نامزدها از ورزش نمي گويند
در گرماگرم مبارزات انتخاباتي نامزدهاي رياست جمهوري، آنچه کمتر به عنوان يک ابزار رقابت مورد استفاده قرار مي گيرد، اعلام ريز برنامه ها در امور مختلف است.
به نوشته قدس، آنها که نامزدي خود را براي رياست جمهوري اعلام کرده اند، بيش از هر چيز ديگر روي مواضع سياسي جناح منتسب به آن مانور مي کنند و در اين زمينه حتي بر خود واجب نمي دانند نگره هاي کلي خود را در تفاوت با جناحهاي رقيب، در زمينه هاي اقتصادي و اجتماعي بيان کنند.
ما را که در حوزه ورزش فعاليت مي کنيم به ريز امور سياسي کاري نيست، اما هنوز و همچنان پرسشهاي جامعه ورزش از سوي نامزدها نه تنها پاسخ داده نمي شود، بلکه اصولاً محل توجه قرار نمي گيرد.
ورزش و بويژه فوتبال که البته بار سياسي- اجتماعي خاص خود را هم دارد، هرگاه که شوري را ايجاد مي کند و در کانون توجه جامعه قرار مي گيرد، بلافاصله چهره هاي سياسي را کنار خود باز مي يابد، اما همين چهره هاي سياسي هرگز پاسخگوي آن نيستند که به عنوان مثال فوتبال ايران چگونه بايد راه رشد و رقابت با همتايان قاره اي خود را طي کند، آن هم در حالي که دولت نه راه خصوصي شدن ورزش را هموار مي کند و نه در حالت دولتي فعلي آن، با اعمال روشهاي اصولي زيرساختهاي آن رامطابق با اسلوب و استانداردهاي متداول امروز جهان فراهم مي کند.
به اين ترتيب بسياري از رشته هاي ورزشي و در صدر همه فوتبال، نه به دليل انگاره هاي عقيدتي و اجتماعي حاکم بر آن، بلکه بر اثر نبود امکانات هرگز شايستگي آن را پيدا نمي کنند که ميزباني رقابتهاي آسيايي و يا مسابقات جام ملتها را کسب کنند، آن هم در دهه هاي پياپي!
بي ترديد نامزدهاي رياست جمهوري به اين نکته واقفند که جامعه موفقيتهاي ورزشي کشور را يکي از شاخصهاي ارزيابي و نتيجه گيري درباره ميزان موفقيتهاي اقتصادي و اجتماعي دولتها مي داند و طبعاً به همان نسبت به اعلام برنامه هاي نامزدها در مقوله ورزش حساس خواهد بود.
با اين حال ورزش در مبارزات انتخاباتي مغفول مانده و همچنان مقوله اي جدي به شمار نمي آيد!
