وقتي همه جوايز درو مي شوند
سال هاست داستان توپ طلاي اروپا زودتر از آنچه که بايد لو مي رود. هيچ کس يادش نرفته که حدود يک هفته پيش سرالکس فرگوسن سرمربي يونايتد گفته بود اگر بازيکن پرتغالي اش مرد سال فوتبال اروپا نشود، براي هميشه فوتبال را کنار خواهد گذاشت. انگار فرگي از همان موقع مي دانست قرار است اين عنوان معتبر به بازيکنش برسد.
به نوشته اعتماد، در اين شرايط اصلاً عجيب نيست که بنويسيم روزنامه جنجالي «سان» انگليس که همواره خبرهاي حاشيه اش درست از آب درمي آمد روز جمعه عکاسش را به زمين تمرين منچستريونايتد فرستاد تا از رونالدو عکاسي کند.
همين مساله باعث تعجب خبرنگار هفته نامه «فرانس فوتبال» متولي انتخاب بهترين بازيکن اروپا شد. اين يعني خبر انتخاب او زودتر از آنچه بايد دهان به دهان چرخيده و به گوش همه مطبوعاتي ها رسيده.
به هر ترتيب رونالدو جلوتر از ليونل مسي و فرناندو تورس قرار گرفت. او از 96 راي ممکن، 77 راي را به خود اختصاص داد و اين يعني 446 امتياز از 480 امتياز ممکن. مسي با 281 امتياز دوم و فرناندو تورس با 179 امتياز سوم شدند. حالا با اين عنوان بايد رونالدو را سومين پرتغالي برنده اين عنوان از زمان به وجود آمدن اين جايزه بدانيم. پيش از اين بازيکن 23ساله، اوزه بيو (1965) و فيگو (2000) به اين عنوان رسيده بودند.
به عقيده خيلي ها رونالدو شايستگي بردن اين عنوان را داشت. او فصل گذشته فصلي بي نظير را پشت سرگذاشت و بدون شک اين مساله در انتخاب او نقشي کليدي و تعيين کننده داشته است. او در 48 مسابقه يي که فصل پيش انجام داد، 42 گل رويايي به ثمر رساند.
31 گل در ليگ برتر، هشت گل در ليگ قهرمانان؛ که يکي از آنها ضربه پنالتي اش مقابل چلسي در فينال بود. گل هاي او فصل گذشته «دوگانه» ليگ برتر و ليگ قهرمانان را برايش به ارمغان آورد. بدون شک توپ طلاي اروپا را بايد حسن ختام جوايزي دانست که رونالدو در پايان فصل گذشته و با توجه به نمايش هاي نجومي اش آن را به دست آورد.
او از سوي مردم و رسانه ها به عنوان بهترين بازيکن فصل گذشته فوتبال انگليس انتخاب شد و در عين حال جايزه MVP يا همان «باارزش ترين بازيکن» ليگ قهرمانان اروپاي فصل گذشته را از آن خود کرد. بدون شک نقش کليدي رونالدو در «دوگانه» بود که باعث شد کارشناسان مجله «فرانس فوتبال» و ديگر راي دهندگان نمايش نه چندان خوب او همراه تيم ملي پرتغال در يورو 2008 را ناديده بگيرند.
جايزه يي به نفع همه
رسيدن رونالدو به توپ طلا نه فقط موفقيتي شخصي براي او بلکه موفقيتي بزرگ براي يونايتد، ليگ برتر و در کل فوتبال انگليس است. آخرين بار جرج بست 40 سال پيش و در سال 1968 اين عنوان را به دست آورده بود و همين مساله است که هوشمندي فرگوسن را بيش از پيش آشکار مي کند. سرالکس ژانويه 2008 با عقد قراردادي جديد رونالدو را با دستمزد سالانه 9 ميليون يورو تبديل به پردرآمدترين بازيکن تاريخ باشگاه منچستريونايتد کرد و مزد اين داستان را هم گرفت.
حتي زماني که بعد از يورو 2008 داستان رونالدو و باشگاه رئال مادريد پيش آمد و بازيکن پرتغالي علناً از ميل باطني اش براي رفتن به اسپانيا خبر داد، فرگوسن هيچ گونه موضعي عليه ستاره اش نگرفت که اين رفتار در نوع خودش عجيب است.
مرد اسکاتلندي در طول 22 سال هدايت يونايتد با بازيکنان بزرگي چون برايان رابسون، گوردون استراکان، اريک کانتونا (نه به شدت بقيه)، ديويد بکام و خيلي هاي ديگر مشکل پيدا کرده و تيمش را بر همه چيز برتري داده است اما در مورد رونالدو قضيه فرق مي کند.
فرگي حتي فصل کنوني را بدون رونالدو به خاطر عمل جراحي اين بازيکن روي پايش آغاز کرده و هيچ نمايش درخشاني از بازيکن پرتغالي اش نگرفته اما آنقدر به او اميد دارد که مي گفت اگر رونالدو مرد سال اروپا نشود، فوتبال را کنار مي گذارد. اما انتخاب رونالدو از جنبه يي ديگر به نفع فوتبال انگليس است. طبق آمارهايي که طي چند سال اخير در زمان هاي مختلف ارائه شده، ليگ برتر در کنار لاليگا و با اندکي برتري نسبت به ليگ اسپانيا جذاب ترين ليگ فوتبال اروپا به حساب مي آيد.
از سال 2005 به اين طرف هر سال يک تيم انگليسي در فينال ليگ قهرمانان حضور داشته است؛ 2005 (ليورپول)، 2006 (آرسنال)، 2007 (ليورپول)، 2008 (منچستريونايتد و چلسي) که از اين چهار دفعه، تيم هاي انگليسي دو بار قهرمان اروپا شده اند.
هجوم ستاره ها به ليگ برتر هم روز به روز در حال افزايش است اما تا قبل از انتخاب رونالدو آخرين باري که انگليس نماينده يي به عنوان برنده توپ طلاي اروپا داشته به هفت سال پيش و زماني برمي گردد که مايکل اوون در سال 2001 و زماني که در ليورپول بازي مي کرد، به اين عنوان رسيده بود. عنواني که رونالدو به دست آورده، مهر تاييدي است بر توانايي هاي فوتبال انگليس و پيشرفت آن.
خود رونالدو بعد از رسيدن به اين عنوان در گفت وگويي که در شماره ديروز «اکيپ» چاپ فرانسه منتشر شد، اين انتخاب را «يکي از بهترين روزهاي زندگي اش» دانسته؛ «بردن اين عنوان روياي دوران بچگي ام بود. احساسات بر من قالب نشده اند اما نمي توانم آن را به زبان بياورم. مي خواهم از آنهايي که به من راي دادند، تشکر کنم. از همه کساني که مرا مي شناسند و با من زندگي مي کنند هم تشکر کنم. اصلاً نگران نبودم چون مي دانستم در طول فصل گذشته چگونه کار کردم. از هم تيمي هايم هم تشکر مي کنم. دوست دارم دوباره اين عنوان را به دست آورم چون خيلي خوب است. بنابراين ديگر روياپردازي نخواهم کرد و به خودم مي گويم مي خواهم از اين بهتر شوم. من فقط 23 سالم است و بردن اين عنوان فوق العاده است؛ باورکردني نيست. نام هاي بزرگ ديگري هم در اين ليست حضور داشتند. ديدم ليونل مسي دوم شد و فرناندو تورس سوم. حتي ژاوي پنجم شد. همه اين بازيکنان مي توانستند صاحب توپ طلايي شوند که من بردم.»
با تمام اين تفاسير نمي توان از لوث بودن اين مراسم غافل شد. هر ساله «فرانس فوتبال» در اولين سه شنبه ماه دسامبر برنده اش را روي جلد مي برد و البته همه مي دانند برنده کيست. اما امسال متوليان اين مجله سعي کردند متفاوت عمل کنند.
آنها برنامه تلويزيوني که همواره يکشنبه شب يعني دو روز قبل از روي دکه رفتن مجله برگزار مي شود و در آن برنده و ديگر نفرات برتر معرفي مي شوند را روي آنتن نبردند و حتي از سنت طولاني مدت توپ طلا که گرفتن عکس از نفر برتر با جايزه اش است هم گذشتند.
بهانه آنها براي انجام اين کار اين بود که هماهنگي هاي انجام شده از لحاظ زماني و مکاني باعث لو رفتن خبر مي شود. به همين دليل ساعت 11 شب دوشنبه اين خبر را رسانه يي کردند. گرچه آنها فکر کردند کسي نمي فهمد. اعلام شدن نام رونالدو امسال هم از قبل لوث شد تا ماهيت توپ طلا زير سوال برود.
