شمعی برای «ستایش» بیفروزیم تا به یاد آوریم

غروب امروز قرار است جمعی از ایرانیان و مهاجران افغانستانی در کشورمان، مقابل سفارت افغانستان در کشورمان گرد هم آمده و برای یادبود «ستایش» شمعی روشن کنند؛ شمعی که لازم است خیلی‌هایمان در درون خودمان روشن کنیم.

به گزارش «تابناک»، به رسم برخی حوادثی که در ماه‌های اخیر رخ داده و قلب بسیاری از مردم را به درد آورده، قرار است غروب امروز جمعی از ایرانیان و مهاجران افغانستانی مقابل سفارت این کشور در تهران گرد هم آمده و در سوگ دختر بچه ایرانی ـ افغانستانی شمع بیفروزند تا به این وسیله با خانواده داغدار ستایش همدردی کرده باشند.

شمعی که بهانه روشن کردن آن، یادآوری عمق تأثر مردم از فاجعه‌ای است که در خیرآباد ورامین رقم خورده و آنقدر دردناک است که نمی‌دانیم چگونه با آن کنار بیاییم؛ به ویژه آنکه می‌دانیم فاجعه را نوجوانی رقم زده که می‌بایست اکنون در کلاس درس حاضر باشد، ولی نقش اول آنچنان جنایت هولناکی بوده که کشورمان را به شوک فرو برده است.

جنایتی که پلیس کشورمان را هم بر آن داشته تا خواستار اشد مجازات برای قاتل شوند، چه برسد به ما و شمایی که نمی‌دانیم چگونه ممکن است نوجوانی کم سن و سال، یکی از نوجوان‌هایی که پیرامونمان در جامعه قدم می‌زند، درس می‌خواند و روند رشد را می پیماید، مرتکب چنین جنایت هولناکی شود؟ جنایتی که از افکار شیطانی و شوم آغاز شده، به قتل دختر بچه شش ساله رسیده و پس از آن به تلاش برای از بین بردن پیکر بی‌جان وی ختم شده است!

اینجاست که به فکر فرو رفته و می‌اندیشیم آیا قاتل همه این راه را در یک روز و یک ساعت طی کرده و فاجعه‌ای با چنین ابعادی، در یک لحظه اتفاق افتاده یا این جنایت محصول فرایندی بلند مدت است؟ فرایندی که در تکوین آن، پای خیلی‌هایمان گیر است؟

پروسه‌ای که شاید دست به دست کردن مطالب نادرست در شبکه‌های اجتماعی، کوتاهی مان در مراقبت از نوجوانان و جوانان، بد دهانی‌های‌ گاه و بیگاهی که از خودمان بروز می‌دهیم؛ خشمی که ‌گاه به نمایش می‌گذاریم، بی‌توجهی‌هایمان به وظایفی که در کسوت مسئول فرهنگی، معلم، هنرمند، اصحاب رسانه، ضابط انتظامی و قضایی، سیاستمدار و... عهده دار هستیم و خیلی مسائل دیگر در آن نقش داشته باشد.

اشتباهاتی که شاید ارتکاب بعضی شان را هم متوجه نمی‌شویم و به همین دلیل، از عواقب بسیاری شان بی‌اطلاعیم؛ مثل فحشی که گاه در رانندگی به یکدیگر حواله می‌دهیم و نمی‌دانیم ممکن است به گوش نوجوانی رسیده، لوح دلش را ـ ولو بسیار اندک ـ تیره کرده و او را به مسیری سوق دهد که ما راهنمایی‌اش کرده‌ایم.

با این حساب است که می‌گوییم ببه بهانه سوگ «ستایش» هم که شده، می‌بایست خیلی‌هایمان شمع بیفروزیم؛ شمعی در درون خودمان، به این امید که به کمک نورش تیرگی‌های درونمان را دیده و برای از بین بردنشان اقدام نماییم.