تماشاگر حيا کن...!

1) اين يک توبه نامه است؛ توبه نامه اي براي ادعاهاي گزافي که سالهاست مطرح مي شود، اما متأسفانه صحت نداشته است.

به نوشته قدس، اين يک توبه نامه است براي لقبي که به تماشاگران ايراني داده بوديم: «سرمايه هاي اين فوتبال»! اين يک توبه نامه است از طرف فوتبالي که حالا رنگ صورتش از خجالت رفتار «سرمايه هاي واقعي اش» سرخ شده است.

2 ) توبه، توبه، توبه! اگر هر گناهي راه بازگشتي دارد، ما هم به نوبه خودمان از گناه «بهترين» خواندن تماشاگران ايراني در دنياي فوتبال باز مي گرديم و توبه مي کنيم. شوخي ديگر بس است. اگر اين جماعت قليل ايراني که در خيلي از هفته ها آمارش براي تماشاي 9 بازي به 50 هزار نفر هم نمي رسد، بهترين تماشاگر دنيا باشد، پس هواداران اتلتيک بيلبائو چگونه آدمهايي هستند؛ همانها که تيم اول باسک به پشتوانه شور و عشق بي نظيرشان سالهاست که بدون جذب حتي يک بازيکن غيربومي، در سطح اول فوتبال حرفه اي و بي رحم اسپانيا دوام آورده و حتي گاهي مثل امسال تا يک قدمي فتح جام حذفي نيز پيش رفته است؟!

پس تکليف هواخواهان ليورپول و آرسنال چه مي شود؟ پس به طرفداران رم چه لقبي بايد بدهيم، که سال گذشته تيمشان در آستانه سقوط به سري B هم قرار گرفت، اما آنقدر روي حمايت از محبوب شان اصرار به خرج دادند تا در همان سال رم را به فينال کوپا ايتاليا رساندند؟ اصلاً چرا راه دور برويم؛ اگر ما بهترين تماشاگران دنيا را داريم، پس همين ژاپني ها و کره اي ها چه مي گويند که فوتبالدوستان شان در هر بازي گوش تا گوش ورزشگاهها را پر مي کنند و تا لحظه آخر مثل قلب و روح شان حمايت از تيم خود را از ياد نمي برند؟!

3 ) متأسفانه؛ اما امروز ما نه بهترين، که «مسأله ساز ترين» تماشاگران دنيا را داريم. تماشاگري که مثل آب خوردن فحش مي دهد، صندلي مي شکند، عصيان مي کند و خيلي راحت تر از آنچه بتوان تصورش کرد، ملعبه دست مشتي گردن کلفت با صداي دو رگه مي شود. چگونه است که تماشاگر ايراني به خودش اجازه مي دهد از دقيقه 30 رگبار فحش و بد و بيراه را به سوي همه عوامل باشگاهي که به اصطلاح براي تشويقش به ورزشگاه رفته (!) بگيرد و حتي يک لحظه هم در مورد کاري که انجام مي دهد، تفکر نکند؟!

اين ذات بيمار و محتضر «فرهنگ معيوب هواداري» در ايران بود که چهارشنبه گذشته يک بار ديگر در خلال بازي پرسپوليس و الشباب عربستان خودش را نشان داد. جاي تأسف است که تماشاگران ما خواسته يا ناخواسته به نردبان ترقي برخي از افراد سودجو و فرصت طلب تبديل شده اند. اين آيا همان چيزي بود که فوتبال ما از هوادارانش انتظار داشت؟ ماشين داد و بيداد و «حيا کن، رها کن»؟

چرا نبايد تماشاچي ايراني براي شياداني که او را از دقيقه 30 پله ترقي عنصر مطلوبشان در داخل و خارج از باشگاه مي کنند، پشت چشم نازک کند و صدا به صدايش ندهد؟ اين چه رنجي است که تماشاگر فوتبال در ايران چنان زود باور شده که 5 دقيقه به اين ساز مي رقصد، 5 دقيقه به سازي ديگر و 5 دقيقه به ساز خودش؟!

4 ) نه ديگر، ما خيلي وقت است که بهترين تماشاگر دنيا را نداريم. امروز ورزشگاههاي سرد ما را آدمهايي پر مي کنند که لازم است به ازاي هر يک نفرشان، يک پليس، يک جامعه شناس و يک روان شناس به ورزشگاه بروند تا اجازه ندهند او در دام بيفتد!

البته براي فوتبال آشفته ايران، چيز غريبي نيست که تماشاگر خودش را مدير، منتقد و صاحب حقوق تيم بداند. حالا که همه چيز در اين فوتبال تا حد مرگ در هم ريخته، هوادار هم لابد حق دارد بعد از خريد بليت هزار توماني، براي همه ارکان باشگاه از همان نيم ساعت اول بازي نسخه تجويز کند و دستورالعمل بدهد!

آخر اين توبه نامه، فقط مي توان يک توصيه کوچک براي تماشاگري داشته باشيم که متأسفانه نه تدبير دارد، نه تحليل مي کند و نه حتي مي داند براي چه به ورزشگاه مي رود: تماشاگر حيا کن...