درد بچگی

گاردگیری‏های چند وقت اخیر مدیرعامل و سرمربی سابق استقلال را مطالعه و بررسی کردم، ابتداً متحیر شدم، چگونه می‏‏شود به قول آقایان یک بچه از آنچنان قدرتی برخوردار باشد که بتواند در روند انتخاب یک مربی یا مدیر به این حد پررنگ نقش داشته باشد؟!

با این حال با قدری تامل و بررسی کلی اتفاقات ورزش کشور در ماه‏های اخیر به این نتیجه رسیدم، در فوتبالی که همه چیزش بچه‏گانه است، یک به اصطلاح بچه هم باید تعیین‏کننده بوده و در روند اتخاذ تصمیمات کلیدی حضوری غیرقابل انکار داشته باشد.

هنگامی که کشمکش‏‏ها و در نهایت تعلیق فوتبال ایران را دیدم، به یاد دوران کودکی افتادم که بر سر یک آبنبات چوبی آنچنان درگیر می‏شدند که در نهایت آبنبات بر زمین می‏افتاد و می‏شکست و همه اشک می ریختیم.

هنگامی که مسئولان فدراسیون در آستانه جام جهانی، سرمربی تیم ملی را مکرراً تغییر دادند، به یاد دوران طفولیت افتادم که هر لحظه یک نظر داشتیم و این دم دمی مزاجی گاه با برخورد تند بزرگ ترها روبرو می‏شد.

هنگامی که رفتار برخی مربیان را مشاهده کردم که با جوک گویی، متلک پراکنی و دروغگویی برای رسیدن به اهدافشان دست به هر فعلی می‏زنند، به یاد دوران کودکی افتادم که بچه‏ها برای یک مدادپاک کن دروغ می‏گفتند، گریه می‏کردند و جیغ می‏زدند.

هنگامی که بزرگانی را مشاهده کردم که به جان هم افتاده‏اند و با القاب ثقیل، پرده‏ها را یکی پس از دیگری می‏درند و برای زدن همدیگر سراغ حامیانشان را می‏گیرند به یاد اطفالی افتادم که در هنگام دعوا در برابر هم عنوان می‏کنند پدرم را می‏آورم و می‏زنمت!

و مجدد هنگامی که با وساطت شخصی به صرف شام آشتی می‏کنند، به یاد همان کودکان افتادم که پس از زد و خورد بر سر کمترین چیزها، در نهایت با یک شکلات آنها را آشتی می‏دادند.

هنگامی که عملکرد مجموعه مدیران برخی باشگاه‏ها را دیدم که هرچه به اصطلاح تلاش می کنند، به واسطه ناکارآمدی بیشتر شکست را تجربه می‏کنند، به یاد کودکانی افتادم که هرچه تلاش می‏کنند با هم یک تکه نان پخت کنند موفق نمی‏شوند و در آخر یک بزرگ‏تر بساطشان را جمع می‏کند تا بیش از آن کثیف کاری نکنند.

در این فضا است که به قول خودشان یک بچه، مدیر و مربی انتخاب می‏کند و ما دست آخر پای آن را وسط می کشیم.
اما بچه‏ها هم چند دسته هستند که در فوتبال بزرگان نیز همچون آنان بسیار داریم؛ گروهی به دبنال این هستند که با کسی باشند، گروهی بی ‏طرفی می‏جویند و بعضاً منزوی می‏شوند و گروهی نیز آنقدر شجاعت دارند که بگویند چه کسی با من است.

این بچه مودب که هنوز نیز نامش گهگاهی در محافل خصوصی مطرح می‏شود، چهره‏اش مرا یاد مسیح می‏اندازد و از هوش و زکاوت لازم برخوردار بوده که از گروه سوم باشد و آنچنان عمل کند که برخی مسئولان برایش آغوش بگشاند و نظراتش را در تصمیماتشان ملحوظ نمایند که این به زعم بنده بد نیست و از بلوغ فکری و قدرت عمل او خبر می‏دهد.

طبیعی نیز همین است که در فوتبال بچه‏گانه ما، یک بچه باهوش بتواند به خوبی اثرگذار باشد و بنده اینکه توانسته نقش لیدر یک سری جریانات را برعهده بگیرد، تحسین می‏کنم.

آیا منطقی است که یک جوان که به زعم آقایان بچه یا بچه سال است، برای بخش‏های مهم ورزش تصمیم گیرنده باشد یا باید تلاش کنیم، این درد بچگی را از کالبد ورزش و علی‏الخصوص که فراگیری آن نیز در همه بخش‏ها نمود پیدا کرده، جدا کنیم؟

این یک واقعیت است که اگر می‏خواهیم ورزشمان بزرگ شود، باید تمامی اقشار مختلف ورزشی از تماشاچی تا بازیکن و از مربی تا مدیر باشگاه بزرگ شوند و تفکراتی عمیق را دنبال کنند و بچه‏های عقلی در ورزش کشور کم ترین تاثیرگذاری را داشته باشند اما اینکه این اتفاق که چندین دهه در انتظارش هستیم، چه زمان و با چه راهکاری در چه پروسه‏ زمانی محقق شود، با دورنمای فعلی نباید حتی قابل تصور نیز نیست!