بیمار رفت
و سر انجام بار کج از مرکب افتاد به منزل نرسید تا شاید ما هم مجبور شویم کمی از روزنه مدرنیته به تماشای مدیریت فوتبال بنشینیم.
به گزارش قلم نیوز، به فاصله سه ماه دومین ضیافت صد هزار نفری ورزشگاه آزادی به عزاداری بزرگی مبدل شد که هیچ مقصری برای آن نمی توان یافت جز مدیرانی که بعد از چهار سال نه تنها به شکست در ورزش معترف نشده اند که در کمال شگفتی کارنامه را با دست راست گرفته و مدعی ظفر هستند.
فاجعه هشتم فروردین و مرگ فوتبال مقابل صد هزار نفر را هنوز از یاد نبرده بودیم که این بار در ششم خرداد ماه فاجعه دیگری در غرب پایتخت ایران حادث شد.
با محمد علی آبادی باید سخن را اغاز کرد ، همویی که بعد از عبور از حبیب کاشانی و تنها با ملاحظات سیاسی به داریوش مصطفوی و حسین هدایتی رسید اما نه مدیریتِ او کارگر افتاد و نه پول های هدایتی موثر افتاد.
شکست پرسپولیس برابر بنیاد کار ، چه پیامی جز این داشت که مدیریت سازمان تربیت بدنی روی این باشگاه مدیریت اشتباهی داشته است؟ امروز عباس انصاری فرد سیبل یکصد هزار هواداری است که نمی دانند مقصر اصلی به کما رفتن محبوب آنها کیست!
امروز هوادار پرسپولیس قربانی مدیریت ضعیفی می شود که جز تمسک به آمار تشریفاتی و بی کیفی هیچ آورده تازه ای برای ورزش ما ندارد؛ از شکست در المپیک گرفته تا به مسلخگاه بردن تیم ملی کشتی و فوتبال و حالا فاجعه صد هزار نفری ورزشگاه آزادی در عصر تلخ ششم خرداد ماه.
آیا شکست های سریال وار ما در ورزش که آخرین نمونه آن حذف تلخ پرسپولیس در ورزشگاه آزادی بود، علت دیگری جز ضعف در امور مدیریت کلان ورزش دارد؟
با اینکه می دانیم در سازمان عریض و طویل ورزش، همواره سخنگوهایی هستند که ناکامی در میادین بزرگ را با مدال های کسب شده در برخی رشته های کم طرفدار توجیه می کنند اما با این حال برای آنها باز تکرار مکررات می کنیم ؛ مدیریت شما برای شاد کردن مردم هیچ ثمره ای نداشت و حالا که رخت عزا بر پیکر نحیف فوتبال نشسته ، شما هم فاتحه ای بخوانید. انچه امروز می بینی خط ممتدی است که روی مانیتور اتاق CCU نقش بسته و یک پیام بیشتر ندارد ؛-------------- بیمار رفت.
