توحشی که عادت کردهایم نادیده بگیریم
پرسش این است، در دنیایی که کوچکترین سخنان در تهدید ضمنی دیگران به واکنشهای شدید جهانی منجر میشود، چگونه است که کسی در مورد بمباران اتمی یک شهر چندین میلیونی گزافهگویی میکند و کسی لازم نمیبیند هیچ واکنشی نشان دهد؟
شیوه سخن گفتن مقامات و چهرههای غربی در مورد ملت ایران، همواره در کنار چهره واقعی و کارکرد آنها، یکی از پایههای تصمیمات و واکنش ملت ایران به غربیها بوده است. به گزارش «تابناک»، مرور روند تاریخی اظهارات مهم طرف غربی، یادآور موارد متعددی است که یک سخن نسنجیده آمریکاییها در ایران، خشم و نفرت ایجاد کرده و یا این که سخنی محترمانه از سوی مقامات آمریکایی، باعث بهبود فضای میان دو طرف شده است.
هنگامی که حوادث یازدهم سپتامبر در سال ۱۳۸۰ در آمریکا رخ داد، برای مدت کوتاهی احساس همدردی مردم ایران با قربانیان بیگناه آن حوادث، فضای میان دو طرف را تلطیف کرد ولی خشونت عریان و بیمنطق دولت بوش از سویی و قرار دادن ایران در کنار عراق و کره شمالی در محور شرارت در سخنرانی وی در اوایل بهمن ماه همان سال، تأثیر منفی عمیقی بر روابط طرفین داشت.
رئیس جمهور کنونی آمریکا نیز در موارد متعددی در قالب پیامهای تبریک اعیاد و به ویژه عید نوروز تلاش کرد که باطن خشن و ظالمانه سیاستهای دولت خود علیه مردم ایران و حقوق آنها را در پناه الفاظ مسالمتجویانه و نرم پنهان کند. یکی از نرمترین این سخنرانیها، سخنان وی در مجمع عمومی سازمان ملل در سال جاری بود که وی به پذیرش ضمنی حقوق هستهای ایران و تعهد به کار بر مبنای «منافع مشترک» و «احترام متقابل» تن داد.
البته همین سخنان نیز با لحن نامناسب وی در دیدار با نخست وزیر اسرائیل و اشاره دوباره به «وجود همه گزینههای روی میز» خنثی شد.
در اوج حساسیت رسانههای ایران به لحن مقامات آمریکایی، وندی شرمن، معاون وزیر خارجه آمریکا در قالب گزارش به سنای آمریکا، به گونهای سخن گفت که از آن، این گونه برداشت شد که سخنانی نژادپرستانه بر زبان آورده است؛ وی مجبور شد سخنان خود را به گونهای توجیه کند.
در حالی که سخنان شرمن با واکنش شدید مواجه شد و حتی به تیم مذاکرات هستهای توصیه میشد که از مذاکره با وی خودداری کنند، سخنان شنیع و دیوانهوار شلدون آدلسون بیلیونر آمریکایی و از اصلیترین حامیان مالی جمهوریخواهان نه با واکنشی رسمی روبهرو شد و نه کسی علیه او اعتراضی غیررسمی یا تظاهراتی به پا کرد.
آدلسون که در انتخابات ۲۰۱۲ دهها میلیون دلار به حزب جمهوری خواه کمک کرد، تقریبا یک هفته است که گفته: «واشنگتن اول باید یک بمب هستهای را در یکی از مناطق بیابانی ایران رها کند، بعد بگوید، دیدی؟ دفعه بعد یکی دیگر را هم وسط تهران خواهیم انداخت، دو دوزه بازی با ما یعنی این، حالا اگر میخواهی از صفحه روزگار محو شوی کله شقی کن و برنامهات را ادامه بده».
پرسش این است، در دنیایی که کوچکترین سخنان در تهدید ضمنی دیگران به واکنشهای شدید جهانی منجر میشود، چگونه است که کسی در مورد بمباران اتمی یک شهر چندین میلیونی گزافهگویی میکند و کسی لازم نمیبیند هیچ واکنشی از خود نشان دهد؟
گزارش خطا
غیر قابل انتشار: ۰
در انتظار بررسی: ۱۱۴
انتشار یافته: ۲۹
مگه این مملکت به صاحبه که بیاد بمب بندازن و برن حتی به بیابونش مگه بیابون جزخاک ایران نیست یه جوری حرف می زنن که مثل اینکه افغانستانه یا عراق
بخواد زهرچشمی وارد کنه تاوانش خیلی سنگینه
من فکر می کنم مردم دنیا بخصوص ایرانی ها اونقدر فهمیده هستند که می دونن این گزافه گویی ها اون هم از طرف یک فرد غیر مسئول چیز مهمی نیست که نیازمند واکنش باشه.اگر فیلما و برنامه های تلویزیونی آمریکا را ببینید متوجه می شید که توهین و مسخره کردن و امثال اینها جزئی از فرهنگ آمریکا و موارد عادی شهروندان آمریکاییه ...
پاسخ ها
هشیار
| 
| ۱۵:۲۱ - ۱۳۹۲/۰۸/۰۶
این توجیه بسیار ساده لوحانه است. آگر در مطبوعات یا تلویزیون ما کوچکتری صحبتی بشود که بوی تهدید برای امریکا و حتی اروپا داشته باشد (حتی به شوخی) با واکنش تند و تیز آنها مواجه خواهیم شد. آنها حتی بیانیه های رسمی ما مبنی بر صلح آمیز بودن فعالیت های هسته ای در ایران را برای خود تهدید تلقی میکنند و دست به تحریم های غیر قانونی می زنند. کسی نیازی به پاسخ گویی نمی بیند چون این بابا عددی نیست. غلط زیادی کرده وشکر اضافی میل فرموده. آخه آدلسون و آدلسون جماعت کی باشن که بخوان تهدید کنن بابا.به اون آدلسون بگید مگه فرزندان ایران نباشن که بخوان مارو از صفحه پاک بکنن. 
این میلیونر احمق خیال کرده به همین سادگیه که آمریکا بیاد یه بمب یه جا بندازه و در بره. آن هم بمب اتمی. قابل توجه شیفتگان دموکراسی غرب. آیا بخاطر دارید که اروپا و امریکا هیچگاه حاضر نشد در طول جنگ تحمیلی بمباران های شیمیائی صدام را محکوم کند؟ ایرانی ها خصلتا صلح دوست و متواضع (بخصوص در مقابل غربی ها) هستند ولی باید در مذاکرات هشیار باشیم که طرف مقابل از این خصلت ها بعنوان نقطه ضعف و تسلیم پذیری استفاده نکند. ايشان فقط پولدار هستند . اين آقا سمت سياسي ندارد و با وجودي كه با پولش تاثير گذار است اما تصميم گيرندگان اصلي هم در امريكا اينقدر ابله نيستند كه به حرف ايشان عمل كنند .به هر حال ايشان از سر مستي جفنگياتي گفته حالا شما اينقدر بزرگش نكنيد. نظرسنجی
پیش بینی شما از نتیجه مذاکرات و توافق چیست؟