چهارشنبه لعنتي

چهارشنبه شب بازي چلسي و بارسلونا جزء يکي از اعصاب خردکن ترين بازي هايي بود که در طول سال هاي اخير در فوتبال خارجي تماشا کردم. براي يک طرفدار فوتبال انگليس حتي اگر طرفدار چلسي نباشد چيزي دردناک تر از اين نيست که تماشاگر و شاهد جشن و پايکوبي و حتي به نوعي ديوانه بازي هواداران آبي اناري کاتالان در لندن باشد؛ مسابقه يي که مي توانست با کمي رعايت انصاف از سوي داور بازي به صعود آبي هاي شمال لندني منجر شود به بدترين شکل ممکن خاتمه يافت. سکوت پياپي تام هنينگ در برابر خطاهايي که روي دروگبا و مالودا انجام شد به طرز عجيبي اين شک و شبهه را در ذهن همه و حتي ضدانگليسي ها به وجود آورد که شايد هنينگ نمي خواهد چلسي به فينال رم راه پيدا کند.

به نوشته اعتماد، بارسلونا از تنها فرصت داخل چارچوبش استفاده کرد و امتياز گل زده در خانه حريف به دادش رسيد که با پپ گوارديولا که نمي دانست پس از گل اينيستا چطور خوشحالي اش را بروز دهد و فقط مثل بچه ها بالا و پايين مي پريد، خاطره حضور در فينال سال 2005 اروپا را تکرار کند.

بارسلونا تيم توقف ناپذير اين فصل، تيمي که دروازه رئال و کاسياس را به توپ مي بندد، تيمي که مسي، اتوئو و ژاوي را در اختيار دارد، قبل از لحظه به ثمر رسيدن گل تساوي اش يک تيم کاملاً دست و پا بسته بود. اين بارسا تيمي نبود که هيدينک، چلسي و هواداران انگليسي انتظارش را داشتند؛ تيمي که قادر نبود لايه هاي دفاعي آبي ها را کنار زده و ضربه يي داخل چارچوب دروازه پتر چک داشته باشد.

اين بارسلونا اگر چه به فينال اروپا راه پيدا کرد، اما استثنائاً در اين بازي خاص استحقاق صعود نداشت.پپ گوارديولا سرمربي جوان کاتالان ها را در نيمه اول و نيمه دوم و با زماني که در دقيقه 93 تيمش به گل تساوي رسيد، مقايسه کنيد؛ او خودش هم از عملکرد بازيکنانش راضي نبود و مرتب زير لب غرغر مي کرد، تا قبل از گل اينيستا همه چيز برايش تمام شده بود.

اما فوتبال بي رحم ترين و ناجوانمردانه ترين شکل خودش را به نمايش گذاشت تا نتيجه اين بازي، داوري عجيب و غريبش و ناکامي چلسي باز هم در آخرين ثانيه ها (درست مانند سال گذشته، شب باراني مسکو، سر خوردن پاي جان تري و از دست دادن قهرماني) براي هميشه در حافظه هواداران فوتبال و تاريخ فوتبال ثبت شود.بارسلونا چهارشنبه شب تيم بي دفاعي بود؛ مصدوميت ميليتو و مارکز و دواخطاره بودن پويول باعث شد گوارديولا کمي دست و پايش بسته باشد، مسي در حد و اندازه هاي هميشگي اش ظاهر نشد.

ژاوي خوب بازي نمي کرد، آلوس يکي از بدترين بازي هاي عمرش را انجام داد و آبيدال اخراج شد و همه اينها دست به دست هم دادند تا بارسايي کوبنده و تهاجمي مقابل چلسي صف آرايي نکند اما همان جمله کليشه يي و هميشگي که «يک گل تضميني براي صعود نيست» و به رغم همه بدشانسي هاي بارسا، گاس هيدينک در ثانيه هايي که روياي فينال رم را تحقق يافته تلقي مي کرد، ناگهان همه چيز برايش فروپاشيده شد و نااميدي هواداران کاتالان جايش را به خوشحالي ديوانه وارشان داد.

همان صحنه هاي دردناک براي جان تري، فرانک لمپارد و دروگبا تکرار شد، اشک هايي که سرازير شد و اين بار افسوس ها فقط به خاطر داوري پراشتباه تام هنينگ بود.

اگر اين داور نروژي روي يکي از چندين و چند خطاي محرز بازيکنان بارسلونا سوت مي زد، حالا اين هيدينک و شاگردانش بودند که چمدان هايشان را براي سفر به رم مي بستند تا شايد بتوانند انتقام قهرماني از دست رفته سال گذشته را از شياطين منچستر بگيرند. اين صعود براي بارسلونا مصداق اين جمله معروف است که در زندگي آنهايي موفق هستند که از کوچک ترين اشتباهات، بيشترين بهره را مي برند و بارسا همه چيزش را مرهون کوچک ترين اشتباه شاگردان هيدينک در واپسين لحظه هاي وقت تلف شده بازي است. خوش به حال شان،