زنگ خطرهای بزرگ

«متخصصان نقش آژیر خطر را دارند، اگر افراد نزدیک به آنها تصور کنند که آنها فقط برای سیاه‌نمایی آژیر خطر را به صدا درمی‌آورند، آن وقت حادثه و فاجعه رخ می‌دهد زیرا آنها آژیر را حذف کرده‌‌اند.

به گزارش همشهری، درحالی‌که با حذف آژیر، خطر حذف نمی‌شود، بلکه تهدیدش بیشتر می‌شود»؛ اینها جملاتی بود که چندی پیش از یک‌کارشناس محیط‌زیست شنیدم. این روزها اتفاقاتی همراه با خسارات مالی و جانی در کشور رخ می‌دهد که دقیقا درستی این مطلب را نشان می‌دهد. این در حالی است که نه‌تنها کارشناسان بلکه وقوع اتفاقات کوچک‌تر نیز خود زنگ خطر بزرگی هستند؛ زلزله‌های کوچک پی‌درپی‌‌ که در مناطق مختلف رخ می‌دهد، آبگرفتگی کوچک معابر، آتش‌سوزی‌ باغ‌های خرما و حادثه کاروان دانش‌آموزان و دانشجویان همگی زنگ‌های خطری هستند که به صدا درمی‌آیند اما انگار مسئولان آنها ‌را نمی‌شنوند یا خیلی دیر به گوش‌شان می‌رسد. چند نمونه از هشدارها، اتفاقات، تصمیم‌گیری‌ها و اظهارنظرهای اخیر در همین باب در زیر آمده است:

- استاندار آذربایجان‌شرقی شنبه گذشته گفت: اسکان دائم زلزله‌زدگان تا آخر آبان‌ماه محقق می‌شود. اگرچه تصاویر دریافتی نشان می‌دهد که ساخت‌وسازها در حال انجام است اما یک‌بار درست پس از زلزله وعده پایان کار تا اواخر مهر ماه داده شد و تحقق نیافت. پس اگرچه امید به تحقق این امر می‌رود ولی وعده جدید به‌نظر دست‌نیافتی است. از طرفی اگرچه سرعت در این کار‌ مهم است اما نباید کیفیت هم فراموش شود ‌.

- پس از حادثه اتوبوس کاروان راهیان‌نور دانش‌آموزان بروجنی و فوت 26نفر، عیادت‌های مسئولان از مجروحان حادثه شروع شده و تصمیماتی برای جلوگیری از تکرار آن اتخاذ شد. اگرچه عیادت اقدامی پسندیده است و باید تصمیماتی گرفته شود اما اگر پیش‌تر از این به زنگ خطری که سال گذشته به‌صدا درآمد و چند دانش‌آموز در همین کاروان‌ها کشته شدند توجه می‌شد الان دیگر نیازی به عیادت و غیره نبود.