روز حماسه يا شب حسرت؟

به گزارش تابناک ، استقلال امروز در صورتي برابر اف سي سئول كره‌جنوبي صف‌آرايي مي‌كند كه فوتبال ايران منتظر چيزي شبيه به يك وحدت ملي است.شاگردان امير قلعه‌نويي براي نخستين بار در طول اين فصل در آسيا نتوانستند نتيجه خوبي را در خانه حريف بگيرند.البته بايد به اين نكته توجه كرد كه اف سي سئول با هيچ يك از رقباي سابق استقلال قابل قياس نبود.

آنها نه مثل الهلال در افت بودند و نه همانند الشباب امارات و بوريرام تايلند متوسط و ناشناخته.شايد همين برتري ستاره‌ها درون زمين بود كه منجر به شكست 2 بر صفر آبي‌ها در سئول شد.اف سي سئول در بازي رفت مخصوصا در نيمه دوم،كاملا از استقلال برتر و ثمره اين رجحان دو گلي بود كه آنها به ثمر رساندند.در چنين شرايطي حالا آبي‌ها مانده‌اند و يك انتقام تمام عيار.

 اگر بازي با نتيجه 2 بر صفر به نفع استقلال تمام شود كار به وقت‌هاي اضافه مي‌كشد و سپس ضربات پنالتي.اما اگر اف سي سئول يك گل بزند آن وقت كار استقلال تقريبا تمام شده است چون بايد 4 گل به رقيبش بزند.از اين رو مهم‌ترين رسالت امروز آبي‌ها گل نخوردن است و سپس تلافي دو گل خورده.در چنين شرايطي كار به سخت‌ترين نقطه ممكن مي‌رسد چرا كه در صورت هجوم همه جانبه اين فرصت براي كره‌اي‌ها پيش مي‌آيد كه تير خلاص را شليك كنند و اگر هم حمله دامنه‌داري شكل نگيرد آن وقت فتح دروازه حريف كمي مشكل خواهد بود. 

صد هزار نفر به نفع كيست؟ 

با اين وجود گفته مي‌شود نقطه برتري استقلال در نبرد امشب، حضور صدهزار نفر تماشاگر اين تيم در ورزشگاه آزادي است.اما آيا اين حضور به نفع آبي‌ها خواهد بود؟ در نگاه نخست پاسخ مثبت است اما وقتي به تمامي مصاف‌هايي كه آزادي پر شده بود نگاه كنيم مي‌بينيم كه استقلال نتايج خوبي را «نگرفته» است. دست كم در يك سال اخير اينچنين بوده.اگر از چهار تساوي در چهار دربي متوالي صرفنظر كنيم مي‌رسيم به تقابل سه گانه استقلال مقابل سپاهان و سپس الهلال و بوريرام.از اين پنج بازي كه آزادي تقريبا به «رنگ آبي» در آمده بود آبي‌ها تنها يك پيروزي يك بر صفر مقابل نماينده تايلند كسب كردند.استقلال در تاريخ 10 فروردين امسال و در صورتي كه نزديك به صد هزار نفر در تعطيلات نوروز به مددش آمده بودند در جام حذفي به سپاهان باخت. سپس چندي بعد مجددا در ليگ دوازدهم به نتيجه‌اي بهتر از تساوي يك بر يك مقابل زردها دست پيدا نكرد.استقلال در آن بازي به‌رغم اينكه يك يار بيشتر از سپاهان داشت تا دقايق پاياني بازي را يك بر صفر عقب بود. بعد نوبت به الهلال رسيد تا در «آزادي پر تماشاگر»يك بر صفر از سد شاگردان قلعه‌نويي بگذرد.آخرين مرتبه هم هفته دوم ليگ سيزدهم بود كه سپاهان موفق شد با نتيجه 2 بر يك باز در آزادي پر از آبي دوست از سد استقلال بگذرد.بنابراين اگر از دريچه واقعيت به موضوع نگاه كنيم هرگز حضور يكصدهزار نفر هوادار استقلال به منزله پيروزي قطعي اين تيم نيست. شايد فشار هواداران و استرسي كه آنان به بازيكنان تزريق مي‌كنند سبب شود افكار قلعه‌نويي به خوبي پياده نشود. اميد مي‌رود دست كم اين بار پر شدن آزادي به نفع آبي‌ها شود. البته عده‌اي از كارشناسان عقيده دارند علت اينكه تيم قلعه‌نويي خارج از خانه بهتر از ورزشگاه آزادي نتيجه مي‌گيرد اين است كه او از مجموعه‌اش مي‌خواهد با آرامش كار را پيش ببرند.آرامشي كه در ورزشگاه خانگي سخت به آن دست پيدا مي‌كنند. 

غايبان بزرگ و دردسر بزرگ‌تر 

اما برسيم به مشكلات بزرگ‌تر امير قلعه‌نويي.دو اخطاره شدن آندو و جواد نكونام در سئول بدترين اتفاقي بود كه مي‌توانست براي خط مياني آبي‌ها رخ دهد.نكونام حكم قلاب كمربند مياني استقلال را دارد كه بازي‌اش به چشم نمي‌آید اما قطعا عدم حضور او منجر به آسيب پذيرتر شدن خط دفاعي آبي پوشان مي‌شود. از سوي ديگر تيموريان كه وظيفه ارسال تمامي ضربات ايستگاهي را از ابتداي فصل به عهده داشت غايب است و همين موضوع مي‌تواند به بهاي گزافي براي هم تيمي‌هايش تمام شود. وقتي استقلال اين دو بازيكن را در خط مياني ندارد مجبور است دو تغيير را در مهم‌ترين بازي فصل انجام دهد.از احمد جمشيديان و گوران لاوره به عنوان جانشينان اين دو بازيكن مي‌شود ياد كرد اما نقطه مبهم اين موضوع به آنجايي مربوط مي‌شود كه اين بازيكنان روي هم رفته 90 دقيقه هم براي تيم‌شان در اين فصل در ميدان حاضر نشده‌اند.البته شايد قلعه‌نويي اين ريسك را مرتكب نشود و از برهاني در خط حمله استفاده كند و مجيدي را يك خط به عقب بياورد.كادر فني آبي‌ها سعي كرده تا به هواداران اين تيم القا كند «هيچ مشكلي» براي پركردن جاي محرومان ندارد اما قطعا امشب خلأ اين دو بازيكن از روي كره ماه هم بدون چشمان مسلح قابل رويت است! 

حماسه يا سكته در مرز آن؟ 

فوتبال ما در چند نوبت در چنين شرايطي گير افتاده است.استقلال و پرسپوليس يك بار در سال 75 توانستند بازي‌هاي باخته در خانه رقبا را با بردهاي درخشان در آزادي جبران كنند.تيم ملي هم يك سال بعدش در يك بازي تاريخي موفق شد در بازي با استراليا از هيچ همه چيز بسازد. بنابراين ما نشان داده‌ايم كه توان بازگشت جادويي را در رده ملي داريم.اما از سوي ديگر نبردهايي هم بودند كه تا مرز حماسه پيش رفتيم اما هرگز به تكاملش نرسيديم.مثل بازي ايران و ايرلند در سال 80 كه ما محتاج پيروزي 2 بر صفر بوديم و تنها توانستيم يك گل به ايرلند در آزادي بزنيم يا بازي ايران و استراليا در مقدماتي جام‌جهاني 1974 كه باخت 3 بر صفر در خانه حريف را تنها توانستيم با پيروز ي2 بر صفر جبران كنيم.اميد مي‌رود حماسه امشب استقلال از نوع اولش باشد.يك پيروزي كامل با تعداد گل‌هاي لازم.

تهران امروز