به چه کسی اعتماد کنیم ؟

حسین طالبی مدیر روابط عمومی شرکت معدنی  و صنعتی چادرملو درمورد درباره نحوه اعطای نشانهای کیفیت و غیره به شرکتها مطلبی نوشته که در ادامه می آید.

روزی نیست که به روزنامه ها و سایت های خبری مراجعه کنید و خبری از برگزاری جشنواره ها و همایش هایی با مضمون (برند برگزیده )(نشان مدیریت) (مدیر برتر)(نشان برجسته)(برترین نشان تجاری) (موفق ترین مدیر )( پردرامدترین شرکت)( مردمی ترین شرکت)( استاندارترین برند) و... نباشد.

 خلاصه تا بخواهید از این نوع نشست های تخصصی و نیمه تخصصی در گوشه و کنار کشور ، مخصوصاً، در کلان شهر تهران هر روز در حال برگزاری است . شکی نیست یکی از عوامل موثر در تعالی سازمانی و ارتقائ  کمی و کیفی تولید و خدمات رسانی، ارزیابی مستمر عملکرد هاست  اما مشروط به اینکه این نوع ارزیابی ها فارغ از جنبه های انتفاعی برگزار کنندگان اینگونه همایش ها وجشنواره ها باشد .

کار بجایی رسیده که چند شرکت برگزار کننده در طول سال تحت عناوین مختلف و با پس و پیش کردن واژه ها وعناوین اقدام به برگزاری همایش ، جشنواره ، کنفرانس، سمپوزیوم و... می نمایند .
شکل فراخوان و ارسال دعوت نامه ها برای شرکت ها و مخصوصاً صاحبان صنایع نیز در نوع خود جالب است. برگزار کننده گان  از طریق ارسال نامه ای محترمانه و یا با تماس تلفنی بازاریابان خوش زبان، ابتدا اعلام میکنند در ارزیابی های ما، شما بعنوان تولید کننده برتر و یا شرکت برترو یا واحد نمونه سال  یا مدیر موفق انتخاب شدید . و بعد از کلی تعریف تمجید، از شما دعوت می کنند برای تقدیر در همایش فلان حضور یابید . تا اینجای کار همه چیز خوب و قابل ستایش است اما بعد از اینکه شما هم باور کردید ظاهراً خیلی خوب و موفق هستید درخواست مبلغی بعنوان حامی مالی می کنند . باز هم جالب تر اینکه برای اعتبار بخشی،  خودشان (برگزار کننده) را به یکی از مراکز علمی و پژوهشی یا وزارتخانه ای می چسبانند. اما کمتر مشاهده شده که این گونه برنامه های دارای پشتوانه علمی باشند و تاثیر مثبتی در افزایش آگاهی جامعه و یا ارتقاء کارایی شرکت کنندگان داشته باشد .

 وقتی سوال می شود اگر شما وابسته به فلان مرکز هستید پس چرا طلب پول آنهم با مبلغ میلیونی می کنید می گویند برای بررسی و ارزیابی شماست . سوال می شود به گفته خودتان  ما را پس از ارزیابی  انتخاب کردید، چرا قصد ارزیابی مجدد دارید ؟ می گویند برای برگزاری این همایش نیاز به حمایت شرکت کنندگان داریم .بازهم سوال می شود خوب شما چه اصراری برای برگزاری این همایش یا جشنواره دارید؟ چه هدفی را دنبال می کنید؟ اصولا مگر شما متولی نظارت و ارزیابی هستید ؟.  درنهایت وقتی با سئوالات متعدد که می تواند برای هر فردی ایجاد شود مواجه می شوند . این پاسخ شنیده می شود . اگر قصد شرکت کردن ندارید چرا اینقدر سوال می کنید .

اما واقعیت چیست ؟ چند سالی است در گوشه و کنار شهر ها به ویژه تهران بزرگ موسسات و شرکت ها تاسیس شدند که تلاش می کنند به هر نحو ممکن با طراحی یک همایش و سمینار و جشنواره ونمایشگاه ... به نوعی کسب درآمد کنند و رقابت تنگاتنگی نیز بین این مراکز ایجاد شده .بنا بر این عناوینی را انتخاب می کنند که شرکت کنندگان را ترغیب به مشارکت و حضور کنند .
بسیاری از شرکت ها و فعالان اقتصادی هم  برای جلب نظر و جذب مشتری در چارچوب برنامه های تبلیغاتی خود از این شیوه های اطلاع رسانی استقبال می کنند و درکمپین های تبلیغاتی خود، اخذ فلان جایزه یا فلان لوح را بعنوان برتر بودن معرفی میکنند. طبیعی است هر سیستمی برای معرفی خود به مخاطبان و مصرف کنندگان کالا یا خدمات باید از تمامی ظرفیت های اطلاع رسانی و تبلیغاتی استفاده کند اما این مرز تا کجاست ؟.بد نیست یاد آوری کنم، مفهوم تبلیغ  از دیدگاه اسلام  روشن گری و تبیین یک فعل یا ایده و اندیشه یا خدمات با هدف اغنای مخاطب است ،نه القاء . اما گروهی بدون در نظر گرفتن این هدف متعالی و صرفاً جهت کسب درآمد، با شناخت از نیاز تبلیغاتی تولید کنندگان اقدام به برگزاری اینگونه همایش ها و.. می کنند .

گروهی نیز برای عقب نماندن از قافله رقابت به هر نحو ممکن تلاش می کنند از این فرصت ها استفاده کنند و خودی نشان دهند .

اگر نگاهی دقیقتر به خدمات ارائه شده بابت حامی مالی در این برنامه ها داشته باشید ملاحظه می کنید به شیوه ها مختلف اعلام میکنند انجام مصاحبه با رسانه های گروهی ، معرفی شما در رسانه های گروهی ، حضور رسانه های گروهی و...

نکته مهم اینجاست که جامعه مخاطب با اعتمادی که به رسانه ها دارد از برترین ها استقبال می کند ولی طولی نمی کشد که خبر ورشکستکی، کلاهبرداری، اختلاس و سوء استفاده برخی از همین برترین ها در همان رسانه های گروهی منتشر می شود
و یک  سوال  همیشه بی پاسخ در ذهن مردم جامعه باقی می ماند .

به کی اعتماد کنیم؟

شکی نیست در تمام سیستم های حکومتی امر نظارت بر عملکرد فعالان اقتصادی اعم از تولید کنندگان ، بازرگانان و واحدهای خدماتی در چارچوب ضوابط قانونی و استاندارد شده بر عهده دستگاههای ناظر است . مصرف کنندگان و شهروندان نیز با اعتماد به این دستگاهها ، اطلاعات اعلام شده آنها را بعنوان مرجعی معتبر مورد توجه قرار می دهند و رفتار خود را بعنوان یک مصرف کنند بر مبنای شاخص های تبیین شده این دستگاهها تنظیم میکنند . حال اگر قرار باشد هر کس پول بیشتری هزینه کند و هر روز از یک همایش و جشنواره و... لوح تقدیر و تندیس نمونه و نشان برتر دریافت کند . تکلیف مشتری و مصرف کنند چه می شود و باید به چه مرجعی اعتماد کند . چگونه می توان به این تناقض پاسخ داد که یک شرکت بعنوان برتر در امر بهره وری تولید و یا خدمات معرفی می شود و به فاصله چند ماه  اعلام ورشکستگی می کند . پاسخ گویی به این تناقضات و ابهامات  وظیفه کیست . بطور مثال: آیا سازمان حمایت از مصرف کنندگان و تولید کنندگان فقط وظیفه نظارت بر قیمت ها را بر عهده دارد یا باید در مقابل این حرکت های عوام فریبانه هم دست بکار شود . برخی از متولیان و دستگاههای اجرایی کشور نیز پس از مواجه شدن با این نابسامانی ها و پیرو آن اعتراض افکار عمومی توپ را در زمین مردم رها می کنند و در جایگاه مدعی از جامعه باز خواست می کنند که چرا بدون اطلاع کافی اقدام میکنند .

و باز هم همان سوال : به کی اعتماد کنیم ؟

من از مفصّل این نکته، مُجملی گفتم              تو، خود، حدیث مفصّل بخوان از این مجمل
 
حسین طالبی
 مدیر روابط عمومی شرکت معدنی  و صنعتی چادرملو