به کجا چنین شتابان!؟

نمی‌دانم چند درصد از مردم شریف و فهیم ایران، دیشب موفق شدند برنامه فارسی تلویزیونی بي بي سي پس از پایان مناظره کروبی و احمدی‌نژاد را ببینند! مجری برنامه «بی‌بی‌سی»، پس از این مناظره، از بینندگان و مخاطبان خود درخواست كرد با فرستادن ایمیل و یا تماس تلفنی به این برنامه، برنده این مناظره را معرفی کنند.

آنچه باعث حیرت من و بسیاری شد، نتیجه این نظرسنجی بود. نزدیک به 90 درصد کسانی که در این نظرسنجی شرکت کردند، ملت را برنده مناظره دانستند، نه هیچ یک از طرفین مناظره دیشب را.

در این یک کلمه اي كه ملت نظر داد بسیاری نکته‌ها خوابیده است. آنان آشکارا اظهار می‌‌داشتند ملت از این جهت برنده شد که دزدها و غارتگرها و چپاولگر‌های اموال ملت در اين مناظره همدیگر را افشا و رسوا کردند!

امروز که برای تعمير وسیله نقلیه‌ام به يك مغازه مکانیکی رفته بودم، شاگرد جوان مکانیک به من گفت: من و هم‌سن و سال‌‌های من که تجربه اطلاعات امثال شما را نداریم، با ديدن اين مناظره ها داریم ایمانمان را نسبت به همه چیز از دست می‌دهیم.

 او از من پرسید: آیا حرفهاي کروبی در مورد احمدي نژاد راست بود یا حرفهاي احمدی‌نژاد درباره كروبي؟ اگر چه پاسخ من را
شنيد و تا حدودي قانع شد ولي مگر چند در صد امثال اين جوان موفق مي شوند خار ابهام و ترديدهايي را كه در نتيجه اين روند غلط بعضي مناظره هاي اخير در ذهن و دلشان نشسته است به اين راحتي بر طرف كنند؟

گناه و تقصیر این نسل چیست و به گردن كيست؟ چه کسی مسئولیت سرگردانی و سردرگمی امثال این کارگر ساده كه كم هم نيستند را بر عهده می‌‌گیرد؟ این چه روشی است که در پیش گرفته‌ایم؟ کدام عقل به ما فرمان می‌دهد فرد یا افرادی به قیمت رقابت و پیروزی خود در یک عرصه زودگذر انتخاباتی، تیشه به ریشه نظام بزنند و نه حريف و رقيب، بلکه نظام مقدس اسلاميمان را اينچنين با پرده دريها و حرمت شكنيهاي خود و چنگ زدن به چهره ياران امام و بزرگان اين نظام خدشه دار کنند؟! آيا تعبيري بهتر از خودزني را مي توان براي اين روند سراغ داشت؟

همین امروز صبح دوستی روحانی که ماهواره‌گرد خوبی است! و مسلط به زبان عربی، می‌گفت: در این چند روزه‌ای که مناظره‌‌هاي نامزدها از صدا و سیما پخش می‌شود، شبکه‌های ماهواره‌های عربی منطقه‌ و غیرمنطقه چه جشني به راه انداخته اند! مي گفت اين شبكه ها به نقل از نامزدهای ریاست‌جمهوری، نقاط ضعف نامزدها و مسئولان نظام را مطرح می‌‌کنند و روی آنها با آب و تاب مانور می‌دهند.

باید انصاف داد که آقای دکتر محسن رضایی و تا حدودی آقای مهندس موسوی از افتادن به این ورطه که متاسفانه آقاي احمدی‌نژاد در اولين مناظره خود با آقاي موسوي آغازگر آن بود، خودداری کردند.

نکته مهم در این مناظره‌ها این است که آقای احمدی‌نژاد، هرچند در نقش یک نامزد ظاهر می‌شود، اما نبايد فراموش كند كه وي هنوز رييس جمهور ايران اسلامي است و سخنان و قضاوتهاي او در مورد اشخاص بسيار فراتر از آن است كه وي در كسوت نامزدي كه در اين دوران رقابت مسوليتي همانند او ندارد شنيده شده و موردارزيابي و توجه خودي و غير خودي قرار مي گيرد و هم براين مبناست كه رسانه‌های مخالف و دشمن و معاندي كه مطالب او و ديگر نامزدها را با خوشحالي در برنامه هاي خود نقل مي كنند نيز متوجه اين نكته هستند و فراموش نکرده‌اند که وی همزمان رئیس‌جمهوری اسلامی ایران است.

 چرا آقای احمدی‌نژاد در این چند روزه باقی‌مانده به عمر ریاست جمهوری‌اش، حریم و حرمت نظام و اشخاص؛ هرچند رقيب ايشان باشند را بنا بر سوگندی که در مجلس شورای اسلامی خورده است، پاس نمی‌دارد؟

قيمت پیروزی بر رقیب و شکستن او در انظار عمومی چه مقدار است؟ ادامه اين نبرد بدون برنده و يا به تعبير بهتر نبردي كه در نهايت به پيروزي هر يك از نامزدها به پايان رسد نظام بازنده آن است تا کجا و تا چه اندازه جایز است؟ آیا اگر به ظاهر این پیروزی به قیمت رسوایی نظام تمام شود، براي آقايان ارزشی دارد؟ در اين كه روح امام اين روزها آزرده اين حرمت شكنيهاي بعضي نامزدهاست آيا كسي كمترين ترديدي دارد؟

آقایان لطفا چشم‌‌هایتان را کمی بازتر کنید؛ نكند خستگی و کم‌خوابی ناشی از سفرها و فعاليتهاي انتخاباتی، قدرت دیدتان را گرفته است. خوب نگاه کنید، ببينيد دشمن دارد شما را به خاطر این پرده‌دری‌ها و رسوایی‌ها تحسین می‌کند یا به شما می‌خندد؟

ایران، چه شب‌های ناآرامی را می‌گذراند‍! بسیاری از دردمندان و مجاهدان انقلاب که ماحصل سالها زندان و جهاد و مبارزه و ایثار خود را در معرض آسيب می‌بینند، خواب ندارند.

شما را به خدا در این باقی‌‌مانده مناظره‌ها و سخنرانی‌‌های انتخاباتی، حریم نظام برخاسته از خون شهیدان و خون دل خوردن‌های امام و روحانیت و ملت را نگه دارید.