سقف پروازى محدود

مسابقات اسكى آلپاين ( كوهستانى) قهرمانى جهان ۲۰۰۹ در والديزر فرانسه جريان دارد و روز يكشنبه ۲۷ بهمن به پايان مى رسد.

به نوشته ایران، ايران نيز دو تيم مردان و زنان را به آنجا گسيل داشته و هدف كسب سهميه هاى حضور در المپيك زمستانى بعدى ( ۲۰۱۰ ونكوور كانادا) از طريق به دست آوردن رتبه هايى قابل قبول در والديزر ذكر شده است.

با اين حال از يك سو كسب چنان سهميه هايى بسيار سخت است و از جانب ديگر نيل احتمالى به آنها نيز رتبه اى را در المپيك ۲۰۱۰ نويد نمى دهد. اين نكته هم فراموش شده است كه مسابقات اسكى آلپاين قهرمانى جهان اعتبار ويژه خود را دارد و مدال هاى آن چندان پايين تر از المپيك ها نيست و در بر دارنده عنوان قهرمانى جهان است و اين كه ما به والديزر برويم كه فقط سهميه المپيك را بگيريم بدون اينكه رتبه اى قابل ذكر در والديزر و يا ونكوور مدنظر ما باشد، نيز مسئله اى است كه توضيح ويژه خود را مى طلبد و عجيب مى نمايد. اگر اصولا رتبه اى براى ما متصور نيست، براى چه مى رويم زيرا با همان منوال و روال و حتى با شدت و حدتى بيش از آن، رسيدن به مدال المپيك دشوارتر خواهد بود.

تيم اعزامى ايران به والديزر را عليداد ساوه شمشكى، پوريا ساوه شمشكى، اميد تير و حسين ساوه شمشكى در قسمت مردان و فاطمه كيا در بند سرى، ميترا كلهر و مرجان كلهر در بخش زنان تشكيل مى دهند و همان طور كه از قبل قابل پيش بينى بود، نتايج قابل توجهى نصيب اسكى بازان ما در آن سامان نشده و در جمعى كه بهترين هاى دنيا هم در آن حاضرند، ورزشكاران ما در رده هاى پايين ليست جاى گرفته و عنوانى در خور را كسب نكرده اند.

مثل گذشته
اين چهلمين دوره مسابقات اسكى آلپاين قهرمانى جهان است و ما در ادوار قبلى هم به رتبه و مقامى نرسيده بوديم كه براى دوره جارى چيزى اضافه بر آن و يا در همان سطح را انتظار بكشيم، اما اسكى تحت هر شرايطى مشكلات خاص خود را در ايران داشته است. قشر مرفه و كم شمارى كه در ايران به اين ورزش مى پردازند، اصولا بر طبق پيشينه و فرهنگ قهرمانان بزرگى را تحويل اين ورزش نمى دهند و بنابراين ملى پوشان اسكى معمولا از ميان همان خانواده هاى كم شمارى برمى خيزند كه در اطراف ديزين و شمشك زندگى مى كنند و با اسكى بزرگ مى شوند.

از همين تيم اعزامى به فرانسه سه نفر از خاندان ساوه شمشكى هستند و كلهر، دو عضو در تيم اعزامى و خانواده كيا شمشكى را نيز در اين ارتباط داريم و همين طور خانواده كيا دربندسرى را و حتى رئيس فعلى فدراسيون اسكى نيز از همين خانواده ها سر بر آورده است.

هر چند اين اسكى بازان با اين ورزش رشد كرده و درمنطقه زيست خود به آن نياز داشته و بنابراين در آن كارآمد شده اند اما عدم پخش اين ورزش در سطح كشور و منحصر شدن آن به روند و افرادى كه گفتيم، كار رشد آن را نيز ناقص ساخته است. اصولا، اسكى ورزش ويژه توده ها و مردم عادى در كشورمان نبوده است. گرانى كمرشكن وسايل اين رشته هم مزيد بر علت شده و تعداد اندكى را در سطح كشور به پرداختن به اين ورزش مفرح و سازنده قادر ساخته است.

ايرادى وارد نيست
نمى توان به نتايج حاصله تيم اعزامى به والديزر ايراد گرفت، زيرا توش و توان آنها همين قدر و كلاس و توان اسكى بازان جهان چيزى متفاوت است، اما مى توان به فدراسيون هاى فعلى و قبلى اسكى كشورمان ايراد گرفت و آنها كام كار و قانع خواند زيرا در سال ۲۰۰۹ در ارتباط با مسابقات جهانى و المپيك ها همان موضوع و جايگاه ضعيفى را داريم كه مثلا ۲۰ سال پيش داشتيم.

آيا در اين دو دهه اسكى در كشور ما حركتى هم داشته و اگر داشته، چرا ثمر بزرگى را بر جاى ننهاده و چرا سقف پرواز ما در اين رشته همچنان محدود و كوتاه است؟ فرض كنيم كه به المپيك ۲۰۱۰ راه يافتيم، آيا گرهى گشوده خواهد شد و آيا قادر به كسب رتبه هايى قابل توجه در چنان صحنه هايى خواهيم بود و يا فقط به دنبال شركت صرف در اين صحنه ها هستيم؟