نگاه شما: دروغ، غرور، و دیگر هیچ

محمّد احمدوند ، مدرّس دانشگاه و آموزش و پرورش در مطلب ارسالی برای «نگاه شما» نوشت:

1- جواد نکونام، کاپیتان تیم ملّی، گرفتن پیراهن مسی را به شدّت تکذیب می کند و ادعا می کند تیم ملّی از هر چیز دیگری مهمتر است. چند روز بعد در یک برنامه تلویزیونی "ناچار" می شود اعتراف کند که پیراهن مسی را گرفته است! اینکه کاپیتان تیم ملّی به جای تمرکز روی بازی که می توانست خاطره خوش میلیونها ایرانی برای سالهای سال باشد نشسته و برای درآوردن پیراهن مسی از چنگ هم تیمی هایش نقشه کشیده یک مسأله است، امّا مهمتر از آن "دروغگویی" است که ظاهراً در جامعه ما دیگر یک چیز عادی شده است! وگرنه خبرنگاران و رسانه ها باید کاری می کردند که جواد حدأقل رسماً به خاطر دروغگویی از مردم عذرخواهی کند. شاید هم جنجالی که علیه قلعه نویی راه انداخته است برای کمرنگ کردن این گناه بزرگش باشد!؟ به این اضافه کنید غرور او را که فلانی به اندازه شماره پیراهن من هم افتخار کسب نکرده! یا رفتار رحمتی و بعضی بازیکنان دیگر که در جواب خبرنگاران خیلی ساده دروغ می گویند فلان بازیکن یا مربی یا مسئول را نمی شناسند که البته بیشتر غرور و خودبزرگ بینی آنها را نشان می دهد. اشتباه نکنید من نه طرفدار تیمی هستم و نه شخص خاصی. راستش معتقدم در این فوتبال فاسد بازیکنان و مربیان ما پنجاه میلیون هم نمی ارزند چه برسد به ارقام نجومی که از جیب ملّت خرج آنها می شود.

2- رسوایی دروغ بازیکنان فوتبال باشگاهی و حتّی ملّی در خصوص کارتهای معافیت از سربازی اوج رسوایی دروغگویانی است که دائم دم از ملّت و وطن می زنند! در برابر این دروغ و خلاف بزرگ مسئولین لطف کرده و اعلام کرده اند این بزرگوران دروغگو باید به تیمهای نظامی بروند. همین!؟ انگار نه انگار اینها خلاف کرده اند و غرور میلیونها جوان ایرانی را که صادقانه خدمت سربازی کرده اند و حتّی لطمه هایی هم خورده اند جریحه دار کرده اند. اینها نمی توانند بگویند من هم یک آدم معمولیم و خطا کرده ام. وجه عمومی جرم اینها از جرم مشابه افراد معمولی بیشتر است. اینها اگر میلیاردی پول می گیرند به این خاطر است که معمولی نیستند پس جرمشان هم سنگین تر است.

3- دروغ و دروغگویی فقط مختص جامعه ورزش نیست. در مسائل اجتماعی و تجاری شدید و در عالم سیاست بدتر است. دو نماینده همدیگر را از تریبون مجلس متهم به زمین خواری می کنند و تمام می شود. بالأخره چه کسی راست می گوید؟ چرا کسی بررسی نمی کند؟ چرا خبرنگاران پیگیری نمی کنند؟ یک رئیس جمهور در مجلس برادر رئیس مجلس را متهم می کند، چند روزی جنجال داریم، و بعد هیچ خبری نمی شود!!؟  بالأخره این وسط یک نفر مرتکب خلاف شده است. اگر تهمت زده شده فرد تهمت زننده باید مجازات شود و اگر واقعاً خلافی صورت گرفته فرد خلافکار باید مجازات شود امّا از هیچ کدام از اینها خبری نیست! هیچ وقت معلوم نمی شود وزیر بهداشت دارد درباره استفاده از روغن پالم راست می گوید یا نماینده صنعت لبنیات کشور. معلوم نیست گران شدن ناگهانی و بعد پی در پی خودرو به چه علت بوده است و اینکه اصولاً شورای رقابت یا دولت چه کاره هستند! در خصوص استخدامهای بی ضابطه دولت قبل حرفها و حدیث هایی نقل می شود که دل آدم را به درد می آورد و البته نه  این مستخدمین پارتی دار و نه استخدام کنندگان پارتی باز هیچ کدام تنبیه و از کار برکنار نمی شوند. بیشتر از 3000 آدم بی سواد بورسیه دانشگاهها شده اند و به زودی به عنوان استاد دانشگاه جذب خواهند شد. این یعنی یک فاجعه. امّا هیچ اتفاقی نمی افتد. مسئولین فاقد اراده برای برخورد با این فسادها هستند. درد همین است که این درصد کم از مسائلی هم که افشا می شوند هیچ وقت به نتیجه نمی رسند. ظاهراً مردم هم دیگر محرم نیستند چون نود درصد مسائل در حد حروف اختصاری اسم و فامیل متخلفین می ماند. آنقدر دروغ و دروغگویی در جامعه عادی شده است که دروغ گفتن کم کم دارد به یک فضیلت اجتماعی تبدیل می شود، دروغگویی که ام الفساد است. هفته ای نیست که خبر اختلاس جدیدی منتشر نشود و جالب اینکه به جز چند مورد بسیار خاص مثل مورد مه آفرید نتیجه بررسی و مجازات عاملان را هیچ وقت جامعه نمی بیند. عدم مجازات علنی مرتکبین فساد اداری و مالی و دروغ مثل یک چراغ سبز برای کسانی که آماده لغرش هستند عمل می کند. این حجم دروغ و فساد اداری زیبنده کشوری که خود را شیعه علی (ع) می داند نیست. اینجا است که مراجع دینی و رسانه های جمعی باید نقش واقعی خود را بازی کنند. در برابر این موج باید علی وار عمل کرد. 

والسلام