهای اخیر تغییرات زیادی به خود دیده و حتی بر شمار عناوین درسی نیز افزوده شده، کماکان شاهد تداوم روند کوتاه شدن طول سال تحصیلی هستیم، به گونه که می‌بینیم بسیاری از مدارس ابتدایی امتحانات پایان سال را برگزار کرده و دانش آموزان را یک ماه جلوتر به تعطیلات تابستانی فرستاده‌اند.

اتفاقی که در مقاطع پایین تر بیشتر رخ داده و در مقاطع بالاتر نیز طی روزهای پیش رو رخ خواهد داد. آن هم در حالی که چند سالی است پنج شنبه ها هم به صف تعطیلات مدارس پیوسته‌اند و در نتیجه زمان آموزش درس های مختلف به شدت کاهش یافته است.

اما هرچه طول سال تحصیلی و ساعات آموزش در مدارس کاهش  پیدا کرده، سرعت تدریس در مدارس نیز رشد چشمگیری یافته است. به گونه که شاهد اتمام تدریس اغلب کتاب های درسی در پایان هر سال هستیم که دوره کوتاه بعد از تعطیلات نوروز تا ایام امتحانات پایان سال را به دوره مرور درس ها، برگزاری امتحانات آزمایشی، دایر کردن اردوهای تفریحی، توجه به آموزش های جانبی و غیره تبدیل می‌کند.

در چنین شرایطی جای تعجب ندارد که می‌بینیم بسیاری از اولیای دانش آموزان از فشردگی بسیار زیاد آموزش در مدارس گلایه دارند و شرط موفقیت دانش آموزان در فراگیری دروس را، همراهی تمام اعضای خانواده با فرایند آموزشی مدارس ذکر می‌کنند. همراهی ای که اگر به هر دلیل رقم نخورد، در یادگیری دانش آموزان تاثیر به سزایی خواهد داشت.

این در حالی است که یکی از اشکالات بزرگی که متوجه شیوه ارزش گذاری فعلی وضعیت تحصیلی دانش آموزان، یعنی ارزش گذاری توصیفی می‌شود، مشخص نشدن ضعف تحصیلی دانش آموزان و انتقال این نقاط ضعف به مقاطع بالاتر است. اشکالی که اثرات آن سالها بعد مشخص خواهد شد و منتقدان شیوه آموزشی فعلی از آن با عنوان بیماری مزمن دانش آموزان فعلی یاد می‌کنند.

در نتیجه این ملاحظه است که پی به اهمیت و ضرورت همراهی والدین با دانش آموزان خواهیم برد؛ همراهی ای که اگر رخ ندهد، عواقب ناخوشی گریبان گیر دانش آموز و جامعه در آینده خواهد کرد. به این صورت که اگر پدر و مادر دانش آموزی نتوانند در یادگیری دانش آموزشان نقش ایفا کرده و به نوعی جور فشردگی زمان آموزش، سرعت بالای آموزش و تغییرات کتاب های درسی را بکشند، دانش آموزشان لطمه خواهد دید.

به عبارت بهتر، همه تغییرات به گونه ای دست به دست هم داده‌اند که تنها حضور در مدرسه و انجام تکالیف در منزل برای آموزش دیدن دانش آموزان کافی نیست و دست کم پدر یا مادر می‌بایست پا به پای معلم در منزل به تدریس بپردازند. موهبتی که برخی دانش آموزان از آن برخوردار نیستند و در نتیجه، آموزش کافی را دریافت نمی‌کنند. دانش آموزانی که به کمک شیوه توصیفی می‌توانند با همین شرایط به مقاطع بالاتر تحصیلی هم راه پیدا کنند!

همه اینها در حالی است دانش آموزان درگیر آموزش های جانبی مانند شرکت در دوره های آموزش زبان، باشگاه های ورزشی، آموزشگاه های هنری و... نباشند که در این صورت الزام والدین به همراهی شان بیش از پیش خواهد بود.

در چنین شرایطی جا دارد از مسئولان بپرسیم که براستی با تکیه بر کدام کار علمی و برنامه ریزی، اجازه می‌دهند سال تحصیلی یک ماه زودتر تمام شود؟ یک ماهی که اگر ضرورتی برای استفاده از آن برای آموزش به دانش آموزان احساس نشود، می‌توان به فعالیت های پرورشی دانش آموزان اختصاصش داد و آن را صرف اموری همچون مطالعه، گفت‌وگو، یادگیری مهارت های زندگی و... نمود.