به میهمانی‌تان آمده‌ام!

امروز پنجشنبه است و من بر فراز مزارتان ایستاده‌ام و پیرامون من این همه عاشق و مشتاق در حال زیارت قبر‌هایتان هستند؛ قبرهایی با سنگ‌هایی که نه نامی دارند و نه نشانی تا شما را بشناسند.

نامتان شهید گمنام است و نشانتان اخلاص و ایمانی که شما را تا آن سوی این ابر‌ها و فرا‌تر از باورهای ما پرواز داد.

هر کس به نیتی به زیارت قبر شما آمده است؛ کسی بیماری دارد و از شما شفایش را می‌طلبد. دیگری در سکوتی بهت‌انگیز، تنها به قبر‌هایتان چشم دوخته، کودکی برای شما شاخ گلی آورده است. مادری پیر و شکسته با ویلچر برای شما فاتحه زمزمه می‌کند. دختری جوان با قرآن کوچکی برایتان سوره یاسین می‌خواند. پسر جوانی کنار سنگ قبرتان نشسته و سر در گریبان فرو برده و خلاصه هر کس مشغول ذکر و زمزمه‌ای است و من به احترام شما به اینجا کشیده شده‌ام.

در این همه زرق و برق روزگار دوست دارم از شما بیاموزم؛ بیاموزم که چگونه دنیا را سه طلاقه کردید و از همه چیز خویش گذشتید. نگاه‌های مادر و امیدهای پدر را هیچ انگاشتید. چشم‌های خیس همسر و لبخندهای فرزند را نادیده گرفتید. از همه چیز گذشتید؛ حتی از نام و نشانی تا شما را بیابند و این گونه غریب و گمنام نباشید.

با کاروانی به راه افتادید که شعارش لبیک یا حسین بود و مقصدش کربلا تا بار دیگر حسین تنها نماند؛ تا بی‌ وفایی کوفه تکرار نشود؛ تا کسی به کودکان عاشورا سیلی نزند و خیمه‌ها را به آتش نکشند.

شما پس از چهارده قرن با غریو هیهات مناالذله از هستی گذشتید و به جاودانگی رسیدید.
بی‌بهانه پای در رکاب عاشقی گذاشتید و بها گرفتید. جان دادید و آسمانی شدید. سر دادید و به سامان رسیدید.

مستانه به سوی میخانه رفتید و سرمست شدید و جام شهادت سر کشیدید و ما چه می‌دانیم که در آن لحظات چه دیدید و چه شنیدید!

ما بی‌خبران از راز و رمز‌ها؛ ما بیگانگان با شوق پریدن؛ ما فریب خوردگان منیت‌ها و خود پرستی‌ها چگونه با شما همراه می‌شدیم؟

ما سنگدلان سنگین بال چگونه با شما به پرواز درمی‌آمدیم؟

شما‌‌ رها بودید. پرنده‌تر از مرغان هوایی. شما مردانی از جنس پاکی و فرشتگی بودید. انسانهایی بودید که ملکوت را تجربه کردید. به بهشت پر گشودید. حاکم آسمان شدید و ما را به بهت و حیرت واداشتید.

هر‌گاه دلم می‌گیرد به کنارتان می‌آیم؛ کنار این مزارهایی که با نام شهید گمنام زینت گرفته‌اند. می‌آیم تا از شما بیاموزم که انسان باشم. بنده خدا باشم و آن گونه زندگی کنم که به بهترین مرگ‌ها یعنی شهادت دست یابم؛ مرگی که شیرین‌تر از عسل است.