رمضان کریم و مناجات‌هایی که دل از عاشقان ربود!

نسل پیشین ذاکران در حالی جای خود را در سه دهه اخیر به نسل تازه مداحان داد که بسیاری از چهره‌های شاخص نسل تازه توانستند پیرامون یک شخصیت، جریانی متفاوت را در نوحه‌سرایی ائمه اطهار شکل دهند و رویدادهای دوران علی (ع) و حوادث عاشورا و مصائبی را که پس از عاشورا رخ داد، با معادل امروزی همراه ساختند و جوانان را به مجالس عزای امام حسین جلب کردند؛ اتفاقی که در رمضان المبارک ۱۴۳۴ به اوج خود رسید و به قدر کفایت مورد توجه افکار عمومی قرار نگرفت.

به گزارش «تابناک»، سال‌ها‌‌ست که حاج اکبر ناظم‌ها یا سال‌های واپسین پیرغلامی اهل بیت را ‌می‌گذرانند و دیگر توان توسعه مجالس امام حسین (ع) را ندارند و یا دیده در خاک فروبسته‌اند و نسل مداحان سنتی که میراث‌دار عزاداری اصیل برای سرور و سالار شهیدان است، تقلیل یافته است. جوانان نیز دیگر در پی شیوه‌های تازه و حرف‌ها نویی در مداحی و عزاداری هستند که چندین ساعت حضور در هیأت‌ها را برایشان با طراوت روحی همراه سازد و لحن و نوای تازه‌ای مورد انتظار است.

در چنین فضایی، حال و هوای انقلاب و دفاع مقدس و نسل جوانی که ایشان را همراهی می‌کرد، مداحی کند و غیرموثر سنتی را نیز دور از انتظار برده بود و هرچند جایگاه این سبک مداحی محفوظ بود، نسل تازه که با سلاح به جنگ دشمن می‌رفت، نیازمند مرثیه‌هایی حماسی بود. این گونه بود که حاج منصور ارضی پا به میدان گذاشت‌ و زیر رگبار موشک‌های بعثی و در حالی که عملیات روانی صدام، لحظه‌ای متوقف نشد، این ارضی و مداحان جوانی که او شناسایی کرده بود یا الگویشان حاج منصور بود، میدان‌دار تبلیغات جنگ بودند.

حضور در خطوط مقدم جبهه و صدای ایشان در پشت بی‌سیم در شب عملیات یا وقتی گروهی از رزمندگان در محوری قیچی شده‌ بودند، با لحن تازه‌ای از مداحی که می‌شنیدند، عاشورای تازه‌ای را پیش روی جوانان شیردل کشورمان می‌آورد که برای حفظ خاک و ناموس و دینشان به قلب دشمن تا دندان مسلح زده بودند و با خونشان، خطوط مرزی ایران را مشخص کردند. امثال حاج منصور، حاج صادق آهنگران و حاج غلام کویتی‌پور در تمام آن لحظات، صدایش زیر گوش رزمندگان بود و قرار نبود اگر روزی زوزه موشک‌ها و بوی گوگرد، دست از سر مادران و کودکان این سرزمین بردارد، حاج منصور و حاج منصور‌ها را به موزه بفرستیم.

چه دوست داشته باشیم و چه خوشمان نیاید، آن‌ها بخشی از تاریخ جنگ بودند و هستند و طبیعتاً پس از جنگ نیز یا در کسوت نظامی و یا در کسوت مداح اهل بیت، می‌بایست ادامه زندگی دهند. حاج منصور نیز به هیأت‌ها رفت و برای عزاداران حسینی از امام حسین و یارانش و مصادیق امروزی‌اش گفت و با نسل جوان، همچون خودشان عمل کرد تا وقتی امروز مجلسی با حضورش برگزار می‌شود، قشری که بیشترشان موهای سیاه بر چهره‌هایشان نقش بسته و البته در میانشان یادگاران جنگ نیز کم نیست، با حجمی چندهزار نفری پای منبرش بنشینند که هرچند با نقدهایی همراه است و طرح برخی موضوعات و به‌کارگیری ادبیاتی خاص در برخی سخنرانی‌ها جای تأمل و ‌اصلاح دارد اما در مجموع یک اتفاق بسیار مثبت بود.

در ماه مبارک رمضان ۱۴۳۴ شاهد اوج گیری چنین رویکردی بودیم؛ رویکردی که باعث شد مجالس راز و نیاز و به ویژه شب‌های احیا‌ با شور و شکوهی دوچندان برگزار ‌و بهره معنوی کم سابقه‌ای از این فرصت برده شود؛ اتفاقی که اگر همین ذاکرین و خلاقیت‌ها و بیان متفاوتشان نبود تحقق نمی‌یافت و بسیاری از جوانان در عوض آن که ترجیح دهند پامنبری این مداحان باشند، ممکن بود این ایام الله را در مراکز دیگری بگذرانند و از این حیث ضروری دیدیم با پایان رمضان، اتفاق بزرگی که در سطح افکارعمومی دیده نشد، مورد تقدیر قرار گیرد و در کنار نقد‌ها، به این نقاط قوت نیز توجه داشت، فارغ از اظهار‌نظر‌ها و تمایلات سیاسی مداحان و ذاکران اهل بیت ـ علیهم السلام.