جادوگر را دوباره دريابيد!

1 ) علي دايي در فوتبال ايران، در زمره آدمهاي خوش اقبال دسته بندي مي شود. مسلم است که «بخت بلند» منافاتي با توانايي هاي فرد ندارد و در افق شايستگي هاي افراد قرار مي گيرد.

به نوشته قدس، در 15 سال گذشته، بارها رگه هاي پررنگي از خوش شانسي در زندگي حرفه اي دايي قابل رصد بوده و البته رقابت اخير ايران و کره جنوبي يکي از آخرين نمونه هاي اين موضوع است.

2 ) در چهارمين مسابقه ايران در مرحله مقدماتي جام جهاني آفريقاي جنوبي، علي دايي خوش شانس بود، نه به اين خاطر که مهاجم کره جنوبي ضربه سر شيرجه اي اش را به تير دروازه ما کوبيد و يا متخصص مجربي همچون جواد نکونام، با يک ضربه ايستگاهي خارق العاده، سرپوش روي ناتوانايي هاي گسترده فني ايران گذاشت. پيشاني دايي بلند بود، چون همه اخبار و حواشي مربوط به ديدار ايران و کره جنوبي، تحت الشعاع رويداد بزرگي همچون شهرآورد تهران قرار گرفت. اگر متحمل شدن سومين تساوي (يک - يک) تيم ملي ايران با رقبايش مورد پرسش منتقدان واقع نشد، اگر نمايش فني آشفته کشورمان در برابر کره با مسامحه مردم و کارشناسان رو به رو شد و اگر کسي به خاطر اشتباهات تاکتيکي دايي در حفظ سه امتياز ارزشمند خانگي بر وي خرده نگرفت، ريشه همه اينها را بايد در همجواري تاريخ برگزاري اين بازي ملي و شهرآورد تهران جستجو کرد.

3 ) اينک اما، شهرآورد 66 به سياق اسلافش به تاريخ پيوسته و فارغ از هياهوهاي متداول اين بازي ليگي، آنچه براي فوتبال ايران باقي مانده حس مرکبي از حسرت و خطر باز ماندن از حضور در جام جهاني آفريقاي جنوبي است. باز هم ما مانده ايم و هزار سؤال بي جواب که شايد هنوز هم علي دايي صلاح نمي داند راجع به آن برايمان توضيح بدهد. اينکه مهرزاد معدنچي به عنوان بهترين بازيکن ايران مقابل امارات در اين مسابقه کجا بود؟ اينکه مهدي مهدوي کيا در قامت ستاره اول ميدان در مصاف با کره شمالي، چطور به بازي با کره جنوبي فراخوانده نشد؟ و از همه مهمتر اينکه چرا بايد هنرنمايي هاي علي کريمي با 48 ساعت تأخير و در پلاني بسيار کوچکتر، به جاي نبرد مرگ و زندگي در بازي با کره جنوبي، خرج يک مسابقه باشگاهي داخلي مثل شهرآورد شود؟ !

4 ) بله! هنوز يادمان نرفته که او از مسابقات ملي خداحافظي کرده، اما دست بر قضا اين را هم به ياد مي آوريم که علي دايي با همان پرستيژ مقتدرانه اش چطور کلي پيغام و پسغام فرستاد دنبال کريم باقري و در نهايت هافبک پرسپوليسي ها را به تيمش باز گرداند. سؤال بزرگ اين است؛ چرا نبايد چنين پروسه اي در مورد علي کريمي تکرار شود؟ !

5 ) ببينيد، تعارف را بايد کنار بگذاريم. اوايل فروردين ماه سال آينده تيم ملي کشورمان در شرايطي به مصاف عربستان مي رود که بازي با ما آخرين فرصت عربهاست و محال است که به سادگي همه امتيازها را براي تيم دايي رها کنند. دست بر قضا دقيقاً بازي با امارات هم در چنين شرايطي پيش روي فوتبال ما قرار گرفت که البته از آن آزمون نتوانستيم سربلند بيرون بياييم. همه اينها يعني آنکه بازي با عربستان در تهران برايمان بسيار دشوار است و اگر در پي کوچکترين لغزشي پوئن هاي مصاف با اين همسايه قدرتمند را هم از کف بدهيم، شانس صعودمان به جام جهاني چيزي در حد صفر خواهد بود. جدال با کره جنوبي و شمالي در سئول و پيونگ يانگ را فراموش کرده ايد؟ !

6 ) حقيقت آن است که تيم ما در شرايط بسيار دشواري قرار گرفته. در برهه کنوني قطعاً ضرورت دارد که از همه ظرفيتهاي موجود فوتبال ايران بهره بگيريم و علي کريمي قطعاً مهمترين آنهاست. تيم ما تا اينجا پنج گل در مقدماتي جام جهاني به ثمر رسانده که همه آنها را بازيکنان ميدان ديده و با تجربه مان زده اند. نکونام (دوبار)، باقري، مهدوي کيا و شجاعي مردان بزرگي بودند که براي فوتبال ايران در اين مصافهاي حياتي مرگ و زندگي کارگشا واقع شده اند. ترديدي وجود ندارد که علي کريمي يکي از سوپر استارهاي خارق العاده فوتبال ماست که هم اکنون يک تنه «نعش پرسپوليس» را به دندان مي کشد. چرا او نبايد جايي در تيم ملي داشته باشد؟ فقط به خاطر بغض هاي شخصي؟ !

7 ) فردا دير است. شما را به خدا باز هم همه چيز را به لحظه آخر نسپاريد و بيرق ايجاد وحدت و حماسه ملي را زماني بلند نکنيد که کار از کار گذشته است. کريمي، پسر اين فوتبال است، او را دوباره دريابيد.