تا کی قرار است دود رفتار میهمانان ناخوانده و غیرمجاز به چشممان برود؟

تکلیف آن مهاجرانی که مجوز اقامت در کشورمان را دارند و به حداقل های قانونی پایبندی نشان می‌دهند، هیچ، ولی تا کی می‌توان از آسیب های مهاجران غیرقانونی شنید و نسبت به تعلل مسئولان در مقابله با ایشان بی تفاوت ماند؟ آیا وقت آن نرسیده یک بار برای همیشه به این ماجرا پایان دهیم؟

به گزارش «تابناک»، در شرایطی که به نظر می‌رسد با پایان یافتن مذاکرات طولانی مدت هسته ای و حاصل آمدن توافق، شرایط کشورمان در دوران گذار قرار گرفته و دیر یا زود اثرات اقتصادی ماجرا آشکار خواهد شد، گاه اتفاقاتی رخ می‌دهد که به شدت نگران کننده به نظر می‌رسد و حتی می‌توان به چشم زنگ هشدار بدان ها نگریست.

از جمله این اتفاقات، اخبار ناخوشایندی است که در حوزه گردشگری منتشر می‌شود و می‌تواند حکم تهدیدی بزرگ برای گسترش افق های سرمایه گذاری کشورمان در این عرصه را داشته باشد؛ عرصه‌ای که بسیاری از مسئولان و کارشناسان بر این باورند در صورت شکوفایی آن، می‌توان تا حدود زیادی سیاست های کاهش وابستگی کشورمان به منابع طبیعی را پیگیری و حتی از آن فراتر، دورنمای اقتصادی قدرتمند را پی ریزی کرد.

از جمله این اخبار، حاشیه‌هایی است که دو خبرنگار ایتالیایی در پایان سفر خود به کشورمان رقم زدند و توانستند موج مخرب بزرگی در ایتالیا علیه کشورمان به راه اندازند که هنوز برای ارزیابی اثرات منفی آن کمی زود به نظر می‌رسد و البته اقدامی در راستای زدودن اثرات نامطلوب بر جای مانده از آن هم صورت نگرفته است.

هنوز این خبر و حواشی‌اش تمام نشده بود که خبر رسید در یکی از شهرهای کشورمان، دوچرخه یک گردشگر خارجی که با آن بسیاری کشورها را رکاب زده بود، به سرقت رفته و البته با مدیریت ارزشمند مقامات محلی و جایگزینی دوچرخه به سرقت رفته و دلجویی از آن گردشگر، ماجرا ختم به خیر شد. اما اکنون خبری منتشر شده که به مراتب از اخبار یاد شده تلخ تر و درناک تر است و اگر قرار باشد دستمایه دشمنان قرار گیرد، اثرات نامطلوب بیشتری برای کشورمان به همراه خواهد آورد.

ماجرا از این قرار است که یک خانم گردشگر فرانسوی در مسیر کوهستانی در منطقه فرحزاد تهران مورد تعرض چهار تن قرار گرفته و تحقیقات نشان داده که عاملان رقم زدن این اتفاق بی شرمانه، چهار تن از اتباع کشور افغانستان بوده‌اند که غیر قانونی در کشورمان اقامت داشته‌اند.

آن گونه که خانم فرانسوی گفته، در حال کوهنوردی در این منطقه بوده که چهار مرد جوان سد راهش شده و اتفاق شومی را با تهدید این گردشگر رقم زده‌اند. بعد از این حادثه و در پی مراجعه خانم به کلانتری، مأموران انتظامی موفق شده‌اند یکی از آن چهار فرد را در مخفیگاهش شناسایی و دستگیر کنند و به واسطه اطلاعات به دست آمده از طریق وی، متوجه فرار سه تن دیگر به شرق کشور شوند.

خوشبختانه پیگیری های پلیسی در نهایت منجر به دستگیری سه متهمی که قصد داشتند مخفیانه از کشور فرار کنند، در یکی از شهرهای شرقی کشورمان، آن هم در مدت زمانی کمتر از 24 ساعت شده و گزارش های پلیس، حکایت از اعتراف متهمان به عمل ننگین خود دارد؛ اعترافی که در پی آن، با صدور قرار قانونی برای متهمان، موجب شده این افراد برای تکمیل تحقیقات پرونده در اختیار پلیس آگاهی قرار بگیرند و مراتب قانونی برای محاکمه ایشان طی شود.

با این حساب، جای خرسندی دارد که این متجاوزان به سزای عمل خود خواهند رسید، ولی این پایان ماجرا نیست؛ از این روی می‌گوییم پایان ماجرا نیست که بر اساس پیش بینی های کارشناسان، انتظار داریم پایان مناقشه هسته ای، توسعه صنعت گردشگری کشورمان خواهد بود و پای گردشگران زیادی را به ایران باز خواهد کرد و باید انتظار وقوع حوادث دردناک دیگری را بکشیم.

این را می‌شود از شمار زیاد مهاجران غیرقانونی که در کشورمان هستند، دریافت که حتی به حداقل های قانونی در کشورمان هم پایبند نیستند و حاضر نشده‌اند بعد از ورود غیرقانونی، دست کم اقامتشان را قانونی کرده و با ثبت اطلاعاتشان در مراجع ذیربط، حسن نیتشان را به ایرانیان ثابت کنند.

شمار بسیار زیاد اتباع کشورهای افغانستان، پاکستان و... که می‌دانند آن دسته از هموطنانشان که در ایران اقامت قانونی دارند، حتی از مزایایی چون تحصیل رایگان فرزندانشان هم بهره مند هستند و تعرفه آب، برق، گاز و دیگر خدمات عمومی کشورمان را همسان با ایرانیان می‌پردازند ولی باز ترجیح می‌دهند که مهاجر غیرقانونی بمانند و از این زندگی در سایه، منفعت های بیشتری درو کنند!

مهاجرانی که باید فراتر از مهمان ناخوانده خطابشان کنیم و اذعان داشته باشیم که از نتیجه رفتارهای بعضا شومشان، کمتر متأثر می‌شوند چراکه راه فرار مخفیانه را پیش روی خود می‌بینند و خیالشان هم از بابت پیگیری نشدن در کشورشان راحت است و چه تلخ است که اثرات بلایایی که به بار می‌آورند، نصیب کشورمان می‌شد که برای ایشان از وطنشان مفید فایده تر بوده است!

با این حساب، آیا زیاده خواهی است از مسئولان بخواهیم صف این مهاجران غیر قانونی و مشکل آفرین را از دیگر مهاجران جدا کرده و آنچنان تنبیه های سختی برایشان تدارک ببینند که هیچ مهاجر غیرقانونی ای جرأت نکند در کشورمان مقیم شده و اعتبار کشورمان را خدشه دار کند؟ مگر نه اینکه در سایه چنین فجایعی، ممکن است امنیت کشورمان خدشه دار شده و صنعت گردشگری مان، آن هم در آستانه رسیدن روزگار خوش این صنعت، لطمه ببیند؟ آیا براستی وقت آن نرسیده که نگذاریم دود آتشی که این دسته از قانون شکنان برمی‌افروزند، به چشم ما برود؟