مبارزه و درگيري

فوتبال ورزشي است که بسياري آن را با قدرت احساس مي کنند. به همين دليل، بازيکنان و هواداران، هردو اغلب دست به کارهايي مي زنند که چندان عقلاني به نظر نمي رسد. ‌برخي مي گويند که اين اتفاق ها نبايد در فوتبال رخ دهد، اما آنها درکي نسبت به هيجان و سرعت اين رشته ورزشي ندارند.

به گزارش ايسنا، در فوتبال، بازيکنان وارد مبارزه هاي تن به تن مي شوند. اين مساله مي تواند در فوتبال رخ دهد و نه در ورزش هاي آرام و کندتر؛ بنابراين، مبارزه و درگيري قسمت اجتناب ناپذير فوتبال است و بدون شک در آينده نيز خواهد بود.

داستان درگيري و مبارزه در فوتبال بسيار جالب است؛ اين داستان، شرح حال مردم کشورهاي مختلف را براي شما بيان مي کند. به عنوان مثال، در شمال اروپا تعداد بسيار اندکي از مبارزه هاي وحشيانه و خطرناک به چشم مي خورد. مردم کشورهاي مديترانه اي همواره مي خواهند تا درگيري ها را بدتر از آنچه واقعاً هستند جلوه دهند. اين در حالي است که در آفريقا علاقمندان به فوتبال مي توانند به معناي واقعي خطرناک باشند.

اما اين آمريکاي جنوبي است که وحشيانه ترين درگيري ها را همواره به همراه دارد. شايد دراين باره گذشته بتواند بيانگر آينده باشد. "خوسه لوئيس بورگس" نويسنده بزرگ آرژانتيني در اين باره گفت: «در گذشته مردم آمريکاي جنوبي با چاقو به مبارزه مي پرداختند و اکنون آنها بر سر يک توپ دعوا مي کنند!»

داستان هايي پيرامون اتفاق هاي رخ داده ميان بازيکنان فوتبال در آمريکاي جنوبي وجود دارد. اکثر اين اتفاق ها زماني رخ مي دهد که تصميم داور با مخالفت بازيکنان يکي از تيم ها همراه مي شود. گاهي بازيکنان سعي در ضرب و شتم و يا آسيب رساندن به داور داشته و حتي از تماشاگران هم براي انجام اين کار کمک مي گيرند. داوران در آمريکاي جنوبي شغل بسيار خطرناکي دارند.

گاهي، اين هواداران هستند که موجب درگيري مي شوند. به عنوان مثال، در سال 1916 تيم هاي ملي آرژانتين و اروگوئه به سبب اتفاق هاي وحشتناکي که در ديدارهاي ميان آنها رخ مي داد، بسيار معروف شده بودند. در يکي از ديدارهاي اين دو تيم، بسياري مردم آنقدر بليت خريده بودند که برخي از آنها نمي توانستند بازي را از نزديک تماشا کنند. در نتيجه دو تيم قادر به برگزاري بازي نبوده و هواداران آنها هم به شدت عصباني شده بودند. آنها ورزشگاه را به آتش کشيده و اين آتش سوزي تا 4 ساعت ادامه داشت. شدت آن تا حدي بود که هيچ يک از صندلي هاي ورزشگاه سالم باقي نماند.

چنين درگيري هايي زياد رخ داده است. در سال 1964 و در جريان ديدار تيم هاي پرو و آرژانتين 318 نفر از مردم کشته و 500 نفر آسيب ديدند. درگيري زماني آغاز شد که داور مسابقه يکي از گل هاي تيم پرو را مردود اعلام کرد. درگيري در اين ديدار به يکي از بدترين درگيري ها در فوتبال آمريکاي جنوبي تبديل شد.

وقتي دو تيم از آمريکاي جنوبي برابر يکديگر به ميدان مي روند، شرايط به اندازه کافي بد است، اما اگر يکي از تيم ها از ايتاليا باشد، شرايط مي تواند وخيم تر از پيش هم باشد. در سال 1969، تيم ميلان برابر استوديانتس در آرژانتين به ميدان رفت. دو تيم در چارچوب ديدار پاياني رقابت هاي جام باشگاه هاي جهان به مصاف يکديگر مي رفتند. زماني که بازيکنان ميلان وارد کشور آرژانتين شدند استقبال چندان گرمي از آنها نشد. در زمين مسابقه، شرايط حتي وخيم تر هم بود. بازيکنان استوديانتس تصميم به انجام يک بازي کثيف گرفتند. آنها با درگير شدن به بازيکنان ايتاليايي آسيب رساندند و داور هم مانع از انجام اين درگيري ها نشد.

پس از پايان بازي، "اونگانيا" رئيس جمهور وقت آرژانتين بر اين باور بود که بايد اقدامي نسبت به رخدادهاي صورت گرفته در اين ديدار انجام دهد. بنابراين او دستور داد تا بازيکنان آرژانتيني 30 روز به زندان رفته و ديگر هرگز نتوانند براي تيم ملي فوتبال آرژانتين توپ بزنند.

در فوتبال بريتانيا هم درگيري هاي بسياري رخ مي دهد. در طول دهه 70 تقريباً تمامي بازي هاي مهم با درگيري همراه مي شد. فوتبال انگليس هر فصل با برگزاري يک ديدار در ومبلي آغاز مي شود. در روز 10 اوت 1974 اين ديدار ميان تيم هاي ليدز يونايتد و ليورپول برگزار مي شد. در جريان بازي، "جاني جيلز" بازيکن تيم ليدز به طور غافلگير کننده اي به صورت "کوين کيگان" ضربه زد. سپس "جيلز" به جمع ساير بازيکنان برگشت. هيچکس نفهميد چرا او دست به اين کار زد. وقتي "کيگان" از جاي خود بلند شد، جيلز 10 متر از او دور شده بود، اما "بيلي برمنر" يکي ديگر از بازيکنان ليدز از کنار کيگان رد مي شد. در نتيجه "کيگان" سعي کرد تا او را بزند و به طور کاملاً طبيعي "برمنر" نيز سعي در متوقف کردن او داشت. يک درگيري شديد شکل گرفت، اما داور مسابقه هردو بازيکن را از زمين اخراج کرد. آنها با پرتاب پيراهن به کنار زمين وضعيت را بدتر کرده و با اين کار اعتراض خود نسبت به تصميم داور اعلام کردند. "جاني جيلز" که سبب آغاز اين درگيري ها شده بود، با خنده اي که بر لب داشت به ادامه بازي پرداخت.

گاهي برخي درگيري ها به مراتب جدي تر از اين هستند. در سال 1990، يوگسلاوي هنوز يک کشور واحد و پر از فوتباليست هاي خوب بود. جنگ در سال 1991 آغاز شد و يوگسلاوي به چند کشور کوچکتر تبديل شد، اما درگيري هاي بسياري پيش از آغاز جنگ شکل گرفت و يکي از نخستين آنها در زمين فوتبال رخ داد. "ديناموزاگرب"، از تيم هاي سابق يکي از قسمت هاي يوگسلاوي (کرواسي) برابر "ستاره سرخ بلگراد"، از ديگر تيم هاي يکي از قسمت هاي يوگسلاوي (صربستان) به ميدان رفت. آنها در شهر زاگرب پايتخت کرواسي به مصاف يکديگر مي رفتند. ديدار دو تيم يک ديدار حساس در رقابت هاي جام حذفي قلمداد مي شد. در آن زمان، همواره درگيري هاي بسياري در يوگسلاوي به چشم مي خورد و مردم از اين مسابقه فوتبال به عنوان نبرد ميان صربستان و يوگسلاوي ياد مي کردند. هيچکس نسبت به ميزان خطر اين ديدار اشراف نداشت.

بازي دو تيم با يک درگيري وحشيانه ميان برخي هواداران آغاز شد. اين درگيري طوري نبود که چند نفر از نيروهاي پليس بتوانند مانع از آن شوند. صربستاني ها و کروات ها هردو مي خواستند نشان دهند که چه حسي نسبت به تيم هاي مورد علاقه شان داشتند. نيروهاي پليس سعي در توقف اين درگيري ها نداشتند، در حقيقت آنها هم خود به نوعي وارد اين درگيري شدند. هواداران دو تيم با يکديگر درگير شده بودند، پليس نيز با آنها درگير شد و سرانجام بازيکنان هم به درگيري با همديگر پرداختند.

ليگ فوتبال يوگسلاوي يکي از اندک عواملي بود که سبب شد تا اين کشور همچنان متحد باشد. چند روز پس از اين بازي، ليگ فوتبال اين کشور پايان يافته و چند ساعت پس از آن، درگيري واقعي طي جنگ يوگسلاوي در سال 1990 آغاز شد. فوتبال مي تواند مردمان کشورها را گرد هم آورده و در عين حال موجب تخريب روابط ميان آنها شود.

در طول دهه 90 بازي هاي فوتبالي در راستاي کمک به کشورها برگزار شد. افرادي که برگزاري اين ديدارها را بر عهده داشتند، براين باور بودند که اگر کشورها در قالب يک مسابقه فوتبال برابر يکديگر به ميدان بروند، شايد احساس آرامش و خوشحالي بيشتري پيدا کنند.

در سال 1995، سازمان ملل متحد چنين مسابقه فوتبالي را بين دو تيم آفريقايي غنا و روآندا برگزار کرد. ديدار دو تيم که در کيگالي (روآندا) برگزار مي شد موجب درگيري بزرگي شد. زماني که داور يک پنالتي به ضرر يکي از تيم ها اعلام کرد، يکي از بازيکنان اين تيم از اين تصميم او راضي نبود در نتيجه داور را مورد ضرب و شتم قرار داد. يکي از سخنگويان آن زمان سازمان ملل متحد پس از ديدار دو تيم گفت: «وقتي شما يک پيراهن فوتبال به تن کرده و بند کفش هاي خود را محکم گره مي زنيد، هرگونه احساس دوستانه نسبت به تيم مقابل را کنار مي گذاريد.»