كليد خوردن پروژه «ديو و دلبر» از سوي جريان سازشکار
سعد حريري، رئيس جريان سياسي آينده در مجلس لبنان گفت: در نشست سران عرب در كويت، همه توجهها به دودستگي شديد عربي بود كه عامل آن ايران است.
وي که جمعه شب در جمع مسئولان جريان آينده در قصر خانوادگي خاندان حريري سخن ميگفت، در ادامه موضعگيريهاي مصر و عربستان در دو اجلاس شرمالشيخ و نشست سران عرب در کويت اظهار داشت: هدف از ابتكار عمل آشتي عربي كه در نشست كويت مطرح شد، نجات و رهايي از اختلافها و دو دستگيها بود.
حريري همچنين در ادامه سخنانش افزود: عبدالله بن عبدالعزيز آل سعود، پادشاه عربستان سعودي با شجاعت، تلاش كساني را كه سالها براي ايجاد دودستگي ميان اعراب برنامهريزي كرده بودند، از دايره عمل بيرون کرده و هماکنون آنان كه انتظار چنين ابتكار عملي را نداشتند، سردرگم هستند. جالب آن كه وي مصلحت لبنان را نيز در موفقيت ابتكار عمل آشتي عربي دانسته و وحدت اعراب را تنها مانع براي دخالت ايران در امور لبنان و جهان عرب عنوان کرده است.
در همين راستا، تحركات و مواضع اخير مبارك و ملك عبدالله نيز با هدف ارايه چهرهاي جنگطلب از ايران از يك سو و ارايه تصويري طالب صلح از جريان سازشكار عربي از سوي ديگر، در راستاي پروژه ديو و دلبرسازي و با هدف تحريف افكار عمومي منطقه ارزيابي ميشود. مبارک و «عبدالله» پادشاه عربستان، هر دو در اجلاس کويت از اختلاف در جهان عرب سخن گفته بودند که در اين ميان، مبارک، آشکارا از نقش ايران در ايجاد اختلاف يادشده سخن گفته بود.
در جبهه رسانهاي نيز در روزنامههايي مانند «الشرقالاوسط» سعودي و «السياسية» کويت در کنار روزنامههاي مصري، مدت درازي است که پروژه اختلاف بين ايران و اعراب را دامن ميزنند.
گفتني است، در جريان تهاجم وحشيانه رژيم صهيونيستي به نوار غزه، خطي که همگام با صهيونيستها، نابودي حماس و نهضت مقاومت را دنبال ميکرد، همواره کوشيد تا بحران جاري در منطقه را به ايران نسبت داده و با تقويت اين فرضيه که ايران با حمايت از حماس و همچنين حزبالله لبنان در پي حفظ خط مقدم جبهه خويش در برابر اسرائيل در بيرون از مرزهاي خود و تثبيت قدرت خود در منطقه است، عملاً ايران را تنها عامل بيثباتي در خاورميانه معرفي نمايد.
عبارت " ايران با حمايت از حماس و همچنين حزبالله لبنان در پي حفظ خط مقدم جبهه خويش در برابر اسرائيل در بيرون از مرزهاي خود و تثبيت قدرت خود در منطقه است" عبارتي است كه خود من به صراحت و با دقيقا همين مضمون از زبان اقاي ولايتي شنيدم و آنرا استراتژي قابل دفاع ايران خواندند. همه اينها نتيجه مقايسه جنگ شش روزه بادوجنگ اخير وپيروزي دو گروه مجاهدكوچك است مي دانند اگر روزي فرزندان ولايت واردعمل شوندديگر اثري ازآنهاباقي نخواهدماند. همه اينها نتيجه مقايسه جنگ شش روزه بادوجنگ اخير وپيروزي دو گروه مجاهدكوچك است مي دانند اگر روزي فرزندان ولايت واردعمل شوندديگر اثري ازآنهاباقي نخواهدماند. 
یادمان باشد که رهبران برخی از این کشورهای عربی عملا سخنگوی برنامه های سیاسی امریکا و انگلیس و اسرائیل اند. این شیوخ عرب اکثرا درس نیاموخته و برای حفظ مسند خود به سخنان دیگران گوش میدهند. شاید فرق بین دوست و دشمن را نمی دانند و غافل اند که خود را در آتش دشمن هلاک خواهند کرد و این را زمانی خواهند فهمید که شانسی برایشان نیست. خواهشمند است کمی بر میزان شعار بکاهید و بر مقدار بیافزایید. نکته ای که مغفول مانده ماهیت لبنانی ها است. با توجه به غنی بون رد فرهنگی عربی و غربی، لبنانی ها در یک صد سال اخیر نقش تعیین کننده در تحولات جهان عرب ایفا کرده اند. دست کم در بخش فرهنگی سرآمد همه کشورهای عربی منطقه هستند و مشخصه آن مطبوعات کشورهای عربی است که عموما مبداهمه آنها از لبنان است. پان عربیسم نیز از لبنان و توسط یک مسیحی ارائه شد و سپس به کشورهای عربی از جمله مصر و سوریه و عراق کشیده شد. بنابراین لبنانی ها این توانایی را دارند که از نظر فرهنگی جهان عرب را در برابر ایران قرار دهند. بازی بسیار خطرناکی است و باید مواظب بود. بحث شیعه و سنی نیست بلکه ایران و اعراب است. این مسئله در سخنان اخیر پرز نیز به طور آشکارا دیده می شود. " تسلط امپراطوری فارسها بر کشورهای عربی" یادتان باشد که با چه کسانی روبرو هستید. پول فت تمام خواهد شد. آن موقع دشمنان ایران از درون آستین ما بیرون خواهند زد. 
حالب است بازندگان جنگ های قبلی با رزیم اسرائیل که تاب و تحمل پیروزی اراده آهنین مقاومت را ندارند؛ دم از صلح و وحدت می زنند در حالیکه آنها در پله اول یعنی ایجاد وحدت با ملت خودشان مشکل اساسی دارند. آنها باید بدانند تاریخ مصرف شان تمام شده و اکنون در قرن 21 هستیم . لعنت بر حکام لعین اعراب اگر ذره ای به قرآن و رسول الله داشتید چنین جسارت هایی نمینمودید ای مردم مسلمان عرب به هوش باشید والله مردم و رهبر و دولت ایران دوست و یاور شما هستند بارها در صدا و سیما و نیز در مقاله ای که یکی دو سال پیش در سایتی درج شده بود، دقیقا به همین مساله اشاره شده بود. البته فکر نمی کنم سیاست بدی باشه که شما در کنار مسائل اعتقادی منافع ملی کشورتان را نیز دنبال کنید. به نظر بنده ايران در خصوص مسائل عربي مي بايست بيشتر از اين با سياست وارد شده وبي تجربگي و عجولانه برخورد كردن مسئولان در موضوع اتفاقات چنگ غزه واحساسي عمل كردن ودرخواست اعلام موضع باعث شد تا اعراب چنين نتيجه گيري نمايند حال هم مسولين ميبايست طرح هائي ارائه كنند تا زبان آنان بسته شود ونتوانند به اين گونه نفاق افكني بين اعراب وما اقدام نمايند پررنگ كردن حمايت از مسلمانان در چنگ بين امت مسلمان و دولت غاصب بهتر است ملاك عمل قرار گيرد