پرداخت حق السکوت‏ در سکوت بالادستی‏ها

به گزارش خبرنگار ورزشی تابناک، کمیته‏ رسانه‏‏ای عنوانی بود که در گذشته نه چندان دور به عنوان یکی از اجزاء لاینفک برخی فدراسیون‏های ورزشی با چنین عنوانی شکل گرفت و فدراسیون‏هایی که در طول سال از کمترین دستاورد برخوردار بودند و بدین سبب نیاز به یک گروه تبلیغاتی داشتند که ضمن تلاش برای کمرنگ جلوه دادن ناکامی‏های بزرگ، دستاوردهای کوچک را تا سرحد ممکن بزرگ نماید.

بر این اساس برخی فدراسیو‏ن‏ها که چنین رویکردی در پیش گرفته بودند، برخی خبرنگاران و دبیران سرویس مربوط به رشته‏های خود در رسانه‏های سیاسی و ورزشی دارای اعتبار و خواننده را به عضویت این کمیته‏ها در آورده تا این گروه با دریافت حقوق‏های ثابت ماهیانه یا حق‏الجلسات کلان برای نشست‏های فرمالیته کمیته رسانه‏ها، عملاً نه تنها از موضع نقادی برخورد نکنند، بلکه صددرصد به حمایت از این مجموعه‏ها بپردازند.

با این سبک حمایت کورکورانه رسانه‏‎ای ها، در مقاطعی بدترین اتفاقات در دل فدراسیون‏ها به وقوع می‏پیوست و به واسطه حقوق و مزایای اعضاء این کمیته که عمدتاً زبده‏ترین خبرنگار هر حوزه ورزش محسوب می‏شدند، هیچ رسانه‏ای در جریان آن قرار نمی‏گرفت و حتی در برخی اوقات که مربی یا ورزشکاری در دایره تسلط این خبرنگاران، بخشی از ناگفته‏ها را بیان می‏کرد، مربی یا ورزشکار مذکور متهم به تخریب و برخوردهای غرض‏ورزانه شده و تیم رسانه‏‏ای فدراسیون خواستار اقتدارگرایی فدارسیون برابر چنین رفتارهایی و پایان دادن به خود محوری مربی یا بازیکن‎سالاری با حذف معترضین می‏شدند!

بدین ترتیب حواشی فدراسیون‏هایی که دارای چنین کمیته‏ای بودند هیچگاه رسانه‏ای نشده و در سمت معکوس، کوچک‏ترین دستاوردهای این رشته‏ها در حد قهرمانی جهان برخی رشته‏ها با استدلال‏های گوناگون بزرگنمایی شده و حتی دستگاه ورزش نیز تحت فشار گذاشته می‏شد که از این فدراسیون تجلیل و بر بودجه و اعتبارات سالیانه ان بیافزاید.

در این فضا، هنگامی که در دوره یکی از روئسای سابق سازمان تربیت بدنی، خبرنگاران منتقد دستگاه ورزش نیز در یک فدراسیون ساماندهی شده و به دستور متولی ورزش، فدراسیون‏ مذکور مکلف به پرداخت حقوق ماهیانه به این خبرنگاران شد، برخی فدراسیون‏ها که برای تشکیل چنین کمیته‏ای شک و تردید داشته و از عواقب هزینه‏کرد بودجه بدین شکل هراس داشتند، نیز دست به کار شدند و بدین ترتیب در دوره‏ای تعداد قابل ملاحظه‏ای از فدراسیون‏های ورزشی به صورت علنی یا غیرعلنی، چنین کمیته‏ رسانه‏ای تشکیل داده و از خاصیت‏های آن بهره بردند!

برخورد حذفی سازمان تربیت بدنی با یکی از روئسای فدراسیون‏ها که به شدت برای کمیته رسانه‏ای خود که منتقدین مهرعلیزاده را نیز در برمی‏گرفت، هزینه انجام داده بود، منجر به تجدیدنظر سایر فدراسیون‏ها شد تا شاهد تاثیرات مثبت تنها رویکرد اثربخش حوزه رسانه‏ای سازمان ورزش در طول سه سال اخیر باشیم اما این روند تنها یک سال و اندی پابرجا ماند و برخی روئسای فدراسیون‏های ورزشی که تاب نقادی رسانه‏ها را نداشتند و کرسی‏هایشان را در خطر از دست رفتن می‏دیدند، مجدداً به این حربه کهنه متوسل شدند تا هم نقادان از درآمدی ثابت که عمدتاً از حقوق روزنامه‏نگاری این نقادان نیز بیشتر است، برخوردار شوند و هم بار دیگر نقابی بر صورت رشته‏های ناکام گذاشته شده و هر منتقدی با فضاسازی این گروه‏های خبرنگار، حذف شود.

پیش از بازیهای المپیک پکن در برخی فدراسیون‏ها که مسئولان آنها نسبت به کسب نتیجه قابل قبول تردید داشتند در این خصوص گام‏هایی برداشته شد که با نقدهای آتشین پس از المپیک، عملاً برخی فدراسیون‏ها بی‏محابا مجدداً چنین کمیته‏هایی را احیاء کردند و در برخلاف عرف معمول رسانه‏ها، منتقدینشان که حتی در رسانه ملی با ذکر نام، آنها را فاقد صلاحیت نقادی خوانده بودند، به عضویت این کمیته‏ها درآوردند تا با پرداخت سهم برخی مطبوعاتی‏ها، فشار رسانه‏ای به مراتب کاهش یابد.

 

این حرکت فدراسیون‏ها در حالی مجدداً به وقوع می‏پیوندد که سکوت بالادستی‏ها که دوره‏ای از چنین اقداماتی ناخرسند بودند، نیز توسط روئسای فدراسیون‏ها به نشانه چراغ سبز ارزیابی شده و پرداخت‏ها که بار دیگر از محل حساب غیردولتی فدراسیون‏ها به خبرنگاران عضو کمیته‏های اطلاع رسانی انجام می‏پذیرد تا شامل حال نظارت دقیق دستگاه‏های بازرسی نشود، از نو آغاز شده است.

از سویی دیگر برخی فدراسیون‏های ورزشی نیز با هدف در اختیار داشتن توجیهاتی قابل قبول در صورت نظارت بر نوع هزینه‏کرد اعتبارات، خبرنگاران مرتبط را تحت عنوان مشاوران رئیس فدراسیون یا کارمندان کمیته روابط عمومی پوشش مالی داده‏اند که در بررسی‎ها مشخص شده، برخی روئسای فدراسیون‏ها برابر با ظرفیت معاونت وزراتخانه‏ای بزرگ، از مشاور رسانه‏ای و کارمند روابط‏عمومی برخوردارند.

 

فضای وجود آمده در ارتباط با همراهی‏های اینچنینی با برخی نمایندگان رسانه‏های گروهی، این بار در برخلاف دور گذشته با مشخصاتی است که به نظر می‏رسد تا انتهای سال 88، حداقل در فدراسیون‏ها لزومی برای بازنگری در پرداخت‏هات وجود ندارد و این ارقام که عملاً حکم حق السکوت را دارد، همچنان در سکوت برخی بالادستی‏ها که علاقمند هستند برای بقاء در این مقطع، حوزه مختلف ورزش را  کم‏حاشیه‏تر از هر زمان معرفی کنند، ادامه خواهد یافت و برخورد جدی و عملی با خرید قلم برخی خبرنگاران و تحلیل‏گران صورت نخواهد پذیرفت.