داورانی در حد یک توپ جمع کن!
امروزه داوری به عنوان یکی از مهم ترین نقش های کلیدی ورزش در جهان محسوب می شود. با وجود نقش تاثیر گذار داوری در نتایج رقابتها ، شاید بی اغراق این پست را بتوان حتی مهم تر از مدیریت یک فدراسیون ورزشی ، سرمربی یک تیم و حتی ورزشکاران حاضر در میدان رقابت هم دانست.
به گزارش ایپنا؛ به رغم اهمیت این حوزه و به تبع آن توجه جهانیان به ارتقاء علمی داوری ، داوران در کشور ما به هیچ عنوان تحت توجه ویژه مدیران ورزشی نبوده و بازدهی کار آنها با توجه به مشکات متعددی که با آن روبروه هستند ف کمتر از بسیاری از فعلان عرصه ورزش است .
نمونه های این بی توجهی در طول مسابقات لیگ برتر فوتبال یا رقابت های جام حذفی بسیار به چشم می آمدند. تا آن جا که به دفعات با اخباری طنزگونه نظیر مشکلات داوران در مسیر رسیدن به مسابقات و دردسرهای تهیه بلیت هواپیما برای آن ها مواجه بودیم.
هنوز علیرضا کهوری، کمک داور دیدار ذوب آهن - راه آهن در چارچوب رقابت های جام حذفی را از یاد نبردیم که وقتی پس از پایان مسابقه با خودروی شخصی اش قصد داشت به جیرفت بازگردد، دچار سانحه رانندگی شد. از این دست اتفاقات در لیگ هشتم کم نبود، اتفاقاتی که از عدم تهیه بلیت هواپیما برای داوران و سفر زمینی آن ها ناشی می شد، باعث آشفتگی فکری داوران شده و در نهایت بر روی قضاوت و تمرکز آن ها تأثیرگذار بود.
این در حالی است که سفر هوایی داوران برای قضاوت مسابقات در تمام دنیا امری عادی است که مطابق با قوانین، باید صورت بگیرد. در این میان وقتی از مسوولان فدراسیون دلیل این ناهماهنگی را جویا می شویم، رییس کمیته داوران، فدراسیون را برای عدم هماهنگی با شرکت های هواپیمایی متهم می کند و رییس فدراسیون فوتبال نیز عدم پیگیری رییس کمیته داوران را عامل این اتفاقات می داند.
از سوی دیگر بحث حقوق داوران است که در مقایسه با رقم های چند صد میلیونی قرارداد بازیکنان و مربیان فوتبالی، بسیار ناچیز به نظر می رسد چنانکه در طول مدت دو سال گذشته، حقوق آن ها هیچ افزایشی نداشته است. وقتی از مسوولان فدراسیون فوتبال در این رابطه می پرسیم مشکلات مالی فدراسیون را دلیل قانع کننده ای برای مبلغ ناچیز پرداختی داوران اعلام می کنند.
این اتفاق هم در حالی در كشور ما رخ مي دهد که داوران برای قضاوت در سایر لیگ های جهان در شرایطی چندین برابر این مبلغ را دریافت می کنند که فضای روانی قضاوت برای آن ها به مراتب مساعدتر از قضاوت در ایران بوده و آن ها با مشکلات داوران ایرانی هیچ گاه مواجه نیستند.
مسئله فضای ورزشگاه ها و تهمت های وارد بر داوران نیز موضوع دیگری است که در نوع خود تأثیر مستقیمی بر نوع عملكرد آن ها مي گذارد. فحاشي ها و سيل اتهاماتي كه به داوران وارد مي شود و در هيچ دادگاه منصفي مورد بررسي قرار نمي گيرد، همه و همه به تمركز و اعتماد به نفس آن ها ضربه زده و نتايج حساس مسابقات را تحت تأثير خود قرار مي دهد.
در همين دوره زماني، در ساير كشورها شاهد هستيم كه مسوولان ورزشي و فدراسيون هاي فوتبال براي فراهم شدن شرايط آرام رواني براي داوران خود از هيچ سعي و تلاشي دريغ نمي كنند و داور رابه عنوان حلقه اصلي زنجيره اي طولاني، مورد توجه قرار مي دهند.
زنجيره اي كه ساير حلقه هاي آن از رده هاي پايين ورزشي تا مديران ارشد را شامل مي شود و اين حلقه ها به طور پيوسته در ارتباط با يكديگر قرار دارند تا آن جا كه شما تأثير يك راهكار مديريتي در رده هاي بالا را مي توانيد در داوري و در نهايت نتايج تيم هاي فوتبال آن كشور مشاهده كنيد.
در حال حاضر شرايط فعلي داوري در ايران به عقيده بسياري كارشناسان ناشي از مديريت ضعيف اين كميته است. ضعف مديريتي در اين كميته شرايطي را به وجود آورده كه هم اكنون عرصه براي رشد مشكلات و ناهماهنگي ها تا اندازه قابل توجهي افزايش يافته است.
مسعود عنایت با اینکه مدرس داوری در فیفاست و همیشه از این جایگاه به عنوان یکی از افتخارات خود نام می برد اما در بحث مدیریتی نتوانسته چندان قابل قبول ظاهر شود چه اینکه سفرهای پی در پی او باعث شده کمیته داوران تا حدودی به شیوه کنترل از راه دور مدیریت شود.
عدم حضور عنایت در کمیته و عدم نظارت وی بر اتفاقات داوری کشور، بحران داوری در ایران را تا این مرحله پیش برده است. از تصاویر داوری مسابقات فوتبال و اظهارات کارشناسان داوری به راحتی می توان به این موضوع پی برد که قصوری در دانش داوران ما در امر قضاوت نیست و تنها چیزی که ضعف آنان را باعث می شود، تأثیر حواشی بر تمرکز و تصمیم گیری آنان است.
