افزايش حقوق اساتيد به شرط افزايش ساعت موظفي
افزايش 13.6 درصدي حقوق اعضاي هيأت علمي به شرط افزايش ساعت موظفي مورد تأييد محمود احمدينژاد، رئيسجمهوري قرار گرفته است و اساتيدي که ساعت موظفي خود را افزايش دهندT ميتوانند از اين افزايش حقوق برخوردار شوند.
به گزارش پايگاه اطلاعرساني صدرا، بنا بر آييننامه افزايش حقوق اعضاي هيأت علمي دانشگاهها که به تأييد رئيسجمهوري رسيده است، اگر استادي نميخواهد ساعت موظفي خود را افزايش دهد، ميتواند اعلام کند تا مشمول اين افزايش نشود.
بنا بر اين گزارش، در مذاکراتي که ما بين وزير علوم و رئيسجمهوري انجام شده، محمود احمدينژاد با افزايش 13.6 درصدي اعضاي هيأت علمي به شرط افزايش ساعت موظفي موافقت کرده است.
البته اين امکان هست که هر کس مخالف اين شرط است، ميتواند به رئيس دانشگاه خود مراجعه کرده و اعلام کند که 13.6 درصد افزايش حقوق را نميخواهد و موظفياش نيز افزايش پيدا نميکند که در اين حالت، 5 درصد افزايش حقوق مصوب دولت شامل حال اين عضو هيأت علمي ميشود.
محمد مهدي زاهدي تأکيد ميکند: هيچ جاي دنيا جز ايران نميتوانيد کشوري پيدا کنيد که يک اختلاف فاحش بين حقوق دريافتي اعضاي هيأت علمي و کارکنان دانشگاه وجود داشته باشد، البته اين به آن معنا نيست که حقوق اعضاي هيأت علمي بالاست، اما اين نکته قابل توجه است که در برخي موارد، حقوق اعضاي هيأت علمي، ده برابر کارکنان است و بر سر همين موضوع است که براي افزايش حقوق اعضاي هيأت علمي در دولت و مجلس بايد رايزني دوچنداني صورت گيرد.
وزير علوم افزود: در لايحه خدمات کشوري که به تازگي ابلاغ شده، هيأت علمي استثنا شدهاند و البته اين مستثني شدن تلاش بسياري را ميطلبيد که البته اين اتفاق از افتخارات وزارت علوم است.
زاهدي با بيان اينکه ديوان محاسبات و بازرسي کل کشور از وزارت علوم درباره افزايش 13.6 درصدي حقوق اعضاي هيأت علمي از وزارت علوم پرسيدهاند، گفت: ديوان محاسبات مباني قانوني اين افزايش را خواستار شده است.
اگر یک قانون بجایی در طول دوران برای اساتید دانشگاه ها وضع شده همین قانو ن است. چرا باید هر وقت دلشان خواست بیایند هر وقت دلشان خواست نیایند و از تمام امکانات (حقوق بالا و وام های آنچنانی و... )بگیرند و کارمندان جز همان دانشگاه برای 2 ریال اضافه کاری دنبال چاپلوسی و منت کشی این و آن رییس باشند البته این برای هیئت علمی علوم پزشکی بیشتر مصداق پیدا می کند. خدا کند با این نظام هماهنگ کارمندان جزء هم هر چقدر ناچیز به نوایی برسند من یک عضو هیئت علمی با رتبه استادیار هستم. کدام حقوقها و امکانات انچنانی؟ کدام حقوق 10 برابر؟ شما را به خدا انصاف داشته باشید. من تا پایان دکترا در خارج از کشور از هیچ امکان دولتی استفاده نکردم و اگر همین هوش و سرمایه ام را در هر کار دیگری به کار برده بودم حالا وضع مالیم صدها بار بهتر بود. همین حالا هم کارمندی که دیپلم دارد و در روز مجموعا 10 دقیقه کار مفید نمی کندحقوقش یک سوم بنده است که باید شبانه روز دنبال تهیه مطلب و کتاب برای تدریس و تحقیق باشم و به هزار آیین نامه و دستور العمل پاسخگو باشم. همین حالا واحد موظف یک استادیار 14 واحد است که در هیچ جای دنیا این جور نیست. اگر قرار باشد تورم در بازار بالای 20-30 درصد باشد و هر سال برای چند درصد افزایش حقوق چند واحد به واحدهای موظف هیئت علمی افزوده شود تا چند سال دیگر ما باید در هر 24 ساعت 48 ساعت هم قرض کنیم تا بتوانیم در هر شبانه روز 72 ساعت سر کلاس برویم!!!! آیا این کارها نتیجه ای جز کوچ دادن اعضای هیئت علمی به دانشگاههای خارج از کشور با حقوق حد اقل 10 برابر و حد اکثر نصف کار اینجا دارد؟
به خدا قسم با مدرک تحصیلی لیسانس با سابقه کاری حدود 22 سال در دانشگاه مشغولم.اولا مدرک تحصیلی ام را در نظر نگرفته اند ثانیا با حقوق پایین کارگری 197000 تومان امرار معاش می کنم و در کنار من حقوق بگیران هیات علمی میلیونی امرار معاش می کنند. تاکید بر اجرای قانون 40 ساعتی اعضای هیئت علمی راه را برای سوء استفاده بعضی ها فراهم می سازد. بعضی از اعضاء هیئت علمی محل کارشان دور از محل دانشگاه است و در شهر دیگری قرار دارد مثلا دانشگاه و محل اقامت در مرکز استان و دانشکده در شهر دیگری از استان واقع است. موقعی که عضو هیئت علمی ناچار است به خاطر کار اداری(اعم از آموزشی، پژوهشی و غیره ) در محل دانشگاه حضور پیدا کند و به خاطر بعد مسافت دیرتر به محل کار در دانشکده میرسد، به عنوان عدم حضور تلقی میشود. بعد مسافت همچنین باعث می شود که سرویس دیرتر به محل کار برسد و زودتر از محل کار خارج شود (البته قاعدتا باید همینطور باشد)، و این اتلاف وقت که طبیعی هم هست، جزو عدم حضور محاسبه می شود. در این شرایط یک عضو هیئت علمی اگر صبح با سرویس بیاید و بعدازظهر هم با سرویس برگردد و هرگز به هیچ کار دیگری نپردازد، ساعت حضورش (بدون احتساب زمانهای تلف شده در سرویس) 27.25 ساعت می شود. اگر گاهی زمانهای دیگر هم به آن اضافه شود، این مسئله به عنوان یک پتکی استفاده شده و بر سر بعضی از اعضاء هیئت علمی کوبیده میشود. بعضی از گروهها به علت عدم امکانات در روزهای تعطیل آخر هفته کارهای عملی دروس را بنا به اقتضای رشته در صحرا انجام می دهند که نه تنها به آنها حق ماموریتی داده نمی شود، بلکه جزو حضور محسوب نمی شود. مشکلات مخصوصا در دانشگاههای شهرستانها فراوان است. حتی مرخصی ها، ماموریتها و برخی موارد به عنوان عدم حضور از 40 ساعت حضور کسر شده و گزارش می شود. امکان حضور در جشنواره ها و کنفرانسها و مجامع علمی از اعضاء هیئت علمی گرفته می شود چون به عنوان عدم حضور گزارش می شود. اگر یک عضو هیئت علمی به خاطر مشکل خانوادگی در دانشگاه حضور پیدا نکند بلایی بر سرش می آورند که آن سرش ناپیداست. با این تفاسیر حال و وضع یک عضو هیئت علمی را در دانشگاه ؟؟؟؟؟ انتظار دارید چگونه باشد؟ چرا می خواهید عضو هیئت علمی را بشکنید و شان او را پایین بیاورید. چرا چرا و چرا؟؟؟از ذکر مشکلات دیگر فعلا خودداری می شود.
متاسفانه این صفت ریزه خواری و حرمت شکنی روز به روز در مملکت رشد می کند.جناب وزیر خود بهتر می دانند هیچ جای دنیا هم مثل ایران مدرس و پژوهشگر بی قدر و منزلت نیست.هیچ جای دنیا با عضوی از جامعه که شاداب ترین و سالم ترین اوقات عمر خود در دوران جوانی را صرف تحصیل و کسب علم نموده و با انتخاب تدریس خود را از بسیاری منافع مادیٍ پرسود و بی دردسر مشاغل ازاد و غیره محروم کرده چنین رفتار سخیفی نمی کنند.چرا مسولین به جای انکه مشکلات اعضای جامعه را بر طرف کنند مردم را به جان هم می اندازند و انان را در کمین یکدیگر می گذارند.خداوند را قسم می خورم بسیاری از مدرسین دانشگاه حاضرند با نیمی از حقوق فعلی زندگی کنند اما راه های اموختن و کسب دانش برایشان هموار باشد.و نتایج پژوهش هایشان را موثر و کارا ببینند.و ان رامحدود به تجلیل و تشویق ندانند.جناب وزیر آمار اعضایی که پس از فراغت از تحصیلات خارج از کشور با اشتیاق بازمی گردند را دارند؟.(نه ان دسته که باز نمی گردند).چرا به این شغل پر در امد و این همه تسهیلات راغب نیستند.ما همگی شاهد زندگی سخت این عزیزان در خارج از کشور بوده ایم...من از ذکر احادیث در مورد مقام علم و تحصیل خودداری میکنم چون اطمینان دارم در این مورد دایره ی آگاهی مسوولین بسیار وسیع تر است.مدرس دانشگاه
با سلام این جانب به عنوان یک استادیار با 8 سال سابقه تدریس در رشته مهندسی برق در دانشگاه دولتی متاسفانه شاهد هستم که امکانات پژوهشی داخل کشور برای اعضای هیات عملمی کمتر کمتر از دانشجویان تحصیلات تکمیلی در کشورهایی مثل سنگاپور و حتی چین و هند است . حالا شما جوانی که دارای توانایی ذهنی خوبی بوده و حداقل 24 سال درس خوانده تا مدرس دانشگاه شده را با حقوق 1 میلیونی در ماه چگونه میتوانید در مسیر علم و پژوهش و تحقیقات نگاه دارید تا به قله ها برسد. در حالیکه کمترین اجاره خانه یک خانه 60 متری برای فرد 37 ساله دکتر کمتر از 700 هزار تومان نیست. بهتر است خودمان را با آمار غلط گول نزنیم و ببینیم که چقدر محقق واقعی و پژوهش ناب دارد انجام میشود . با آمار سازی این مملکت به جایی نمیرسد.
مدرس فنی دانشگاه دولتی در تهران