روز خوب

هر روز می‌تواند روز خوب باشد. به گفته سعدی
 
که روزهای سپید است در شبان سیاه

آمدن روز از پی شب و بهار به دنبال زمستان حکایت از دگرگونی دارد، از نوشدن حکایت می‌کند اگر هم با دشواری روبه‌رو بودیم امیدواری می‌دهد:

دور گردون گر دو روزی برمراد ما نرفت     
دائماً یکسان نباشد حال دوران غم مخور
هر زمان نو می‌شود دنیا و ما
بی خبر از نو شدن اندر بقا

این کلام خداوندی است که انسان را جز حاصل کارش بهره‌ای نیست بنابراین اگر بکو شیم به مقصود می‌رسیم: دهقان سالخورده چه خوش گفت با پسر کای نور چشم من بجز از کِشته ندروی.روزی خوب است که در آن خوبی کرده باشیم و خوبی ببینیم، چه معامله خوبی! افسوس که خوبان در این معامله تقصیر می‌کنند.

روزی خوش است که با نوای آسمانی اذان آغاز شود، دوگانه‌ای بهر خداوند یگانه بگذاریم و سپس با طلوع خورشید باز آمدن رنگ و زندگی را در زمین و آسمان ببینیم. روزی خوش می‌شود که در آن به طبیعت توجهی درخور کنیم و خود را جزئی از مجموعه آفرینش بدانیم درختان و جانوران و پرندگان را حفظ کنیم تا شاید بار دیگر باغ‌های سبز در شهرهای‌مان زنده شوند و شیراز عصر سعدی را برای‌مان مجسم کنند که در آن:

درخت غنچه برآورد و بلبلان مستند/ جهان جوان شد و یاران به عیش بنشستند

اما برای آغاز روز خوب، باید شب قبل هم خوب باشد، خوابی آسوده که از وجدان راحت و احساس انجام مسئولیت ناشی می‌شود و این هر دو وابسته است به آنکه در روز آنچه را باید انجام داده باشیم. به قدمی یا قلمی یا درمی خدمتی برای دیگران انجام داده باشیم. نپرسیم که کشورم برای من چه کرده است، بپرسیم من برای کشورم چه کرده ام. نگوییم چرا باید به فکر نسل‌های آینده باشم، مگر آنها برای من چه کار کرده‌اند، بلکه داستان زیبای دهقان سالخورده را به یاد آوریم که می‌گفت دیگران کاشتند و ما خوردیم، ما بکاریم و دیگران بخورند.

چنین است که روز خوب به هفته خوب و ماه خوب و سال‌های خوب تبدیل و عمر خوش و حیات جاوید برای پرهیزگاران می‌شود.

*روانپزشک- مدیر گروه روانپزشکی دانشگاه علوم بهزیستی و توانبخشی

منبع: ایران