فصل‌الخطاب رهبري درباره فلسطين

ديروز کنفرانس بين‌المللي غزه به ميزباني تهران، ايران، اين کشور اميرالمؤمنين در سالن اجلاس سران برگزار شد.
در گزارش دبير کنفرانس که شخصيت‌هاي سياسي و مذهبي هشتاد کشور به اين دعوت پاسخ مثبت داده بودند، سران مبارزين فلسطيني حماس و... همه بودند و تنها جاي سيد حسن که آيت‌ نصرت خدا در سرزمين شيعه‌خيز لبنان شده است، خالي بود؛ هرچند بر و بچه‌هاي حزب‌الله همه بودند.

آنچه من را به نوشتن اين مختصر واداشت، اداي تشکري خاضعانه است به ساحت رهبري که در نطقي که آن را مکتوب کرده بودند و من از اين رويه ايشان بسيار خرسند شدم که بنا به شأن و شئون مدعوين خارجي و کنفرانس که غالبا از نخبگان ملت‌ها بودند، مطالب خود را كاملا دقيق شمرده و علمي با حضار در ميان گذاشتند.
به نظرم اين يکي از جامعترين، کاربردي‌ترين و کليدي‌ترين پيام‌هاي ايشان و ديگران از ايران و غير ايران در اين چند سال اخير درباره حل مسأله فلسطين بود.

رهبري با هوشمندي، ضمن تشريح ستم‌ها و جنايات اسرائيل در غزه از مسأله غزه گذشته و مسأله را به کل فلسطين تعميم دادند و در عبارتي استثانايي که من را به وجد آورد، با عبارت امروز مسأله فلسطين مسأله فوري جهان اسلام است، اعلام کردند که هيچ موضوع و مسأله‌اي، ضروري‌تر از اين نبايد در دستور کار مسلمانان و جهان اسلام‌ باشد و مهمتر اين که راهکاري براي حل مسأله ارايه دادند و آن، انجام رفراندوم با حضور همه ساکنان موجود در فلسطين و مهاجران از آن از هر مذهب و فرقه بود. ايشان با اين پيشنهاد هوشمندانه، عملا جهان غرب و مدعيان دروغين حقوق بشر و دمکراسي را هم به چالشي تاريخي فرا خواندند.

به گمان من، اين نطق در سال‌هايي که درباره مشکل فلسطين ايراد شده، مي‌تواند تا مدت‌ها به لحاظ جامعيت مطالب مطروحه در آن ـ که معلوم بود روي آن کار کارشناسي بسياري شده است ـ فصل‌الخطاب مسئولان و جوامع اسلامي باشد.
نکته مهم ديگر فرمايشات رهبري اين بود که در مکتوب خود، تلاش کرد به جهان اسلام و غير اسلام جرأت دهد که مي‌توانند متجاوزان و قاتلان مردم مظلوم فلسطيني را به پاي ميز محاکمه بکشانند و بايد بکشانند و اين همان رويه‌اي است که ايشان از امام فرا گرفته‌اند. درس امام به علماي اسلام، متفکران مسلمان و آزادگان جهان اين بود که بايد قدرت‌هاي استعمار را به رغم قدرت ظاهر سرشاري که دارند، به چيزي نگيرند و به تکليف خود رفتار کنند. اسرائيل ضعيفتر از آن است که بخواهد و بتواند از پس مقابله با فرزندان و معتقدان به رسول‌ خدا (ص) ـ که درود خدا بر او و آل مطهر او تا ابد باد ـ برآيد.

به گمان من، کنفرانس ديروز و امروز غزه در تهران با اين که کنفرانس سران رسمي کشورها نبود و چندان نبايد براي رسانه‌هاي بين‌المللي از حسياسيت تبليغي لازم برخوردار باشد، ولي با بازتاب‌هاي خوبي که در کشورهاي همسايه و غير همسايه داشت، اثر خود را در ادامه فرياد مظلوميت فلسطيني‌ها داشت.
مي‌‌ماند تکليف ما به عنوان ميزبان و تحقق سخنان حقي که رهبري و نخبگان مسلمان در اين کنفرانس مطرح کرده‌اند؛ اين سخنان نبايد به دل تاريخ سپرده شود.

همچنين مجلس محترم شوراي اسلامي که ميزبان اين کنفرانس بود و براي برپايي آن زحمات بسياري کشيد ـ که اين کمترين هم به عنوان نماينده سازمان فرهنگ و ارتباطات در جلسات برنامه‌ريزي آن حاضر بودم ـ مي‌تواند نقش مهمي در تعامل گسترده و ثمربخش با پارلمان‌هاي جهان، به ويژه کشورهايي که به هر دليل به ايران نيامدند و در کنفرانس شرکت نکردند، در انتقال ايده‌ها و طرف‌ها و حقايق مطروحه در کنفرانس داشته باشد.

و اما در کنفرانس ديروز، مصر بر سر آزموني ديگر قرار گرفت و رهبري در فضايي متفاوت از چالش، تحريک، تخطئه و احساس که هم‌اکنون حاکم است، با خطاب مصري‌ها به برادران مصري از آنها چنين خواست که: برادران مصري، راه کمک را باز کنيد و بگذاريد مسلمانان و ديگر کشورها به وظيفه خود درباره اين مهم رفتار کنند.
آيا مصري‌ها پيام اين برادري را خواهند شنيد و با عمل به آن، دوباره به جهان اسلام بازخواهند گشت؟