توصيه‌هاي تاريخي رهبر انقلاب به شوراي نگهبان

در حالي که از ابتداي اين هفته هيأت‌هاي نظارت کار رسيدگي به شکايات نامزدهاي نام‌نويسي کرده و بررسي صلاحيت کليه نامزدها را آغاز کرده‌اند، «تابناک» به بازانتشار متن کامل توصيه‌هاي مهم و تاريخي رهبر انقلاب به اعضاي شوراي نگهبان مي‌پردازد.

آيت‌الله خامنه‌اي در اين ديدار که در دي ماه 82 و در زمان بررسي صلاحيت‌ها از سوي شوراي نگهبان انجام شده، ضمن تأکيد بر لزوم احراز صلاحيت کانديداها مي‌افزايند: دايره محرز را خيلى تنگ نگيريد؛ واقعاً ببينيم آن مقدار صلاحيتى كه براى مجلس در زمينه التزام به قانون اساسى و التزام به دين مبين اسلام و بقيه شرايط وجود دارد، چه اندازه التزامى است. گاهى مثلاً فرض بفرماييد يك نفر در فضايى قرار مى‏گيرد كه هيجانى مى‏شود و حرفى مى‏زند كه ممكن است حرف خوب و درستى نباشد؛ اما حاكى از عدم التزام آن شخص به دين يا به جمهورى اسلامى نيست. فرض كنيد جوانى است كه در محيطى هيجانى قرار گرفته و چند نفر مطلبى گفته‏اند و او هم حرفى زده، يا در جلسه‏اى كه دو، سه يا پنج نفر از دوستان راجع به كشور و اسلام صحبت مى‏كنند، جمله‏اى گفته كه اين جمله ممكن است در صحبتى دوستانه قابل قبول باشد ـ هرچند كه انتقادآميز بوده؛ يا انتقاد از رهبرى يا از برخى از مبانى نظام ـ اما نمى‏توان اين جمله و حرف را كه به گوش ما رسيده، حاكى بدانيم از اين‏كه اين شخص از صلاحيت ساقط شده است.

 

رهبر انقلاب با بيان اين‌که احراز صلاحيت يقيني ممکن نيست، با بيان برخي مسائل فقهي و اصولي، مراد از احراز صلاحيت را احراز صلاحيت عرفي دانستند.
ايشان همچنين ضمن تجليل از اعضاي شوراي نگهبان و عادي دانستن روال بررسي صلاحيت کانديداها در تمام دنيا اظهار کردند: مراقب باشيد حقّ كسى ضايع نشود؛ چون ردّ صلاحيت چيز كوچكى نيست؛ يعنى اين‏كه ما كسى را ردّ صلاحيت كنيم و احياناً صلاحيت داشته باشد. «جرح»، مسأله خيلى مهمى است. اين‏طور نيست كه بگوييم ما اين‏طور فهميديم؛ نه، بايد جوانبش كاملاً ديده و رعايت شود. در بعضى از موارد و مصاديقى ـ بنا نداريم وارد جزئيّات شويم ـ كه به بنده دو سه روز قبل ارائه شد و ديدم، اين معنا و آنچه انسان انتظار دارد، وجود نداشت.

 

ايشان در ادامه به موضوع بررسي صلاحيت نمايندگان اشاره و تأکيد کردند: در مورد نمايندگان مجلس هم من به جناب آقاى جنّتى پيغام دادم ـ پاى اين مطلب هم ايستاده‏ام و به نظر من هيچ شبهه هم ندارد ـ كه اين‏جا جاى استصحاب است، مادامى كه خلافش ثابت شود؛ يعنى شما نگوييد ما آن وقت يقين نداشتيم؛ نه، حملِ بر صحّت كنيد. جايى هم كه هم عمل خودتان را ـ آنهايى كه بوديد ـ هم عمل ديگران را ـ آنها كه نبودند ـ شك داريد، حملِ بر صحّت كنيد. اينهايى كه آمدند، با احراز آمده‏اند؛ مگر خلافش ثابت شود. اگر خلافش ثابت شد، به حرف هيچ‏كس گوش نكنيد و همان مطلبى را كه ثابت شده عمل كنيد؛ اما اگر خلافش ثابت نشد، اين احراز، استصحاب است و هيچ لزومى ندارد كه انسان بخواهد از طريق ديگرى اين صلاحيت را احراز كند.

 

متن کامل را در ستون «مقالات» بخوانيد.