مغزهايي که شوت مي شوند

وقت پيش گفت وگوي گيوم بلگه با آلبرت فرر را مي خواندم. فرر مدافع سابق بارسا و چلسي که اين دو سبک و اتمسفر فوتبال را تجربه کرده است توصيفي چنين از تيم رويايي اش دارد؛ «تکنيک بارسا در کنار تاکتيک و قدرت بدني ليورپول.» تيم رويايي فرر اما به نظر مي رسد ديگر نيازي به تکنيک بارسايي ندارد. ليورپولي که مقابل رئال در آنفيلد ديديم نمونه تکامل يافته فوتبال جزيره بود که چند سالي مي شود اروپا را تحت تاثير خود قرار داده است.

به نوشته اعتماد، اما اين قدرت به نظر من هيچ ربطي به فوتبال اسپانيا ندارد. بله؛ ليورپول پر است از بازيکنان اسپانيايي و البته يک مربي اسپانيايي. اما به قول گابريله مارکوتي رافا بنيتس ايتاليايي ترين مربي اسپانيايي است. سبک فوتبالي که بنيتس به تيمش تزريق کرده مسلماً ايتاليايي است. اما اگر قرار بود مغز ايتاليايي فوتبال اروپا را تسخير کند چرا در همين شب يووه در تورين موفق نشد چلسي را حذف کند؟

اگر شاهکار بلتي نبود يووه حتي در اين شب هرگز شبيه پيروزي هم نمي شد. پاسخ در استاديوم بود؛ در استاديوم المپيک تورين. جو آنفيلد را با تورين مقايسه کنيد. فاکتور متمايزکننده همين جو است. تيم هاي ليگ برتر هر چقدر هم که بازيکن خارجي داشته باشند باز هم در جو جزيره بازي مي کنند و اين جو است که چنين فوتبال کاملي پديد آورده است.

در انگليس تقسيم وظايف درست انجام شده است. هواداران فقط عاشق فوتبال هستند و در هر شرايطي تيم شان را تشويق مي کنند و کاري به 1-3-2-4 و 2-4-4 ندارند.

بازيکنان هم سربازاني هستند که فقط حرف مربي را اجرا مي کنند و شور فوتبال شان را در قالب تاکتيک هاي مربي شان درمي آورند. مربيان هم کار خودشان را انجام مي دهند. اما در ايتاليا تماشاگران در استاديوم و وقتي تيم شان يک گل عقب افتاده است بازي را آناليز مي کنند.

فوتبال در بالاترين سطح خودش تلفيقي است از مغز به علاوه قلب و البته اندکي جنون لحظه يي. خيلي وقت ها مي شود بدون عامل سوم هم پيروز شد. اما مغز بايد کار خودش را بکند و قلب هم سر جاي خودش باشد.

وظيفه بنيتس است که مقابل رئال در آنفيلد تيمش را 1-3-2-4 بچيند و کويت و بابل را به عنوان دو سپر تهاجمي با وظايفي صددر صد کارگري به زمين بفرستد و وظيفه تورس است که آن دريبل هاي سالني را بزند و وظيفه جرارد است که همه وزنش را روي بغل پايش بيندازد تا آن ضربه «مريض» متولد شود. انگليسي ها حالا هر سه فاکتور را در بالاترين سطح دارند و از هرکدام در جاي خودش استفاده مي کنند.

فوتبال قلبي که اصلاً هميشه مشخصه بارز جزيره بوده است. تجربه آرسن ونگر در اولين تمرين آرسنال با او اين قضيه را روشن مي کند؛ «ديدم يکسري آدم گنده براي خودشون مي دوند و تقريباً هر چيزي را دم دست شان مي رسد شوت مي کنند،» ونگر ايتاليايي ها را اما بامغز ترين فوتباليست هاي دنيا مي داند. اين مغز گاهي به منطقي خشک مي رسد که فوتبال را در مهد آن مي کشد.

ويالي خاطره يي عجيب در کتاب «شغل ايتاليايي» تعريف مي کند؛ «وقتي در سمپدوريا بودم يک بازي مقابل ميلان سه بر صفر عقب بوديم. تقريباً 10 دقيقه به پايان مانده بود که من يک گل زدم و سريع توپ را برداشتم تا به وسط زمين برسم و بازي زودتر شروع شود.

بازي شروع شد و ما دو گل ديگر خورديم. اين تنبيهي بود براي من که يادم باشد ديگر هرگز از منطق فوتبال تخطي نکنم. به ميلان آماده نمي شود در 10 دقيقه سه گل زد.» اين جو مرده را در تورين ديديد؟

در سن سيرو چطور؟ من يونايتد 40 دقيقه اينتر را زير فشار حملاتش له کرد و تماشاگران نراتزوري تنها تماشاگر اين دقايق بودند. فوتبال امروز انگلستان مغز فوتبال ايتاليا را با مربياني چون ونگر و سرالکس و بنيتس گرفته و به شور ذاتي فوتبالش اضافه کرده است.

بهترين صفات براي مقايسه ايتاليا و انگليس همان صفات مرده و زنده است. فوتبال ايتاليا فعلاً مرده است و اين را مي توان در استاديوم هايش ديد. اما فوتبال انگليس بدجور زنده است. اگر نياز به جنون آني هم باشد مي توانيد به شوت هاي استيون جرارد يا دريبل هاي فرناندو تورس نگاه کنيد.

بدين ترتيب مثل لندن که تلفيقي است از چندين و چند فرهنگ مختلف که نهايتاً هويتي لندني را در سطحي بالاتر ساخته است، فوتبال جزيره هم مغز ايتاليايي و شور انگليسي و جنون امريکاي جنوبي را در کنار هم قرار داده است تا هويتي ساخته شود به نام فوتبال «ليگ برتري». بدون شک اين چند سال گذشته لقب ليگ برتر واقعاً شايسته فوتبال انگليس بوده است.