اما و اگرهای كمپ های ترک اعتياد!
امانالله قرائيمقدم*
سال ها است كه از تاثيرات خانمانسوز اعتياد سخن گفته ايم و هر روز به دنبال راهكار جديدي براي كمرنگ كردن اين معضل اجتماعي هستيم. واقعيت اين است كه خانواده و همسالان، محيط زندگي و نوع سرپرستي از جمله عواملي است كه در گرايش به اعتياد نقش مهمي دارد و براي درمان ريشه اي اعتياد بايد راهكاري براي مقابله با اين عوامل و اصلاح آن ها ارائه كرد.
كمپ هاي ترك اعتياد يكي از راه هايي است كه براي مقابله و مبارزه با اعتياد پيش روي مبتلايان به اين ناهنجاري اجتماعي قرار گرفته است.
البته كمپ ها و NGO ها درمان اصلي نيستند اما به عنوان مراكز درماني با هدف شناسايي علت گرايش به اعتياد به حمايت از بيماران مي پردازند.
در كمپ هاي مجاز و داراي مجوز، با راهكارهاي علمي و روانشناسي و بهره گيري از پزشكان و مددكاران اجتماعي مجرب دلايل اعتياد افراد بررسي مي شود و با استفاده از روش هاي مناسب به درمان آن ها مي پردازند.
در اين مراكز، پزشكان با تجويز داروهاي مناسب، شرايط ترك را براي فرد معتاد مهيا مي كنند و مددكاران مجرب نيز با روانشناسي و فرهنگ سازي سعي مي كنند شرايطي را ايجاد كنند كه وي پس از درمان دوباره به سمت استعمال موادمخدر نرود.
اما نكته مهم اين است كه فرد پس از بهبود دوباره به فضايي برمي گردد كه در آنجا فريب خورده است. پس ممكن است همه تلاش هاي كمپ ها و NGOها بي نتيجه باشد.
بنابراين مي توان گفت در حال حاضر مراكز ترك اعتياد نقش درمانگر را به مفهوم كامل نخواهند داشت و با وجود راهگشا بودن تنها زماني موفق خواهند بود كه ابتدا فرد با تكيه بر اراده خود واقعاً بخواهد از اين معضل مهم رهايي يابد و پس از آن نيز به پاكسازي فضاي زندگي، اطرافيان، دوستان و همسالان و عوامل آلوده كننده وي بپردازند.
گاهي اين پاكسازي بايد توسط خانواده صورت گيرد مانند قطع رابطه با برخي دوستان و افراد و گاهي نيز بايد توسط نهادها و سازمان ها صورت گيرد.
برخي اوقات ديده و شنيده مي شود كه خانواده ها براي رهايي فرزندانشان از اين كمپ ها كمك مي خواهند و مسئولان كمپ هم با اعمال زور و خشونت، معتاد را به مركز ترك اعتياد انتقال مي دهند، در اين خصوص بايد گفت كه به طور كلي زمان زيادي لازم است تا اعتياد ترك شود. خانواده ها و در نگاه كلي جامعه ناچار است براي نجات ديگر افراد جامعه گاهي نيز به زور متوسل شود. زيرا اين افراد جامعه را به فساد مي كشانند و نوعي كلاس درس بزهكاري براي ديگر افراد جامعه هستند.
در نگاه علمي شايد اين روش مناسب با پاسخ صددرصد مثبت نباشد اما اقدامي در جهت كمرنگ شدن اين مشكل است.
*جامعه شناس
منبع: ایران
كمپ هاي ترك اعتياد يكي از راه هايي است كه براي مقابله و مبارزه با اعتياد پيش روي مبتلايان به اين ناهنجاري اجتماعي قرار گرفته است.
البته كمپ ها و NGO ها درمان اصلي نيستند اما به عنوان مراكز درماني با هدف شناسايي علت گرايش به اعتياد به حمايت از بيماران مي پردازند.
در كمپ هاي مجاز و داراي مجوز، با راهكارهاي علمي و روانشناسي و بهره گيري از پزشكان و مددكاران اجتماعي مجرب دلايل اعتياد افراد بررسي مي شود و با استفاده از روش هاي مناسب به درمان آن ها مي پردازند.
در اين مراكز، پزشكان با تجويز داروهاي مناسب، شرايط ترك را براي فرد معتاد مهيا مي كنند و مددكاران مجرب نيز با روانشناسي و فرهنگ سازي سعي مي كنند شرايطي را ايجاد كنند كه وي پس از درمان دوباره به سمت استعمال موادمخدر نرود.
اما نكته مهم اين است كه فرد پس از بهبود دوباره به فضايي برمي گردد كه در آنجا فريب خورده است. پس ممكن است همه تلاش هاي كمپ ها و NGOها بي نتيجه باشد.
بنابراين مي توان گفت در حال حاضر مراكز ترك اعتياد نقش درمانگر را به مفهوم كامل نخواهند داشت و با وجود راهگشا بودن تنها زماني موفق خواهند بود كه ابتدا فرد با تكيه بر اراده خود واقعاً بخواهد از اين معضل مهم رهايي يابد و پس از آن نيز به پاكسازي فضاي زندگي، اطرافيان، دوستان و همسالان و عوامل آلوده كننده وي بپردازند.
گاهي اين پاكسازي بايد توسط خانواده صورت گيرد مانند قطع رابطه با برخي دوستان و افراد و گاهي نيز بايد توسط نهادها و سازمان ها صورت گيرد.
برخي اوقات ديده و شنيده مي شود كه خانواده ها براي رهايي فرزندانشان از اين كمپ ها كمك مي خواهند و مسئولان كمپ هم با اعمال زور و خشونت، معتاد را به مركز ترك اعتياد انتقال مي دهند، در اين خصوص بايد گفت كه به طور كلي زمان زيادي لازم است تا اعتياد ترك شود. خانواده ها و در نگاه كلي جامعه ناچار است براي نجات ديگر افراد جامعه گاهي نيز به زور متوسل شود. زيرا اين افراد جامعه را به فساد مي كشانند و نوعي كلاس درس بزهكاري براي ديگر افراد جامعه هستند.
در نگاه علمي شايد اين روش مناسب با پاسخ صددرصد مثبت نباشد اما اقدامي در جهت كمرنگ شدن اين مشكل است.
*جامعه شناس
منبع: ایران
گزارش خطا
غیر قابل انتشار: ۰
در انتظار بررسی: ۰
انتشار یافته: ۴
وقتی که من وارد خانه میشوم و به شکلی از زمانه بد میگویم که بیا و ببین.. به موضوع مهمی اشاره کردین که در کشور ما فراگیر است.ولی قسمت زیادی از مشکل به دولت بر میگردد چرا که همه پزشکان کشور تقریبا"به اجماع پروتکل درمان معتادین را با چند دارو وازجمله متادون که در همه جای دنیا بعنوان مهمترین داروی این بیماری میشناسند در کشور ما دولت بعلت ضعف در مدیریت توزیع(با این بهانه که دارو بین مردم بصورت خارج از چرخه توزیع میشود)ویا شاید کسانی پشت چنین تصمیمهایی باشند که دران ذینفع میباشند،عرضه این دارو به شکل قرص درمراکز ترک ممنوع میباشد بدون اینکه ارائه شربت متادون بتواند جلوی قاچاق انرابگیرد واین باعث برگشت بسیاری از بیماران به مصرف مواد مخدر میشودچرا که مشکلات حمل ونگهداری شربتمتادون بواسطه خطرات ان برای اعضای خانواده بخصوص کودکان ویا ابروی شخص جلوی همکاران وهمچنین بدمزه بودن ان وصدها معایب دیگر مبین این واقع است که سیاست گذاران جدیت در رفع این نگرانی از سطح جامعه راندارندوبجای برقراری امنیت ارائه دارو ان رابشکل دیگری وچه بسا بیشتر، دراختیار می گذارندبه چنین روندی امید بهبودی نیست.به نظر من حمایت پس از شخص پاکشده به انداز هنگام بیماری شخص مهم است سلام. من خودم اعتیاد داشتم .در حدود 4 ساله که به امیدخدا پاک شدم و متاسفانه تجربه کمپ هم دارم .خانه های بهبودی که در منطقه ای که ساکن هستم وجود دارد به جرات میتوانم بگویم هیچکدامشان به طور واقعی به فکر بیمارام معتاد نیستند .خداشاهده چنان بلای سر این بنده های خدامیاورندکه ...... ,باسلا دوست عزیز مطلبتون مفید بود. اما در خصوص نقش اراده در ترک اعتیاد کمی بیشتر مطالعه بفرمایید. چون اولا اراده نقش چندانی در ترک نداشته واعتیاد یک بیماری چند وجهی است ونیاز به درمان چند وجهی دارد. در ضمن حتما میدانید که با اراده نمیشه بیماری رو علاج کرد بعدش تصور همیشه غالب بر اراده بوده ودر مورد اعتیاد ان چیزی که همه اراده مینامندش استفاده از تکنیکها وراهبردهای مقابله با وسوسه رعایت طرح پیشگیری از عود است نظرسنجی
پیش بینی شما از نتیجه مذاکرات و توافق چیست؟