مظلومیت آزادگان جامعه ورزش

در تاریخ یک ملت، روزهایی هستند که مردمان آن سرزمین همیشه به آن در هر شرایطی افتخار می‌کنند و در اوراق تاریخ ایران اسلامی نیز ۲۶ مرداد ماه هر سال، بیانگر سالروز ورود پر افتخار اسوه‌های صبر و ایمان و قهرمانان سرو قامتی آزاده است که در سال ۱۳۶۹ از بند دژخیمان زمان رهایی یافتند و همچون کبوترانی سبکبال به میهن سربلند اسلامی بازگشتند تا برای نسل‌های آینده و حاضر الگویی بی‌بدیل از تفسیر آیه شریفه «ان الله مع الصابرین» در قرآن کریم باشند.

به گزارش «تابناک»، آزادگان با همه توان از جمهوری اسلامی دفاع کردند و مقاومت‌های آن‌ها بازتاب بین‌المللی داشت. اسرا همچون شمع می‌‌سوختند، ولی به نظام و اسلام افتخار می‌کردند و این امر بر میزان مقاومت آن‌ها افزوده بود.

آری باید گفت همه ما ایرانیان عاشق به وطن، مدیون رادمردی و سلحشوری این عزیزان هستیم و خواهیم بود تا همیشه سرود آزادگی را با ترنم خوش‌الحانش احساس کنیم.
 
بد نیست بدانید ‌در جامعه ورزش و به ویژه قهرمانان این مرزوبوم، بی‌مناسبت ندیدیم که یادی کنیم از امیر سرتیپ علی والی، قهرمان بلند آوازه وزنه‌برداری آسیا که سال‌های سال در اسارت نیز قهرمانی را در غربت دیکته می‌کرد. یاد سردار سید محمود امامیان رهقی به خیر که قهرمان سر‌افراز کشتی فرنگی کشور بود، که در زندان مخوف دوله تو معروف طعم اسارات جنگ و حماسه دفاع مقدس را کشید و پس از بازگشت به جامعه و انقلاب در سپاه پاسداران انقلاب اسلامی، بنیانگذار تربیت بدنی شد و بعد‌ها در مناصب گوناگونی در عرصه جهاد و مدیریت و فرهنگ افتخار‌آفرینی کرد.

اگر بخواهیم از جوانان آزاده آن زمان نام ببریم، یاد علی سپهری فوتبالیست جنوب شهری می‌افتیم که با اخلاق وصف ناشدنی و نمونه‌اش اکنون سال‌هاست امدادگر هلال احمر است.

آری در ورزش ما بودند مدیرانی که همچون دکتر حسن عزیزی که افتخار خدمت تأثیرگذار و صادقانه در وزارت ورزش و جوانان فعلی را داشته‌اند. آری یازده سال طعم اسارت را به عشق حضرت ثارالله (ع) در پایبندی به فرمان لبیک حضرت امام خمینی کبیر و راحل چشیده‌اند و اکنون در سنگر جهاد و علم خدمت می‌کنند و چه زیبا‌تر خواهد شد که وزارت ورزش، قدر سرمایه‌های خود را بداند.
 
حیف است در پایان مطلب، یادی از مرحوم حجت الاسلام سید ابوترابی، سید آزادگان ـ که خو‌د از ورزشکاران برجسته رزمی در سابق و پرچمدار همایش‌های بزرگ کوهنوردی و پیاده‌روی طولانی بین شهری بودند ـ و دکتر سید علی اکبر تابیده‌چی، دبیر گرانقدر مجمع جانبازان انقلاب اسلامی نکنیم؛ نخستین خلبانی که لرزه بر شهر بغداد انداخت و پس از جانبازی و چشیدن طعم اسارت به عشق مولای خویش حضرت امام سجاد ـ علیه السلم ـ وقتی که اسیر دژخیمان بعثی شد، سال‌ها‌ی سال سیلی خورد، ولی در ‌یازده سال شرف مملکت را به راحت‌طلبی دنیا نفروخت و اکنون با محاسنی سپید و رویی گشاده و با شنوایی بسیار کم با عشق بسیار زیاد وقف خدمت به جانبازان است و به مانند پهلوان ورزشکار و مدیری مجاهد، الگویی باصفا و قابل درک برای جوانان و آیندگان است، ولی افسوس می‌خوریم که چرا کسی در جامعه ورزش و مدیریت کلان ورزش کشور و یا ادارات مربوطه به فکر تجلیل شایسته از این بزرگان نیست. خدا را شکر این اسطوره‌ها یاران بزرگواری همچون حاج سید محمد ابوترابی و مهندس سعید اوحدی ‌دارند.
 
باید بسیار بیشتر از این‌ها قدر این عزیزان را دانست. عزیزان مدیر مسئول، یک لوح تقدیر، یک شاخه گل و یا یک تماس تلفنی که سختی ندارد؛ تنها ‌اندکی همت و تعصب می‌خواهد!