چشم در چشم!
سرانجام در سیزدهم فروردین ماه سال جاری، مذاکرات طاقتفرسا و نفسگیر هستهای کشورمان با گروه ۱+ ۵ پس از ۹ روز جلسات فشرده دوجانبه و چندجانبه، در هتل بوری واژ لوزان سوئیس با صدور بیانیهای مطبوعاتی به کار خود پایان داد. کسانی که اخبار جهان را رصد میکنند، میدانند که بدون شک، مهمترین موضوع روز جهان که مدتی در صدر اخبار رسانهها قرار داشت، همین موضوع مذاکرات و سرانجام آن بوده است؛ به عبارتی، چشمها همه به سوی سوئیس و لنز دوربین شبکههای خبری جهانی، همه به سمت هتل بوری واژ تنظیم شده بود. سرانجام دود سفیدی که از پنجره سالن مذاکرات بلند شد، خبر از توافق بر سر متن بحث برانگیز برنامه اقدام جامع مشترک هستهای میداد.
این موضوع واکنشهای گسترده بینالمللی به همراه داشت که اکثر قریب به اتفاق شبکههای خبری، کشورها و نهادهای بینالمللی به استثنای رژیم اشغالگر قدس و اقلیت تندرو و جنگ طلب جمهوریخواهان کنگره امریکا، از نتیجه مذاکرات استقبال کردند. در داخل کشور نیز واکنشها متفاوت بوده و خواهد بود که با توجه به بافت نظام ما امری کاملا طبیعی است و هیچ جای نگرانی نیست. آنچه اتفاق افتاده، نه پایان کار است، آن طور که برخی میپندارند و در شیپور جشن دمیدهاند و نه عزای ملی، آن چنان که برخی بر طبل عزا بکوبند!
به این نکته بسیار مهم توجه داشته باشیم که مسأله هستهای، موضوعی ملی است و به هیج وجه نباید میدان تاخت و تاز جناحها و خدای ناکرده تسویهحسابهای گروهی و باندی قرار گیرد. به فرهنگ قرآن مراجعه کنیم؛
«وَلاَ تَنَازَعُواْ فَتَفْشَلُواْ وَتَذْهَبَ رِیحُکُمْ وَاصْبِرُواْ إِنَّ اللّهَ مَعَ الصَّابِرِینَ»: (انفال ۴۶)
• و با هم نزاع و ستیزه مکنید که سست و بیمناک مىگردید و تسلط و حکومتتان از میان مىرود و شکیبایى کنید، که همانا خدا با شکیبایان است.
موفقیت و پیشرفتهای هستهای مرهون هدایتها و تدابیر ویژه مقام معظم رهبری ـ مدظله العالی ـ پشتیبانی و حمایت ملت و نبوغ دانشمندان هستهای و صد البته در بعد سیاسی نتیجه تلاش همهٔ تیمهای مذاکره کننده ظرف بیش از ده سال اخیر بوده و متقابلا مشکلات و پیامدهای ناگزیر آن نیز متعلق به همه است!
شکی نیست که امریکاییها (چنان که باراک اوباما سال گذشته در جمع لابی صهیونیستها در واشنگتن به صراحت اعلام کرد) اگر میتوانستند یک پیچ و مهره تأسیسات هستهای ما را سالم و بر جا نمیگذاشتند، همچنان که اقدام تخریبی کشف شده توسط سربازان گمنام امام زمان از جمله نفوذ ویروس استاکسنت برای ایجاد اختلال در فعالیتهای مراکز هستهای کشورمان، شاهد بارز این مدعاست و این تنها نمونهای از تلاش دشمن برای اخلال در روند فعالیتهای صلحآمیز هستهای کشورمان بوده است.
یادمان نرفته که غربیها و در رأس آن، امریکا تئوری برچیده شدن همه تأسیسات هستهای کشورمان را در سر میپروراندند. چه کسی است که نداند امریکا دشمن شماره یک ماست و بیاعتمادی به هیأت حاکمه آن اعم از دموکراتها و جمهوریخواهان ـ که هر دو برادرند ـ ریشه در اقدامات ظالمانه نیم قرن اخیر آنان در حق ملت رشید و سربلند ایران به ویژه سالهای پس از پیروزی انقلاب دارد! ملت غیور ایران، هرگز اقدامات خصمانه امریکا علیه نظام نوپای اسلامی را فراموش نخواهد کرد.
شکی نیست که آمریکا هر کجا توانسته به جمهوری اسلامی ضربهای بزند، دریغ نکرده و از این پس هم ساده لوحی است اگر تصور شود امریکا به ما کاری ندارد! اما آنچه امروز اتفاق افتاده، تصمیمی از سر حکمت، عزت و مصلحت بوده و اراده دستاندرکاران و عزم آنان این است که موضوع هستهای را که ناخواسته، ظالمانه و بر خلاف موازین حقوق بینالملل میرفت تا به منزلگاههای خطرناک نزدیک شود، با تغییر تاکتیک و نرمشی قهرمانانه در مسیر درست و منطقی خود قرار دهند؛ هرچند سربسته باید اعتراف کرد نرمشمان هم کم نبوده است!
اما آنچه به دست آمده تا اینجای کار هم قابل توجه و تقدیر است! خروج پرونده هستهای کشورمان از ذیل فصل ۷ منشور ملل متحد (با توجه به سوابق تشکیل پرونده کشورها در ذیل این فصل در نیم قرن اخیر) ستودنی است! و باید گفت کاری بزرگ و منحصربفرد بوده و در نیم قرن اخیر بیسابقه! به رسمیت شناخته شدن دانش هستهای، پذیرش غنی سازی اورانیوم در حد نیاز در کشور، ادامه تحقیق و توسعه فعالیتهای هستهای، لغو قطعنامههای شورای امنیت، لغو تحریمهای یکجانبه و چندجانبه مرتبط با پرونده هستهای کم دستاوردی نیست.
در هر صورت، گویا تلاش برای گرفتن حداکثر امتیاز و در مقابل تن دادن به حداقل امتیازها همین نتیجه را داده و اکنون دیگر هر آنچه باید گفته میشد، گفته شده و هر آنچه باید صورت میگرفت و میتوانستند، انجام دادهاند و رسیدهایم به مرحله نگارش توافقنامه؛ مرحلهای بس ظریف، دقیق و دشوار، که البته این فرصت پیش روی، همدلی و همزبانی و هشیاری همه قشرها را بیش از گذشته میطلبد.
فراموش نکنیم که تا دهم تیر ماه تیم مذاکره کننده هستهای و همه گروههای پشتیبان آنان که دیده نشدند، باید با دقت تمام، جزء به جزء و کلمه به کلمه با طرفهای مذاکره کننده به تهیه متن توافقنامه بپردازند و در این راه، قطعا مردان هستهای نیازمند دعا، حمایت و آرامش خاطرند، به ویژه آنکه از همین ابتدا زمزمه برداشتهای متفاوت از مفاد بیانیه بسیار است و هر چه به تیر ماه نزدیک میشویم، بیشتر هم خواهد شد! پس در سالی که به ابتکار رهبر عظیم الشأن انقلاب دولت و ملت به همدلی و همزبانی دعوت شدهاند، باید بیشتر همدل و همزبان باشیم تا از این مرحله نیز با موفقیت بگذریم! ما مدعی و یا حداقل خواهان استقرار حکومت علوی هستیم، در شرایط به وجود آمده انگار تاریخ تکرار میشود!
امام علی ـ علیه السلام ـ در عهدنامه خود به «مالک اشتر نخعی» چنین مینویسد: آن صلحی را که دشمن به تو پیشنهاد میکند، اگر مورد رضای خدا باشد رد مکن، زیرا در صلح راحت برای سپاه و آرامش برای تو و امنیت برای کشور است، ولی جدا برحذر باش از دشمن بعد از صلح نمودنش، زیرا دشمن بسیاری اوقات برای غافلگیرکردن نزدیک میشود؛ بنابراین دوراندیش باش و خوش بینی را متهم کن.
پس هرگز پیمان شکن مباش و در عهد خود خیانت مکن و دشمن را فریب مده، مبادا قراردادى را امضا کنى که در آن براى دغلکارى و فریب راههایى وجود دارد.
این فراز از منشور حکومتی امیر مؤمنان دارای نکات با اهمیتی است؛
۱ ـ صلحی که از سوی دشمن پیشنهاد میشود، قابل بررسی و پذیرش است.
۲ ـ صلح باید مورد رضای خدا باشد و به دین و مسلمین زیان نرساند.
۳ ـ صلح با شرایط مذکور، آرامشی برای دولت و سپاه و ملت است.
۴ ـ پس از مصالحه باید شدیدا مراقب حرکات دشمن بود، که هر لحظه امکان توطئه و اقدامات تخریبی وجود دارد.
۵ ـ به قراردادهایی که میان دولت اسلامی با دشمن منعقد شده باید وفادار بود، که پیمان شکنی، هرچند با دشمن باشد، ناپسند و مبغوض خداوند است.
۶- مفاد صلح باید بدون ابهام، شفاف و غیر قابل تفسیرهای متعدد باشد!
اما مهمترین فراز از این بخش نامه مولای متقیان، توصیه آن حضرت به وفای به عهد حتی در برابر دشمن و از آن مهمتر هشیاری و زیر نظر داشتن همه حرکات دشمن پس از بستن قرارداد است.
حال که فرازی از نامه امیر مؤمنان به مالک اشتر را آوردیم، این را یادآور میشویم که طرف ما آمریکای عهدشکن غیر قابل اعتماد است که به فرموده مقام معظم رهبری: ما در این مذاکرات به همهٔ تعهّدات بینالمللی پایبند بودیم، ما در این مذاکرات به تعهّدات اخلاق سیاسی ـ اسلامی پایبند بودیم، ما نقض عهد نکردیم، ما دو جور حرف نزدیم، ما تلوّن به خرج ندادیم. نقطهٔ مقابل و طرف مقابل ما آمریکاییها هستند، عهدشکنی کردند، تلوّن در آرا نشان دادند، تقلّب نشان دادند، رفتار آنها یک رفتاری است که برای ملّت ما مایهٔ عبرت است.
در پایان نگارنده به رسم بستههای پیشنهادی سالهای اخیر مربوط به موضوع هستهای، بستهای پیشنهادی دارد؛
۱ـ لطفا رسانهها توقعات مردم و جامعه را بیش از حد بالا نبرند! قرار نیست پس از لغو تحریمها همه مشکلات اقتصادی یک شبه حل شود.
۲- موافقین و مخالفین بیانیه و توافق به رسم همدلی و مهربانی پیشنهادهای سازنده خود را در فضایی دوستانه ارائه نمایند.
۳- کسانی که تخصصی در این زمینه ندارند، لطفا به جای اظهار نظرهای غیر کارشناسانه دعا کنند.
۴- مسئولین مربوطه با توکل به خدا چشم در چشم! بلکه چهار چشمی حرکتهای طرف مقابل را زیرنظر داشته باشند و اجازه برداشت و تفسیرهای یکجانبه را ندهند.
۵- مردم نیز گوش به فرمان ولایت به مذاکرهکنندگان، دیپلماتهای انقلابی مورد اعتماد رهبر معظم انقلاب اعتماد کنند.
