آمریکاییها برای جبران خاطره تلخ کودتای 28 مرداد چه کاری باید انجام دهند؟
در نگاهی گذرا به تاریخ معاصر کشورمان، روزهای تلخ و شیرین فراوانی مقابل چشممان رژه میروند؛ روزهایی که یک ملت با هم خندیدند و روزهایی تلخ که زخمشان از یادمان نمیرود. در میان همه این رویدادها، شاید کودتای 28 مرداد 1332 یکی از تلخترین و دردناکترین رویدادهای تاریخی کشورمان باشد؛ اتفاقی که موجب یک دلسردی همگانی در آن برهه تاریخی شد.
به گزارش «تابناک»، یک پویایی شادکامی جمعی در ایران سالهای آخر دهه بیست اوایل دهه سی موج میزد که هنوز در دل مردم جا خوش نکرده، با کودتای سیاه 28 مرداد بساطش جمع شد. در آن روزها، مردم ایران شاد از کوتاه کردن دست خارجیهای از منابع نفتشان، ملی شدن این صنعت را جشن میگرفتند و کمی بعد به استقبال نخستوزیری رفته بودند که حق ایران را در دادگاه لاهه از انگلیسیها بازستانده و حالا قدرتمندتر از قبل به کشور بازگشته بود. همین شور و شعف و پویایی جمعی اما بر چشم بر هم زدنی از میان رفت. ایالات متحده امریکا با همکاری انگلستان و به پشتگرمی پادشاه وقت ایران، نخستین براندازی دولت خارجی را رقم زد تا با یک دلسردی همگانی و سرکوب احساسات ملی یک کشور توسعه سیاسی ایران سالها عقب بیفتد.
بعدها و در سال 2000 مادلين آلبرایت وزیر امور خارجه دولت کلينتون به خاطر نقش تأثيرگذار امریکا در کودتای 28 مرداد از مردم ایران عذرخواهی رسمی کرد و با تکيه بر واژه کودتا اعتراف نمود که براندازی دولت ملی ایران در سال 32 موجب پسرفت توسعه سياسی در ایران شد. این اتفاق بعدها در دولت باراک اوباما هم رخ داد و هیلاری کلینتون، وزیر امورخارجه وقت هم به خاطر کودتا از ایران به شکل رسمی عذرخواهی کردند.
با این همه، اما هیچ وقت خاطره تلخ سرنگونی یک دولت ملی در ایران توسط ایالات متحده امریکا پاک نشده است. خوانده می شوید امروز تابناک درباره این کودتا از شما این است:
* به نظر شما، دولتمردان آمریکا برای جبران آن خطای تاریخی، عملا چه کاری می توانند انجام دهند؟
* آیا می توان در کودتای 28 مرداد، نقش انگلیس و آمریکا را از هم جدا کرد و به انگلیس نقش کمتری در سرنگونی دولت مصدق داد و به آمریکایی ها نقش بیشتر؟
* آیا پس از گذشت سال ها تصور می کنید هدف آمریکا از ایجاد رابطه با ایران، انجام اقداماتی شبیه کودتای 28 مرداد است؟
* آیا در بین مردم ایران، هنوز این پتانسیل هست که عده ای با یک کشور خارجی همکاری کرده و علیه دولت ملی خود اقدام کنند؟
نظریات خود را برای ما تا ساعت هفت غروب بفرستید.
دوشواری نداره امریکا
وگرنه بلایی که عراقی ها سر ما آوردن ، هیچ کشوری نیاورد . عذرخواهی نکردن ، غرامت هم ندادن .
اما ما نمیخوایم اون رو بیاد بیاریم .
حتی روسیه ، چین ، هند ، کره و ژاپن هم کم نامردی در حقمون نکردن در سالهای اخیر .
اما ما گزینشی تاریخ رو بیاد میاریم . . .
یکبار هم شده قبول کنیم اینی که هستیم تقصیر خودمونه نه اسکندر، اعراب، مغول، عراق، امریکا، انگلیس و ...
"و ما لالنسان الا ما سعی"
اما گذشته ها چراغ راه آینده است.
شرایط ایران با آن زمان فرق کرده است در ایران انقلاب شده است و این را همه دنیا باور دارند ایران یک کشور قدرتمند است و از تعامل با قدرت های بزرگ نباید هراسید. هر کشور دنبال منافع ملی خودش است و ما هم باید همین طور باشیم با قهر و ستیزهجویی جز ضرر به منافع ملی چیزی عاید ما نخواهد شد. ما همیشه باید در میدان نبرد سیاسی از حق خود دفاع کنیم.
دوران شعار و خط و نشان گذشته است.
مگر ده ها کشور در جریان جنگ های جهانی با هم نجنگیدند و میلیون ها نفر از مردمانشان کشته نشدند؟ اما در حال حاضر با صلح و دوستی زندگی میکنند.
میشود چیزی نخواست جز احترام از بین رفته ایرانیان، میشود با همه دنیا دوست بود.
آیا میشود ؟
حتی در متن برام هم آمریا قید رده رهبری جهان رو بر عهده داره !
اولا آلمان ارتش منظم و صادرات اسلحه دارد.
حال بنظر شما در حال حاضر دلیل پیشرفت آلمان چیست؟ آیا بودن یا نبودن ارتش (به قول شما) به آنها امتیازی داده است ؟
دوست عزیز آلمان ژاپن بعد از نگ هانی دوم هیچگاه حق داشتن ارتش منظم و کامل ندارند ، اگر اشتباه میکنم لطفا با دلیل بگین
قدرت نظامی بخشی از اقتدار یک کشور در تصمیم گیری های جهانی هستش وگرنه چرا همه به دنبال داشتن ارتش قدرتمند هستند و درصدی از بودجه سالیانه کشورشون رو خر تحقیقات نظامی میکنن
درسته آلمان در صنعت یشرو هست و بسیار خوب کار کرده اما یادمون نره در تصمیم گیری های هانی هیچگاه مستقل نبوده و دنبالرو نظرات آمریکا هستش
صنعت آلمان هم مبور به طبعیت از آمریکا هست نمونه بارزش پیروی از تصمیمات آمریکا در دوران رکود بود
تازه من آلمان رو از نظر اقتصادی سطح فرهنگ و صنعت خیلی قبول دارم
اما قدرت نظامی با هر دیدگاهی واقعا مورد نیازه یک کشور هست
ز اینکه مدام به آقای مصدق هشدار دادند که مراقب آمریکا باشند اما از پشت خنر خورد





