تبعات تورم 21 درصدي خوراكي‌ها

كارشناسان معتقدند با توجه به اينكه قسمت بيشتري از درآمد ماهانه خانوارهاي كم درآمد به نسبت خانوارهاي دهك‌هاي بالا صرف خريد خوراكي‌ها و آشاميدني ها مي شود؛ به اين ترتيب هر چقدر رشد قيمت اين گروه كالايي در مقايسه با ساير گروه‌ها بالاتر باشد به همان ميزان سطح رفاه خانوارهاي كم درآمد در مقايسه با پردرآمدها، كمتر مي‌شود.

به عبارت ديگر، مجموع هزينه‌هاي يك خانوار در گروه پردرآمد شامل، خوراكي‌ها، كالاهاي غيرخوراكي، خدمات، تفريح و سرگرمي و ... به نسبت تقريبا برابر است اما از مجموع هزينه‌هاي خانواري در گروه كم درآمد بيشترين سهم مربوط به خوراكي ها مي‌شود و برخي هزينه‌ها مثل تفريح، هتل و رستوران اصلا در هزينه‌هاي آنها نمي‌گنجد.

بر اين اساس وقتي تورم هزينه‌هاي گروه پردرآمد محاسبه مي‌شود، نزديك به تورم كل است ولي تورم هزينه‌هاي گروه كم درآمد با توجه به سهم بالاي خوراكي ها بيش از تورم كل خواهد بود.

به همين دليل در پنج سال گذشته و در دو ماهي كه از سال 94 مي‌گذرد، بيشتر بودن تورم خوراكي ها از تورم كل، رفاه خانوارهاي دهك‌هاي پايين را بيشتر از رفاه دهك‌هاي بالا كاهش داده است.

اين موضوع از منظر ديگر هم قابل بررسي است و آن اينكه بيشتر بودن تورم خوراكي‌ها از تورم كل، سطح رفاه در مناطق محروم را بيش از مناطق توسعه‌يافته كشور كاهش مي‌دهد. داستان هم مانند همان داستان گروه كم درآمد است.

در استان‌هاي محروم سهم هزينه‌هايي مثل تفريح، پوشاك، كفش، رستوران، هتل، سينما و ... كمتر از مناطق توسعه يافته است و در اين مناطق باز هم مانند گروه كم درآمد سهم خوراكي‌ها از مجموع هزينه‌هاي خانوار قابل توجه است. بنابراين در مناطق محروم سطح رفاه بيش از مناطق توسعه يافته كاهش يافته است.