مسابقات قرآن؛ گذشته؛ حال و آينده
علی ویسی در یادداشت خود به «تابناک» آورده است:
اقبال به حفظ و قرائت قرآن كریم به موازات دیگر رشتههای معارف دینی پس از پیروزی شكوهمند انقلاب اسلامی در ایران از آغاز تاكنون، پیشرفت چشمگیری داشته است و همان گونه كه دیده میشود، نوجوانان و جوانان با ایمان در میادین گوناگون داخلی و خارجی، موفقیتهای بزرگی برای كشورمان به دست آورده و در آینده به فضل الهی باز هم این توفیقات تداوم خواهد یافت.
اگر بخواهیم به عوامل جذب نوجوانان و جوانان به حفظ و قرائت قرآن كریم اشارهای داشته باشیم، پس از جاذبه معنوی و ملكوتی قران كریم ـ كه خود اصلیترین عامل علاقهمندی است ـ وجود رقابتها و مسابقات متعدد قرآنی در ادارات و سازمانهای دولتی و غیردولتی مهمترین عامل بوده و خواهد بود.
آنچه تاكنون در موضوع حفظ و قرائت قرآن كریم در كشور ما رخ داده، كار كوچكی نیست و حضور مؤثر و قدرتمند عزیزان حافظ و قاری در میادین و محافل قرآنی، گواه این مدعاست كه كار بسیاری انجام شده و الحق و الانصاف از بركت حضور قرآن، در جامعه امروز در میان كشورهای اسلامی به عنوان یكی از كشورهای مدعی به شمار میرویم.
مسابقات قرآن، بستر خوبی برای ایجاد انگیزه و حركت بوده و هست، اما در ادامه و پس از انجام مسابقات، برنامه چیست؟ وقتی استعدادها در مسابقات شناخته شد، چه كسی و یا چه ارگانی این افراد را تحت پوشش آموزشی و پرورشی خود خواهد گرفت؟
به نظر حقیر، همان گونه كه برای مسابقات غیرقرآنی المپیك برگزار میشود، باید برای فعالیتهای قرآنی نیز المپیك برگزار شود. اگر توانستیم بینالمللی برگزار میكنیم و اگر این اجماع صورت نگرفت، باید در درون كشور خود این مهم را تحقق ببخشیم.
لازمه تحقق این موضوع، اهمیت حلقههای قرآنی در منازل گرفته تا جلسات مساجد و آموزشهای كلاسیك در مدارس خواهد بود.
آنچه اكنون به عنوان خروجی مسابقات دیده میشود، با آنچه از آن انتظار میرود فاصله بسیار دارد. هر ساله عزیزان ما در سازمان اوقاف تلاش میكنند به بهترین شكل ممكن، این مسابقات را برگزار كنند و الحق هم موفق بوده اند ولی به نظر میرسد، در شكل كار موفقند، ولی در محتوا كه اصل موضوع است دچار روزمرگی شدهاند.
بخشی از این مشكل به ایشان ربطی ندارد، زیرا برای اینها یك وظیفهای تعریف شده و آنها هم هر سال به نحو احسن به وظیفه خود عمل میكنند. اجازه بدهید كمی آماری صحبت كنیم. مخاطبان قرآن كریم شامل كل جامعه نزدیک به هفتاد میلیونی كشورمان میشود و اساس شكل گیری نظام مقدس جمهوری اسلامی در ایران بر پایه اصول و مبانی قرآن كریم و آموزههای اهل بیت ـ علیهم السلام ـ بوده است؛ بنابراین، شایسته است برای كشوری با این افتخار برای قرآن كریم و آموزش تعالیم بلند آن در بالاترین سطح اداره كشور یعنی ریاست محترم جمهوری وزارت خانه ای تشكیل و به سامان دهی امور قرآنی بپردازد.
به هر روی، تا هنگامی كه مسائل قرآنی كشور متولی واحدی نداشته باشد، هر چقدر هم شكل كارها را زیبا كنیم، تنها كار روبنایی كردهایم و از محتوا و اصل غافل شدهایم.
آیا زمان آن نرسیده كه این كارهای پراكنده قرآنی را در ذیل یك وزارت خانه سر و سامان دهیم؟
آنچه درباره مسائل قرآنی كشور در حال وقوع است، روندی است كه به جای پرورش حافظ و قاری متبحر «قرآن فهم» در حال پرورش حافظ و قاری «مسابقهای» است. اخلاق و رفتار و پوشش قاریان و حافظان نیز از مهمترین مسائلی است كه امروزه باید توسط بزرگان نسبت به آن عنایت ویژه ای صورت بگیرد.
امید است درباره آموزش قرآن كریم و تربیت افراد قرآنی و امور قرآنی، وحدت رویهای پدید آمده و پراكندگیهای موجود میان سازمانها و ادارات شكل واحدی پیدا نمایند.
