تلاش برای پیوستن روحانی به حزب فراگیر اصولگرایان

تعریف رابطه اصولگرایان و رئیس‌جمهور منتخب، بررسی کارکرد رئیس‌جمهوری که روزنامه نزدیک به هاشمی رفسنجانی وی را مرد گرمساری می‌داند، بررسی صلاحیت نامزدهای وزارت در مجلس و سخنان جدید هاشمی و ناطق نوری پس از مدتی سکوت، مهم‌ترین مطالب امروز روزنامه‌ها هستند.

اصولگرایان در آرزوی پیوستن روحانی و ناطق نوری به حزب فراگیر

روزنامه آرمان در مطلبی با تیتر «اصولگرایان در آرزوی پیوستن روحانی و ناطق نوری به حزب فراگیر» نوشته است: نتیجه انتخابات ۲۴ خرداد اصولگرایان بهت زده را در فکر تشکیل حزب فراگیر انداخت و اکنون این سودا آن‌ها را یک بار دیگر به سمت چهره‌هایی کشانده که روزگاری نه چندان دیر از دایره اصولگرایی کنار گذاشته شده بودند، چهره‌هایی چون حسن روحانی و علی‌اکبر ناطق نوری که در انتخابات‌های سال ۸۸ و ۹۲ از ستون‌های پایگاه رقیب اصولگرایان محسوب می‌شدند. اکنون در حالی محمدرضا باهنر از رایزنی با این دو چهره برای تشکیل حزب فراگیر خبر داده که تلاش‌های اولیه برای چنین اقدامی با بی‌میلی قسمتی از اصولگرایان مواجه شده است؛ بی‌میلی‌ای که به نظر می‌رسد بسیار قبل‌تر از این و از حدود ۴ سال پیش در رفتار‌ها و مواضع حسن روحانی و علی‌اکبر ناطق نوری مشهود بوده است.

آرمان در پایان آورده است: قطع به یقین اصولگرایان خود بهتر از هر کس دیگری عمق اختلافات داخلی‌شان را می‌دانند و متوجه هستند که برای تشکیل حزب فراگیر باید چه گروه‌هایی را در کنار یکدیگر بنشانند. به طوری که محمدرضا باهنر نیز خود با بیان اینکه نیروهای حاضر در دو جناح اصلاح‌طلبی و اصولگرایی قابل تفکیک به میانه‌رو و تندرو هستند، تصریح کرده: «جبهه پایداری، ایثارگران، جمعیت رهپویان، جبهه پیروان خط امام و رهبری و ایستادگی خودشان باید تصمیم بگیرند در کجای این تقسیمات قرار دارند و سپس به حزب فراگیر بپیوندند».

او خود روزگاری نه چندان دور‌تر نیز از پایه‌های اصلی تشکیل ائتلاف اکثریت اصولگرایان برای انتخابات ریاست‌جمهوری یازدهم بود و با ادبیاتی مشابه دیگران را به استفاده از فرصت حضور در این ائتلاف فرا می‌خواند، اما نهایتا کسان دیگری که محمدرضا باهنر و همراهانش در این ائتلاف آن‌ها را نماینده اکثریت اصولگرایان نمی‌دانستند، این جناح را در انتخابات نمایندگی کردند. در چنین شرایطی هیچ گمانه‌ای جز تلاش برای نزدیکی به دولت یازدهم و مراکز ثقل قدرت را نمی‌توان برای تشکیل حزب فراگیر اصولگرایی محتمل دانست. البته باهنر گفته «تشکیل حزب فراگیر اصولگرایی با محوریت ناطق نوری برای نزدیکی به دولت یازدهم از طریق ‌هاشمی‌رفسنجانی نیست».

با این حال کاملا محتمل است که باهنر و دیگرانی که چون او به حزب فراگیر فکر می‌کنند در سودایی دیگر باشند. اختلافات داخلی اصولگرایان آن‌ها را پراکنده کرده و اکنون هیچ زعامت سیاسی منسجمی که بتواند آن‌ها را برای انتخابات مجلس دهم آماده کند وجود ندارد. در این شرایط شاید بهترین راه، بازگشت به آغوش کسانی باشد که پیش‌تر با بدرقه و ابرازتمایل جدی اصولگرایان، این اردوگاه را ترک کرده بودند. کسانی چون آیت‌‌الله ‌هاشمی‌رفسنجانی، علی‌اکبر ناطق نوری و حسن روحانی. کسانی که همزمان به نظر می‌رسد به‌رغم این دست تلاش‌ها، می‌کوشند تا اردوگاهی جدید را در حد فاصل اصولگرایی و اصلاح‌طلبی برپا کنند.

توکلی هم در بخشی از مصاحبه با اعتماد در مقایسه موسوی و روحانی و رابطه آن‌ها با اصولگرایی و اصلاح‌طلبی گفته است: اگر آقای موسوی‌‌ همان موسوی قبل که می‌شناختیم بوده، او یک شناسنامه اقتصادی و سیاسی داشت. آنچه ما می‌دانستیم موسوی تأکید بر تمرکز قدرت دولت در اقتصاد داشته. من نمی‌دانم ایشان در طول ۲۰ سال سکوت خود، چقدر تغییر کرده بود چون نشانه یی برای آن ندارم. در سیاست خارجی هم آدمی انقلابی و استکبارستیز بود. در سیاست داخلی هم مقداری سختگیر بود و برخلاف آنچه اصلاح‌طلبان تصور می‌کنند، باز نبود و منتقدان خودش را زیاد تحمل نمی‌کرد. اما آقای روحانی بر اساس آنچه از او دیده‌ایم، در سیاست‌های اقتصادی نگاه باز تری دارد. در سیاست‌های خارجی کمی منعطف‌تر است، نه به این معنا که استکبار ستیز نیست، بلکه به دیپلماسی رسمی وزارت خارجه یی نزدیک‌تر است. در سیاست داخلی هم آقای روحانی را تجربه نکرده‌ام، اما از منش او چنین برمی آید که باز‌تر عمل کند.

توکلی ادامه داده است که اگر بخواهیم تقسیم بندی کنیم، آقای موسوی در قسمت اصلاح‌طلبان قرار می‌گیرد و آقای روحانی در قسمت اصولگرایان. چون آقای روحانی در سابقه‌اش، عضویت در جامعه روحانیت مبارز هست و به طور سنتی در مقابل اصلاح‌طلبان قرار می‌گرفت. اما همان طور که گفتم این الفاظ دیگر جواب نمی‌دهد و نمی‌تواند عرصه سیاسی ایران را توصیف و به درستی دسته بندی کند. چون الان می‌بینیم اشتراک نظرات و مواضع آقای روحانی رفته رفته با اصلاح‌طلبان بیشتر از جامعه روحانیت مبارز شده است. اما به هر حال در مبانی فکری، آقای موسوی به اصلاح‌طلبان نزدیک‌تر بود. مثلاآن زمان که مساله فقه سنتی و فقه پویا مطرح بود و احتمالاسن شما اقتضا نمی‌کند که آن زمان را به یاد داشته باشید، آقای روحانی طرف فقه سنتی بود و آقای موسوی طرف فقه پویا.
بنابراین فارغ از اصطلاحاتی که در هر دوره زمانی به دلیل فقدان احزاب، جعل می‌شود تا دسته بندی‌ها را مشخص کند، آقای موسوی و آقای روحانی به لحاظ بنیاد‌های اندیشه یی متفاوت هستند. البته باز هم تأکید می‌کنم این الفاظی که الان برای گرایش‌های سیاسی به کار برده می‌شود، برای نشان دادن دسته بندی‌ها کافی نیست. به همین دلیل است که من در مجلس به برخی از اعضای طیف اقلیت احساس نزدیکی بیشتری می‌کنم، تا کسانی که از اکثریت هستند. من قطعا از نظر عقلی، شرعی و دینی به برخی از اصلاح‌طلبان نزدیک‌تر هستم. وقتی کسی به راحتی دروغ می‌گوید و اهتمام به وضع فقرا و محرومین ندارد و در مقابل غرب وادادگی از خود نشان می‌دهد، حالااسمش اصولگرا باشد، اما نسبتی با من ندارد. حالادر طرف مقابل اگر یک اصلاح‌طلب که در این سه شاخص به من نزدیک‌تر باشد، من خودم را نباید در یک پوسته تنگ محصور کنم و با آن اصلاح‌طلب حرف نزنم. البته این سه شاخص را به عنوان مثال بیان کردم، نه اینکه همین سه مورد معیار سنجش باشد. لذا آقای موسوی را در مجموع، به نسبت آقای روحانی خیلی بیشتر نزدیک به اصلاح‌طلبان می‌دانم.

در همین حال اعتماد خبر داده که هاشمی در فکر احیای حزب جمهوری است. سیدمحمود می‌رلوحی، فعال سیاسی اصلاح‌طلب گفته: بیشترین آسیب طی این هشت سال اخیر از فقدان فضای تحزب در کشور بود. در دیداری که عید امسال با آیت الله هاشمی داشتیم ایشان گفت حرف من این بود که حزب جمهوری را مجددا احیا کنم. در دیدار با خاتمی نیز به وی گفتم روی مساله تحزب کار بیشتری صورت گیرد.

وی با تأکید بر ضرورت بازگشت یاران امام به عرصه مدیریتی کشور گفت: متأسفانه طی این سال‌ها اکثریت یاران امام مورد بی‌مهری و بی‌احترامی قرار گرفتند که در میان آن‌ها می‌توان به مرحوم طاهری، ناطق نوری، آیت الله هاشمی، سیدمحمد خاتمی و سیدحسن خمینی اشاره کرد. مردم با کار خود در؟ خرداد امسال نشان دادند که این افراد هنوز برای آن‌ها محترم هستند و نسبت به رفتار و عملکرد افراطیون معترضند.

سخنان هاشمی رفسنجانی و سکوت شکسته ناطق

اعتماد در نقل سخنان ناطق نوری در مراسم احیا در ساری و با تیتر «با تملق و اختلاف افکنی خود را داعیه دارعدالت قلمداد می‌کنند» نوشته است: علی اکبر ناطق نوری در مراسم احیای شب ۲۱ ماه مبارک رمضان در مصلای شهرستان ساری با بیان اینکه دو گروه از افراد برای جامعه، مردم و مسوولان خطرآفرین هستند، افزود: این عده را می‌توان افراد متملق و چاپلوس و گروه اپوزیسیون و مخالف نام برد. وی با انتقاد از رل بازی کردن برخی مسوولان برای تحقق عدالت در کشور، گفت: این افراد با تملق گویی و اختلاف افکنی بین آحاد جامعه می‌خواهند، خود را داعیه دار عدالت در کشور قلمداد کنند. ناطق نوری تصریح کرد: روش علی این بوده که انسان‌های متدین و دوستدار عدالت را جذب می‌کرد. او با اشاره به برخی خصوصیات انسان شیعی، اظهار داشت: شیعه علی باید تابع او بوده و علی وار زندگی کند. شیعه علی نباید دروغ بگوید و چابلوسی کند و شیعه علی حلال را از حرام تمییز داده و برای تصاحب قدرت، آبروی مومنی را زایل نکند. وی در بخش دیگری از سخنانش با اشاره به خلق حماسه سیاسی ملت ایران در ۲۴ خرداد انتخاب روحانی را موجب ایجاد آرامش در کشور دانست و اظهار داشت: مردم مازندران در این روز حماسی با رأی به رییس جمهور منتخب، بار دیگر به روحانی ملبس به لباس روحانیت اعتماد کردند.

کیهان نیز با اشاره به سخنان هاشمی رفسنجانی در دیدار با جمعی از نمایندگان مجلس نوشته است: آقای هاشمی در این دیدار توضیح نداده که اولاً اینکه رأی مردم حق‌الناس است، فقط مربوط به امسال است یا مثلاً آن ۲۵ میلیون رأی هم که در سال ۸۸ به رئیس جمهور منتخب آن روز داده شد و از سوی آقای هاشمی مورد دهن‌کجی و اجحاف و کارشکنی و آشوب‌افکنی قرار گرفت نیز مشمول حق‌الناس می‌شود؟! آیا نقش‌آفرینی توأم با هیجان ایشان در پروژه آشوب طراحی شده از سوی بیگانگان، توجه به رأی و خواست مردم مانند سیره حضرت امیر (ع) بود یا در تعارض با آن سیره قرار داشت.

ثانیاً اگر دیگر قوا باید با رئیس جمهور منتخب همکاری بکنند و بگذارند به اعتماد و امید مردم پاسخ شایسته بدهد ـ که حرف خوبی است ـ آیا آقای هاشمی از سال ۸۴ تا سال ۹۲ حتی یک روز به این ایده و ادعا عمل کرد؟ آقای احمدی‌نژاد به رغم تفاوت سلیقه سیاسی با آقای روحانی- صرف‌نظر از انتقادهایی که به کارنامه وی می‌توان داشت ـ بلافاصله پیروزی آقای روحانی را آن هم تنها با ۲۷۰ هزار رأی بیش از ۵۰ درصد آرا (۶/۱۸ میلیون رأی) تبریک گفت و به ملاقات وی رفت. آیا آقای هاشمی هم در سال ۸۴ به این شیوه پسندیده عمل کرد یا از ابتدا مشغول سیاه‌نمایی و کارشکنی شد.

ثالثاً در موضوع سیاست خارجی و ماجرای معرفی صدام به عنوان آغازگر جنگ، آیا غیر از این است که حمله صدام به کویت باعث تیره شدن روابطش با‌‌ همان بلوک غرب شد که در طول ۸ سال جنگ علیه ایران به طور کامل از وی حمایت می‌کردند؟ بنابراین چرا این اتفاق را هنر سیاست خارجی دولت سازندگی معرفی می‌کنند؟ مگر در همین دولت نبود که برای اولین و آخرین بار در طول ۳۴ سال گذشته، ‌ همه سفرای اروپایی یکجا با قهر ایران را ترک کردند و دادگاه آلمانی علیه آقای هاشمی حکم دخالت در ترور صادر کرد؟!

آخرین تلاش‌های مرد گرمساری! برای ماندن

سه روز مانده به پایان دوره ریاست جمهوری احمدی‌نژاد، آرمان روزنامه نزدیک به هاشمی رفسنجانی ترجیح داده است وی را مرد گرمساری بنامد و از آخرین تلاش‌های وی برای ماندن نوشته که رواج علم و بالا بردن سطح دانش و آگاهی مردم یک کشور به طور طبیعی امری نیکو است و نمی‌توان بر آن خرده گرفت. چند روزی می‌شود که بحث تاسیس دانشگاه توسط محمود احمدی‌نژاد پس از پایان دوران ریاستش مطرح شده است، ابتدای امر گمان بر این بود که موضوع چندان جدی نیست اما حالا مشخص شده است که ظاهرا مجوز مربوطه هم به طور سریع و ضرب الاجلی صادر شده است به طوری که احمدی‌نژاد در آخرین حضورش در رسانه این امر را به این صورت اعلام کرد: «یکی از مهم‌ترین کارهایی که باید انجام شود، توسعه علمی کشور است که من می‌خواهم وارد این بخش شوم و وقت اصلی خود را در زمینه توسعه علمی کشور صرف کنم. برنامه من تاسیس دانشگاه بین‌المللی است که حتی از خارج از کشور هم دانشجو می‌پذیرد‌».

البته پیش از این تأسیس دانشگاه توسط برخی چهره‌های سیاسی سابقه داشته است اما هیچ رئیس‌جمهوری بعد از پایان کار چنین برنامه‌ای را نداشته است. به نظر می‌رسد رئیس دولت نهم و دهم که پیش از این سابقه حضور در دانشگاه‌های معتبر ایران را داشته است ترجیح داده به جای سختی‌های بازگشت به آن دانشگاه‌ها و قرار گرفتن در بین قشر دانشجو خود دانشگاهی تاسیس کند که باز هم به نوعی به فضای علمی بازگردد. گفته می‌شود دانشگاه مربوطه از جمله موسسات غیر انتفاعی است که تأسیس آن‌ها در زمان احمدی‌نژاد اوج گرفته است.

اعتماد هم در مطلبی با تیتر «نقد کارنامه دولت به قلم عباس عبدی» نوشته است: این روز‌ها رییس دولت در حال ارائه گزارش از دستاوردهای هشت ساله خویش است. این یادداشت درصدد است که عملکرد دولت در هشت سال گذشته را، در زمینه دو مورد از مهم‌ترین شعار‌هایش یعنی تحقق عدالت و مبارزه با فساد، به نقد بکشد و نشان دهد که وضعیت تحقق این شعار‌ها در پایان هشت سال اخیر چگونه بوده است. متذکر می‌شود که تمام ارقام آمده در این یادداشت از منابع معتبر داخلی و خارجی است. در تعریف عدالت چندان مته به خشخاش نمی‌گذاریم و‌‌ همان توزیع برابر‌تر درآمد، همراه با رسیدن به رفاه بیشتر را به شرط پایداری به عنوان تعریف عدالت در نظر می‌گیریم. مهم‌ترین شاخص برای سنجش این شعار ضریب جینی است که هرچه رقم آن بزرگ‌تر باشد، نشان دهنده توزیع نابرابر‌تر درآمدی میان مردم است. مطابق آمار رسمی ضریب جینی درآمدی در ایران از ۴۲۵/۰ در سال ۱۳۸۴ به رقم ۳۶۴/۰ در سال ۱۳۹۱ رسیده است. به عبارت دیگر وضعیت برابری و عدالت اجتماعی در توزیع درآمد‌ها بهبود یافته است و به طور طبیعی دولت می‌تواند مدعی باشد که به سوی تحقق شعار خود حرکت کرده است. این حد از کاهش در ضریب جینی کم اهمیت نیست، هرچند بیشتر آن در دو سال آخر محقق شده که طرح هدفمندی یارانه‌ها انجام شد. ولی این دستاورد به چند دلیل ناقص است. اول آنکه پایدار نیست و دیگر اینکه مبتنی بر افزایش رفاه کلی جامعه نیست و بالاخره در زمینه‌های ساختاری در این هشت سال مسیر معکوسی با عدالت اجتماعی طی شده است.

به بعضی از گزینه‌های وزرات روحانی رأی ندهید

کیهان در ادامه سلسله مطالب خود در مورد کابینه جدید و تلاش برای جلوگیری از حضور عده‌ای در آن، در یادداشت روز خود با عنوان «هدیه مجلس به روحانی و ملت» به قلم حسین شریعتمداری نوشته است: با توجه به ترکیب کابینه پیشنهادی و برخی از شواهد موجود می‌توان حدس زد که آقای روحانی در انتخاب گزینه‌ها، اولا؛ از سوی اصحاب فتنه، مدعیان اصلاحات و کارگزاران به شدت تحت فشار بوده است و ثانیا؛ برای مقابله با سهم‌خواهی جریانات یاد شده، زحمت فراوانی را متحمل شده است. توضیح بیشتر درباره این فشار‌ها و مسائل پیرامونی آن را به بعد موکول می‌کنیم اما، چرا به این نکته که بیرون از موضوع اصلی یادداشت پیش‌روی است اشاره کرده‌ایم؟! پاسخ آن است که احساس می‌شود رئیس جمهور منتخب در انتخاب اعضای کابینه خود با مجموعه‌ای از «فشار‌ها»، «انتظار‌ها» و «رودربایستی‌ها» روبرو بوده است و برای خروج از این چنبره دست کمک به سوی مجلس شورای اسلامی و نمایندگان ملت دراز کرده است.

شریعتمداری با ذکر مقدماتی در پایان نتیجه گرفته است که همان گونه که اشاره رفت، رأی عدم اعتماد مجلس به برخی از وزرای پیشنهادی نه فقط خدمت به مردم و نظام بلکه خدمت شایسته‌ای به آقای دکتر روحانی نیز هست و نمایندگان محترم مجلس باید یقین داشته باشند که رئیس جمهور منتخب از رأی عدم اعتماد به تعدادی از اعضای معرفی شده خشنود خواهد شد و اگرچه بعید نیست به ظاهر و بنا به مصالحی نسبت به عدم حضور آن‌ها در کابینه خویش ابراز ناخرسندی کند ولی از آنجا که شواهد نشان می‌دهد اصحاب فتنه را تحت فشار و رودربایستی با برخی از سران و عوامل فتنه در فهرست گزینه‌های خود جای داده است، رأی عدم اعتماد به آن‌ها را هدیه‌ای گره‌گشا از سوی مجلس شورای اسلامی تلقی می‌کند که راه را برای خدمت بیشتر ایشان هموار‌تر خواهد کرد.

این در حالی است که احمد توکلی در بخشی از گفت‌وگوی خود با اعتماد در این باره گفته است: اینکه مجلس چه می‌کند، مقدار زیادی به این بستگی دارد که آقای روحانی چگونه عمل خواهد کرد. کابینه نخستین آزمایش ایشان است که الحمدلله ایشان اعلام کرده که در روز تحلیف، کابینه خود را اعلام خواهد کرد. این کار بسیار زیبایی است و معنایش این است که ایشان از روز اول اهتمام به انجام کار دارد. چون این یک ماه خیلی روزهای تعیین کننده یی است. برداشت من هم این است که گروهی در مجلس وجود ندارد که عزم مخالفت با آقای روحانی را داشته باشد.

روزنامه قانون هم در در گفت‌وگو با نمایندگان، نقش مجلس در فرآیند تعیین کابینه یازدهم را بررسی کرده و نوشته: دولت یازدهم با شعار اعتدال بر سر کار آمد و نشانه‌های این اعتدال هم درست از فردای انتخابات در کشور ظاهر شد به ‌گونه‌ای که بسیاری از گروه‌های سیاسی که شاید با نگاه برخی افراطی‌ها به حاشیه رفته بودند دوباره به عرصه سیاست بازگشتند تا همه نیروهای توانمند کشور برای رشد و توسعه ایران در کنار هم فعالیت کنند. تنها چند روز به پایان دولت دهم و آغاز به‌کار دولت تدبیر و امید مانده است و یکی از مسائل داغ محافل سیاسی، ترکیب کابینه یازدهم است. در این میان گمانه‌زنی‌های زیادی برای این فهرست در رسانه‌ها منتشر شد. روحانی هم نشان داده است که همزمان که بر استقلال دولت و ثبات قدم در برابر جوسازی‌های برخی جریان‌های افراطی تأکید دارد اما از هیچ مشورتی با دلسوزان کشور هم دریغ نمی‌کند. دیدار رئیس‌جمهور منتخب با رئیس مجلس به عنوان اولین دیدار رسمی او پس از پیروزی در انتخابات ریاست جمهوری، تعامل سازنده دولت یازدهم با مجلس را نوید داد، در جریان انتخاب کابینه نیز روحانی از نظرات کارگروه‌های وی‍ژه در مجلس بهره گرفت تا کابینه‌ای متخصص و با کمترین چالش برای گشودن قفل‌های کشور با کلید تدبیر راهی پاستور شود.

محمدرضا تابش، نماینده مردم اردکان که از نمایندگان نزدیک به حسن روحانی است، تأکید دارد هیچ‌کس از وزرای قطعی دولت یازدهم اطلاعی ندارد. عضو کمیسیون برنامه و بودجه به «قانون» می‌گوید: هنوز کابینه نهایی نشده و تنها فردی که می‌داند چه کسانی در فهرست کابینه دولت اعتدال قرار دارند، حسن روحانی است. این نماینده مجلس نهم با اشاره به جلسه اخیر برخی نمایندگان با رئیس‌جمهور منتخب، به رسانه‌ها توصیه می‌کند تا روز تحلیف دست از گمانه‌زنی‌ها بردارند و همچنین می‌افزاید: روحانی در این نشست اعلام کرد، قصد دارد در روز تحلیف وزیران خود را معرفی کند، تنها سه روز باقی مانده است کمی صبر داشته باشید.

تابش تأکید دارد: هنوز لیست کابینه نهایی نشده چرا که روحانی همچنان برای برخی وزارتخانه‌ها به گزینه‌ نهایی نرسیده است. این حرف تابش را حمید رسایی نماینده‌ای که در طول هشت سال گذشته از عملکرد دولت اصولگرای احمدی‌نژاد دفاع می‌کرد نیز تایید می‌کند. این نماینده تهران درباره وزرای احتمالی روحانی به «قانون» می‌گوید: هیچ‌کدام از نمایندگان مجلس از ترکیب دولت جدید اطلاعی ندارند. حتی مطهری و تابش که به روحانی نزدیک هستند هم ابراز بی‌اطلاعی می‌کنند. این نماینده تهران که به واسطه تفاوت خط فکری‌اش با دولت یازدهم در نشست اخیر نمایندگان با حسن روحانی حضور نداشت ادامه می‌دهد: رئیس‌جمهور منتخب به نمایندگانی که در این جلسه حضور داشتند گفته، کابینه‌ را روز تحلیف معرفی می‌کند ما هم منتظریم تا آن روز بیاید و بعد اظهار نظر کنیم. وی که گمانه‌زنی‌های رسانه‌ها درباره کابینه دولت یازدهم را بی‌اعتبار می‌داند، اعتقاد دارد درباره موضوعی که صحت و سقم آن هنوز مشخص نشده اظهار نظر نمی‌کند و عجله‌ای هم برای این کار ندارد. چرا که قرار است رئیس‌جمهور جدید سه روز دیگر وزرا را معرفی کند و آن زمان، وقت رسیدگی مجلس و اظهار نظر نمایندگان خواهد بود.

با این وجود رسایی، عضو کمیسیون اصل ۹۰ مجلس، تصور می‌کند روحانی روز یکشنبه ۱۳ مرداد، برای ترکیب کابینه به جمع‌بندی نهایی نخواهد رسید. وی رایزنی مجلس با روحانی برای وزرا را تکذیب می‌کند و ادامه می‌دهد: با هیچ نماینده‌ای رایزنی نشده حتی کارگروه‌هایی هم که قرار بود به روحانی مشورت دهند در این زمینه اقدامی نکردند. رسایی معتقد است اگر در دوره احمدی‌نژاد مجلس کارگروه مشورتی برای دولت تشکیل می‌داد و قوه مجریه به آن بی‌توجهی می‌کرد، قطعا مجلس، رئیس‌جمهور را تذکر باران می‌کرد. وی می‌افزاید: دستغیب نماینده شیراز که متولی راه‌اندازی کارگروه‌های دولت و مجلس برای بررسی گزینه‌های کابینه است هم با روحانی در این باره رایزنی نداشته چه برسد به دیگر نمایندگان.