راه نجات غزه

فاجعه و حماسه غزه، نقطه عطفي است در تاريخ مسأله فلسطين كه مشخصه آن اين است كه پرده‌هاي نفاق را دريده و نقاب‌ها را از چهره برخي سران كشورهاي اسلامي برداشته و آنان با چهره واقعي خود در اين مصاف حاضر شده‌اند. اين يك پديده مبارك و يك گام به جلو در مسأله فلسطين است، زيرا هميشه مبارزه با نفاق سخت‌تر از مبارزه با كفر است. اكنون در جبهه باطل، اشغالگران صهيونيست، آمريكا، انگليس، دولت مصر، دولت عربستان و دولت اردن قرار گرفته‌اند و جبهه حق را حماس، جهاد اسلامي، حزب‌الله، سوريه و ايران و ملت‌هاي مسلمان و همه انسان‌هاي آزاده جهان تشكيل مي‌دهند. همه دولت‌ها و ملت‌هاي مسلمان به حكم دستور اسلام كه اگر بخشي از سرزمين اسلامي مورد هجوم كفار واقع شد، بر همه مسلمانان واجب است كه از آن سرزمين دفاع كنند، مكلف به دفاعند و البته الاَقربُ فالاَقرب، آن‌كه نزديكتر به آن سرزمين است، وظيفه بيشتري دارد و نژاد و خون هيچ تأثيري در اين امر ندارد.

بنابراين نمي‌توانيم بگوييم چون مردم مورد تهاجم، عرب هستند، پس اعراب وظيفه بيشتري دارند، اما مي‌توانيم بگوييم آنها كه هم‌مرز فلسطين هستند، وظيفه سنگين‌تري دارند؛ همچنان‌كه خائن بودن برخي سران عرب هيچ تكليفي را از ما ايرانيان ساقط نمي‏کند. در اين ميان، وظيفه و تکليف شرعي و مردم و ارتش مصر، سنگين‏تر از ديگر ملت‏ها و ارتش‏هاي اسلامي است. به ملت و ارتش مصر توصيه مي‏کنيم که رضاي خدا را بر رضاي يک حاکم نامبارک ترجيح دهند و رأسا گذرگاه رفح را بازگشايي کنند. اگر امروز در صف حسين ـ عليه السلام ـ و يارانش باشيد، بهتر از آن است که فردا در صف توابين باشيد. به يقين، حماسه غزه فردا توابين بسياري خواهد داشت. کاري کنيم که همين حالا در کنار مجاهدان حماس و جهاد اسلامي باشيم که فردا دير خواهد بود. دولت‏هاي اسلامي موظفند راه داوطلبان جهاد با کفار حربي را باز کنند و تسليحات لازم را طور علني و با افتخار به مجاهدان برسانند. حرکت عده‏اي از مردم ترکيه به سوي ارتفاعات جولان سوريه، مي‏تواند مقدمه‏اي براي اين کار باشد.

آمريکا و اسرائيل در سال‏هاي گذشته از عنصر رواني تلقين بهره برده و با تروريست ناميدن مجاهدان مسلمان فلسطيني کاري کرده‏اند که مسلمانان از کمک‏رساني آشکار به آنها ابا داشته باشند، در حالي که خود آشکارا و با افتخار با نام حمايت از دمکراسي و دنياي آزاد به تروريست‏هاي اسرائيلي کمک مي‏رسانند. بايد اين فضا شکسته شود و کشورهاي اسلامي آشکارا و با افتخار کمک‏هاي مالي و تسليحاتي و سرباز به سوي فلسطين روانه کنند.
حال پرسش اينجاست که تعداد شهداي غزه به چند نفر بايد برسد تا دولت‏هاي کشورهاي اسلامي، اقدام نظامي را در دستور کار خود قرار دهند؟ آيا منتظريم که مجاهدان حماس و جهاد اسلامي که يادآور مجاهدان بدر و احد هستند، به شهادت برسند و ما براي آنها مجلس بزرگداشت بگيريم؟ آيا حدود هزار مجروح کافي نيست؟ اگر پيغمبر اسلام(ص) امروز زنده بود، در مقابل کفار حربي به سرزمين اسلامي و مقدس فلسطين چه مي‏کرد؟

آيا اجلاس برگزار مي‏کرد يا به جنگ با آنها مي‏رفت؟ سنت الهي است که اگر ملتي از جهاد فرار کند، لباس رذالت و خواري مي‏پوشد. رهبر مجاهد انقلاب اسلامي در پيام‏ها و سخنان خود در اين روزها به خوبي مسير حرکت را مشخص کردند و آن اين است که هرچند اکنون دست ما براي فرستادن تسليحات و نيروي نظامي به فلسطين اشغالي بسته است، اما دولت و ملت ايران و همه کشورهاي اسلامي وظيفه دارند اين راه را باز کنند. کافي است که يکي از کشورهاي هم‏مرز اسرائيل در اثر فشار افکار عمومي جبهه جديدي بگشايد. به دولت سختکوش جمهوري اسلامي پيشنهاد مي‏کنيم که راهکار اقدام نظامي مشترک با چند کشور اسلامي عليه اشغالگران صهيونيست را به طور جدي در دستور کار خود قرار دهد، چراکه هم‏اکنون بهترين فرصت از نظر شرايط و افکار عمومي جهان براي حمله دفاعي ارتش مشترک اسلامي به اسرائيل است.

چرا بايد اسرائيل با وجود ايران اسلامي در منطقه، جرأت بر اين گستاخي پيدا کند؟ چرا بايد اسرائيل از عدم واکنش نظامي کشورهاي اسلامي مطمئن باشد؟ دستور اسلامي مبني بر دفاع از سرزمين اسلامي مورد هجوم کفار چه هنگامي بايد عملي شود؟ آيا اين دستور نبايد از کتاب‏هاي فقهي به ميدان عمل آيد و در بيرون تحقق يابد؟ تا کي بايد دستور صريح اسلام را به بهانه احکام اوليه و ثانويه پشت گوش اندازيم؟ آيا نمي‏پذيريم که مرزهاي ميان کشورهاي اسلامي، مرزهاي قراردادي است و در واقع، يک کشور اسلامي بيشتر وجود ندارد و ملل مسلمان پيکر واحد را تشکيل مي‏دهند؟

تهاجم کفار حربي به فلسطين يعني تهاجم آنها به ايران و تهاجم به ايران يعني تهاجم به فلسطين. چرا کشورهاي اسلامي با علم به اين که اسرائيل روزي به غزه حمله خواهد کرد، پدافند هوايي در اختيار حماس نگذاشتند؟ آيا مردم غزه براي مردن به دنيا آمده‏اند؟ اين همه نيرو و تجهيزات نظامي در کشورهاي اسلامي براي چه روزي است؟ آيا براي جنگ ميان خودمان است و هيچ گاه نبايد براي جنگ با کفار از آنها استفاده شود؟ نبرد فلسطين، نبرد دفاعي است و همه فقها بر وجوب آن اتفاق نظر دارند.

آيا صرف حمايت آمريکا از اسرائيل کافي است براي عدم اقدام نظامي؟ در اين صورت پيامبر اسلام(ص) نيز نبايد لشکري را براي جنگ با روم گسيل مي‏داشت. آنچه امروز به سر جهان اسلام مي‏آيد، نتيجه کارهاي خود ماست. آن روز که براي ورود نظاميان آمريکا به افغانستان و عراق لحظه شماري مي‏کرديم، بايد به فکر امروز مي‏بوديم. بديهي است که ايران اسلامي تا اندازه‏اي به وظيفه همبستگي اسلامي خويش عمل کرده است، اما سخن با ابولهب‏ها و ابوجهل‏هاي امروز است که پس از زحمات طاقت‏فرساي پيامبر اسلام(ص) براي آدم کردن آنها به جاهليت پيش از اسلام بازگشته‏اند و ايدئولوژي آنها نژادپرستي و تفاخرات قومي و نژادي است که به ان هم عمل نمي کنند و برادران عرب خود را تنها گذاشته‏اند. به حسني مبارک و ملک عبدالله، اين دو خائن خبيث مي‏گوييم: يا اشباه الرجال و لا رجال. اي کساني که تنها شباهتي به مردان داريد و مرد نيستيد. اگر دين نداريد، لااقل آزاده باشيد. مطمئن باشيد به حرمت خون شهداي غزه، روزي در دادگاه عدل اسلامي محاکمه خواهيد شد. در اين ميان عملکرد ملت‏ها و دولت‏هاي ترکيه و قطر و ونزوئلا و موريتاني قابل تقدير است. همچنين عملکرد رئيس کوبايي مجمع عمومي سازمان ملل قابل تقدير است، همچنان که عملکرد شوراي امنيت سازمان ملل که در واقع، شوراي امنيت آمريکا و اسرائيل و انگليس است خجالت‏آور است.

بجاست که مجمع عمومي سازمان ملل، اکنون که شوراي امنيت به وظيفه خود در نجات مردم غزه عمل نمي‏کند، بنا بر قانون رأسا وارد عمل شده و تصميم لازم را بگيرد. همچنين لازم است مقر سازمان ملل در اسرع وقت از نيويورک به يک کشور بي‏طرف منتقل شود.