«فیگارو» و بررسی کارنامه هفت هفتهای اوباما
روزنامه «فيگارو» ـ چاپ فرانسه ـ نوشت: کارنامه هفت هفتهاي رئيسجمهور آمريکا، موجب سردرگمي برخي نمايندگان کنگره و تحليلگران شده است.
به گزارش واحد مرکزی خبر به نقل از این روزنامه، هر چند گذشت پنجاه روز از آغاز به کار باراک اوباما، رئيسجمهور آمريکا، مدت زمان کوتاهي است اما اين زمان براي واقعيتهاي موجود در واشنگتن و رسانهها که به دنبال چرخه اخبار تازهاي هستند، اهميت خاصي دارد. فقدان نتايج اقتصادي و مالي ملموس با توجه به فعاليتهاي پرهيجان اوباما نگرانيهايي را برانگيخته است.
عملکرد هفت هفته اول باراک اوباما در کاخ سفيد حقيقتا باعث سرگيجه ميشود. او نه تنها از اصلاحات بخش بهداشت، انرژي و آموزش ابراز رضايت نکرد بلکه به گوانتانامو، شکنجه، مسائل اخلاقي مربوط به تحقيقات علمي پرداخت. ضمن اينکه جدولي زماني بلندپروازانهاي را در سطح بينالملل پيش رو گذاشته است. او فعاليتهاي ديپلماتيکي در چندين جبهه بزرگ به راه انداخته، از استقرار هفده هزار سرباز در افغانستان خبر داده و برنامهاي براي عقبنشيني نيروها از عراق تعيين کرده است و اين فهرست همچنان ادامه دارد.
در اين مدت، رکود اقتصادي، به عنوان اصليترين نگراني آمريکاييها تشديد شده است. شاخص داو جونز از زمان مراسم تحليف اوباما و به رغم تصويب طرح رونق اقتصادي تاريخي و ساير ابتکارات مالي بلندپروازانه، 1300 واحد خود را از دست داده است.
«وارن بوفه» ميلياردر آمريکايي در نهم مارس در شبکه «سي.ان.بي.سي» با ابراز نگراني خود از ابهام عموم در برابر پيامهاي مغشوش دولت آمريکا گفت: دولت به اندازه کافي روي اقتصاد متمرکز نميشود.
در حالي که مردم آمريکا بر اساس نظرسنجيها اعتماد کاملي به رئيسجمهور خود دارند، اين بار اين «وال استريت» و برخي مسئولان واشنگتن هستند که درباره عملکرد رئيسجمهور ابراز ترديد ميکنند. «الکساندر لامار»، سناتور جمهوريخواه ميگويد: رؤساي جمهور با مشکلات بسياري براي حل و فصل روبهرو ميشوند. اما کسي تا حالا نگفته که بهترين راه اين است تلاش کنيم همه را با هم حل کنيم.
در طرف دمکراتها نيز ترديدهايي مطرح شده است. «دان فاولر»، رئيس سابق کميته ملي دمکراتها، در هراس است که باراک اوباما در زمان نامساعدي مسئوليتهاي بسيار سنگين و هرکولواري همچون اصلاحات بخش بهداشت را آغاز کند. به نوشته مجله «تايم»، هر يک از اصلاحات مستلزم توانايي لازم، منابع فکري و شجاعت سياسي است که واشنگتن در پانزده سال گذشته شاهد آن بوده است.
اوباما با آرامش و اطمينان پاسخ ميدهد که اهداف بلند مدت نبايد تحت تأثير اولويتهاي کوتاهمدت قرار گيرند. او براي نمونه از چالشهاي بزرگي که رؤساي جمهور پيشين همچون «لينکلن»، «روزولت» و «کندي» با آن روبهرو بودهاند، ياد ميکند.
