بن لادن مثل هیتلر خودکشی کرده بود!

به گزارش «تابناک»، بیشتر روزنامه‌های امروز، تیتر‌های اصلی خود را به پایان اجلاس نم در تهران اختصاص داده‌اند و در سر مقاله‌های خود کوشیده‌اند که مسیر آینده جنبش را که اکنون ایران ریاست آن را بر عهده گرفته است را ترسیم کنند.

تیتر‌های روزنامه‌ها

در همین زمینه، روزنامه ملت ما، پایان پرشکوه دیپلماسی ایرانی را به عنوان تیتر نخست خود برگزیده است. رسالت بخشی از سخنان رهبر انقلاب را که پند خیرخواهانه به سردمداران آمریکا برای پیشنهاد همه‌پرسی در آمریکاست، برگزیده و تهران امروز هم این سخن مقام معظم رهبری را که هندسه بین‌المللی باید علاج شود، برگزیده است.

وطن امروز تیتر «دنیا به احترام ایران برخاست»؛ قدس، «تلاش غیر متعهد‌ها برای ساماندهی هندسه نوین جهانی»؛ شرق، تیتر «پایان نم در تهران»؛ اعتماد «نقش کشورهای غیر متعهد در نظم نوین جهانی»؛ خورسید تیتر «تهیب آتش خورشید در کلام تو بود» (با اشاره به سخنان رهبر انقلاب در اجلاس)؛ فرهیختگان «حمایت جنبش غیر متعهد‌ها از فعالیت صلح آمیز هسته‌ای ایران»؛ ایران «طنین مطالبات جامعه جهانی در تهران»؛ جام‌جم «آغاز رهبری مقتدرانه ایران بر نم» و روزنامه جمهوری اسلامی تیتر «جنبش عدم تعهد در شکل گیری نظم نوین جهانی نقش ایفا کند» را برگزیده‌اند.

گزارش‌های خبری

جام‌جم در گزارشی کوتاه به مسأله ریزگرد‌ها در حاشیه اجلاس نم پرداخته و نوشته است که ۳۳ بند از سند هفتصد بندی اجلاس تهران به مسأله محیط زیست اختصاص دارد. در این باره، مستوره برادران نصیری نوشته است، باید اجلاس عدم تعهد را برای حل مشکل ریزگردهایی که از سمت غرب وارد ایران می‌شود، به فال نیک گرفت؛ آن هم با مذاکراتی که مسئولان ایرانی با همتایان عراقی خود داشته‌اند.

امین جلالوند نیز در مطلبی به فراموشی مسأله کارگران ساختمانی و بی‌توجهی به مسأله بیمه تأمین اجتماعی آنان اشاره کرده است.

سعید بیابانکی هم در مطلبی با نام «جور استاد به از مهر پدر»، یادی از اصغر حاج حیدری از شعرای انقلاب اسلامی کرده است؛ او اکنون بیمار است و از مردم التماس دعا دارد.

روزنامه آرمان از بررسی تحریم‌های دارویی ایران در اجلاس نم گزارش داده است و اعتراضات مقامات کشورمان به تحریم دارو‌های مورد نیاز ایران را بررسی و اظهار امیدواری کرده است که ‌بان کی مون، این دغدغه ایران را با جدیت دنبال کند، چرا که تحریم دارویی عملی در تعارض با موازین بشر دوستانه است.

مریم موسی‌پور نیز در گزارشی از درخواست مجلس برای جداسازی وزارتخانه‌های ادغامی سخن گفته است، چرا که برخی از نمایندگان به اشتباه بودن آن پی برده‌اند. مثلا برخی از آنان مدعی‌اند از هنگامی که وزارت راه و شهرسازی ادغام شده‌اند، وزارتخانه تنها به ساخت مسکن مهر پرداخته و موضوع راه‌ها فراموش شده است. یا از زمانی که وزارت جهاد کشاورزی و صنایع ادغام شده است، از ظرفیت دوازده میلیون تنی لبنیات کشور، نزدیک شش میلیون تن آن بهره‌برداری می‌شود.

رضا زندی در شرق گزارشی با نام «دو سر خط صلح در تهران» نوشته و به نقل از مقامی پاکستانی آورده که ایران موافقت کرده که تأمین مالی ساخت خط لوله انتقال گاز در خاک پاکستان را کامل بر عهده بگیرد؛ موضوعی که البته با تأیید و تکذیب مقامات وزارت نفت ایران همراه نشده است.

جواد اوجی، مدیر شرکت ملی گاز ایران در این باره به شرق گفته است که از این موضوع آگاهی ندارد؛ اما اگر بناست ایران خط لوله گاز در خاک پاکستان را بسازد، نباید اضافه گاز ۲۵۰ میلیون تنی را ـ البته اگر مورد موافقت ایران باشد ـ به بهای قبلی بفروشد.

آزاده باقری در هفت صبح به بررسی کتاب یکی از کماندوهایی پرداخته که در حمله به مخفیگاه بن لادن مشارکت داشته است. «مات بیسونت» در این کتاب نوشته است: نزدیک پنج پله مانده به آخرین طبقه عمارت بودیم که صدای گلوله‌ها را شنیدیم. بن لادن پیش از رسیدن سرباز آمریکایی، خودکشی کرده بود؛ خون و مغز متلاشی شده‌اش در کنار شقیقه‌اش پیدا و بدنش هنوز متشنج بود. در کتاب وی که ۱۱ سپتامبر منتشر خواهد شد، آمده است که بن لادن مانند هیتلر خودکشی کرد.
وی همچنین ادامه داده است، هنگامی که وی و یکی دیگر از کماندو‌ها به اتاق بن لادن رسیدند، چند گلوله دیگر هم به سینه وی شلیک کردند.

سر مقاله ها

 نشست تهران در قاب یک رصد اطلاعاتی

مراجعه به حجم جنجال این شبکه رسانه‌ای از جهات گوناگون قابل تأمل است؛ نخست اینکه اگر نشست شانزدهم جنبش عدم تعهد آن گونه که این شبکه‌ها مدعی بودند، بی‌اهمیت است، چرا در این حجم وسیع علیه آن جنجال به راه انداختند؟! آیا این حجم از هیاهو و فریاد، نشان نمی‌دهد ضربه وارده به آن‌ها بسیار دردآور بوده است؟!

دوم آن که این جنجال مطلقا با رویکرد رسانه‌های غرب و برخی سیاستمداران آمریکایی و صهیونیستی انطباق ندارد، در حالی که ترجیع‌بند تحلیل‌های رسانه‌های اروپایی و آمریکایی در یک هفته اخیر، این بود که نشست تهران نشان می‌دهد جامعه جهانی در کنار ایران است و آمریکا و اسرائیل منزوی شده‌اند، اظهارات نتانیاهو کاملا گویا بود.

به گزارش رادیو اسرائیل، نخست وزیر اسرائیل، روز پنجشنبه گفت: «اجلاس تهران برای نمایندگان ۱۲۰کشور لکه ننگ به شمار می‌رود. آن‌ها در کشوری گرد آمدند که عملا برای نابودی اسرائیل تلاش می‌کند».

اما هم‌اکنون این پرسش مطرح است که چرا نتانیاهو تا این اندازه‌ تلخ‌کام و نگران است؟ اگر قرار بود نشست تهران بر پایه انگاره‌بافی رسانه‌های فارسی زبان بیگانه و رسانه‌های وابسته به محافل اپوزیسیون بی‌اهمیت باشد، چرا آویگدور لیبرمن، وزیر خارجه اسرائیل به کانال ۱۰این رژیم گفت: «حضور محمود عباس در اجلاس تروریست‌ها در ایران، یک روز سیاه در تاریخ ماست. او باید محاصره و ترور شود»؟

کاش می‌شد، جفری فلتمن، سفیر آمریکا در بیروت به هنگام جنگ ۳۳روزه و معاون سابق وزارت خارجه ـ که به عنوان معاون‌بان کی مون به تهران آمده بود و با رنگی پریده در دیدار دبیرکل سازمان ملل با رهبر معظم انقلاب حضور داشت ـ به این پرسش پاسخ می‌داد یا از او خواسته می‌شد که بخش‌هایی از متن پژوهش ۸۲ صفحه‌ای نهادهای اطلاعاتی آمریکا درباره اسرائیل را برای حاضران در نشست تهران بخواند!

سه شنبه ۲۸ آگوست در حالی که نشست وزیران خارجه اعضای جنبش عدم تعهد آغاز به کار می‌کرد، فارین پالیسی از مطالعات ده‌ها صفحه‌ای شانزده نهاد اطلاعاتی آمریکا خبر داد.

فارین پالیسی در گزارشی با نام «ایالات متحده برای خاورمیانه بدون اسرائیل آماده می‌شود؟» به نقل از پژوهش اطلاعاتی مذکور نوشت: «اسرائیل بزرگ‌ترین خطر برای منافع ملی آمریکاست و به دلیل ماهیت خود، مانع از روابط طبیعی واشنگتن با ۵۷ کشور اسلامی شده است... بهار عربی و بیداری اسلامی، بخش مهمی از جمعیت ۲/۱میلیارد نفری مسلمانان را به حرکت درآورده تا پیگیر موضوع اشغال فلسطین باشند... دولت آمریکا دیگر نه امکانات مالی آن را دارد که از اسرائیل حمایت کند و نه افکار عمومی آمریکا از چنین کاری حمایت می‌کنند. اسرائیل تبدیل به رژیمی تبعیض‌گر و اشغالگر شده و در ایجاد یک نظام دمکراتیک شکست خورده است... مخالفت با رژیم آپارتایدی اسرائیل در سطح جهانی در حال گسترش است، نباید در ائتلافی شرکت کرد که بیشتر جامعه جهانی با آن مخالف است... .

اسرائیل نمی‌تواند وضعیتی بهتر از رژیم آپارتاید در آفریقای جنوبی داشته باشد». قطعا اگر استراتژی انقلابی و حساب شده ایران نبود، نه اسرائیل به عنوان «دردسر» موضوع ارزیابی نهادهای اطلاعاتی آمریکا قرار می‌گرفت و نه سارکوزی و اوباما سال گذشته در کن فرانسه به جای یاد کردن از نتانیاهو به مثابه متحد راهبردی، از او به عنوان دردسر یاد می‌کردند.
 
 مبارک نبود!

«مبارک نبود!» نام سرمقاله روزنامه سیاست روز به قلم محمد صفری است که در آن می‌خوانید؛ اجلاس تهران برگزار شد و به پایان رسید. دیدگاه‌ها و سخنان گوناگونی از سوی شرکت‌کنندگان در اجلاس نسبت به مسائل بین‌المللی و منطقه‌ای مطرح شد. هر یک از منظر دیدگاه خود آن‌ها را نقد کردند و راهکار نشان دادند.

بان‌کی‌مون از رژیم صهیونیستی دفاع کرد، بدون اینکه به جنایات این رژیم در سرزمین‌های اشغالی اشاره کند و یا نسبت به تهدیداتی که از سوی مقامات این رژیم علیه جمهوری اسلامی ایران صورت می‌گیرد، موضعیدر پیش گیرد.

آقای مرسی به عنوان رئیس‌جمهور مصر جدید و رئیس پیشین جنبش غیرمتعهد‌ها که به ایران سفر کرد نیز در سخنان خود مواردی را مطرح کرد که هم قابل تقدیر بود و هم قابل نقد. مواضع ضد صهیونیستی وی و دفاع از حقوق مردم فلسطین توسط «محمد مرسی» در سخنانی که در اجلاس «نم» مطرح کرد، قابل تقدیر و تشکر است و قطعا مورد توجه همه مسلمانان قرار خواهد گرفت و آینده روابط مصر و رژیم صهیونیستی را که در زمان «حسنی مبارک» به اوج خود رسیده بود، ترسیم خواهد نمود.

اما وی درباره تحولات سوریه، موضع منطقی و در خور شأن مصر در پیش نگرفت. آقای مرسی باید بداند، انقلابی که در مصر، تونس و یا حتی لیبی علیه دیکتاتورهای این کشور‌ها به پا شد، خیزش‌های اسلامی از نوع مردمی بود.

بیشتر مردم مصر و تونس علیه حسنی مبارک و بن‌علی قیام کردند و با انقلاب خود آن‌ها را سرنگون ساختند. اگر اکثریت و قاطبه مردم در کنار هم و با هم انقلاب خود را به پیش نمی‌بردند، هیچ گاه قیام آن‌ها به پیروزی نمی‌رسید. مقایسه انقلاب مصر و تونس با اتفاقاتی که در سوریه می‌افتد، مقایسه‌ای نادرست است. جنس رخدادهای سوریه بسیار تفاوت دارد.
رئیس‌جمهور مصر باید به این نکته توجه داشته باشد که بیشتر مردم سوریه با جنگ و اقدامات تروریستی مخالفند و آنهایی که در این کشور به عنوان معارض علیه حاکمیت سوریه اقدام می‌کنند، گروه‌هایی هستند که از سوی کشورهای خارجی حمایت و تغذیه می‌شوند.


تهران امروز: نگاه گزینشی به اجلاس نام یادداشت روز روزنامه تهران امروز به قلم مراد عنادی است که در آن می‌خوانید؛ اجلاس غیرمتعهد‌ها با پوشش خبری ۱۷۰۰ خبرنگار داخلی و خارجی همراه بود. این در حالی است که انتقال اخبار مربوط به این نشست،‌ هم در حوزه درستی اخبار و هم سرعت انتقال اطلاعات قابل‌توجه بود.

اما در این میان، برخی جهت‌گیری‌های سیاسی، به روند اطلاع‌رسانی نماینده‌های رسانه آسیب‌هایی وارد کرد؛ بنابراین،‌ برخی خبرگزاری‌ها و رسانه‌های خارجی، برخی محور‌ها را بیشتر برجسته و دیگر محور‌ها را کمتر پوشش دادند و یک نگاه انتخابی برای انتقال مفاهیم به مخاطب داشته و ‌اخبار مربوطه را در ردیف نخست اطلاع رسانی خود قرار ندادند.

این رسانه‌ها چندی پیش از آغاز نشست غیر متعهد‌ها، هدفمند به پیگیری اخبار مربوط به نشست تهران پرداختند. به این ترتیب که درباره حضور برخی از مقامات سیاسی از جمله محمد مرسی، رئیس جمهور مصر و ‌بان کی مون، ‌دبیر کل سازمان ملل اخبار ضد و نقیضی را منتشر کردند که پس از حضور این مقامات در تهران، نحوه اطلاع رسانی خود را تغییر داده و درباره زمان حضور این مقامات در تهران، ‌به انتشار اطلاعات متفاوت با واقعیت پرداختند.

همچنین این رسانه‌ها با توجه به جهت گیری‌های شورای امنیت علیه ایران پیش از آغاز نشست، تلاش کردند چهره‌ای انزوا گونه از ایران به نمایش بگذارند که همزمان با برگزاری اجلاس، ‌مجبور به اصلاح اخبار خود شدند.

از سوی دیگر، درباره طرح مسأله سوریه در جریان نشست تهران بر سر اینکه این موضوع جزو دستور کار اصلی اجلاس یا از مباحث حاشیه‌ای در رایزنی‌های دیپلماتیک اجلاس است، مانور زیادی دادند که بزرگنمایی اظهارات مرسی درباره سوریه هم به همین مسأله بازمی‌گردد.

این رسانه‌ها همچنین درباره اظهارات سخنرانان مهم این اجلاس هم روند گزینشی خود را ادامه دادند. در همین راستا، برخی از رسانه‌های خارجی از جمله‌ «بی.بی.سی» و «العربی»، بحث مربوط به محمد مرسی و سخنرانی وی در اجلاس سران غیرمتعهد‌ها را بزرگنمایی کردند.

اظهارات مرسی در نشست سران اجلاس، مباحثی درباره فلسطین و شورای امنیت را هم در بر می‌گرفت؛ اما رسانه‌های خبری با نادیده گرفتن چهارچوب سخنرانی وی، حجم بزرگی از اظهارات مرسی را به سوریه اختصاص دادند. در رابطه با پخش اظهارات ‌بان کی مون،‌ آن بخش از گفته‌های وی درباره تقدیر و تشکر از ایران و مباحث وی درباره اهمیت جنبش عدم تعهد و جایگاه تأثیرگذار ایران در این جنبش را حذف کرده و گفته‌های وی درباره بحث حقوق بشر را برجسته نمودند. این در حالی است که اخبار مربوط به حضور برخی از چهره‌های مهم سیاسی عرب، از جمله دبیر اتحادیه عرب و سران قطر و هند را کمتر مورد توجه قرار دادند.

اما اظهارات مقام معظم رهبری در سخنرانی افتتاحیه اجلاس سران با پوشش خبری گسترده بسیاری از رسانه‌ها روبه‌رو شد، به ویژه اظهارات ایشان درباره حق برخورداری جمهوری اسلامی ایران از انرژی صلح‌آمیز هسته‌ای، تیتر یک بسیاری از خبرگزاری‌ها شد؛ از جمله «سی.ان.ان» برنامه عادی خود را قطع کرده و به پخش اظهارات رهبر کشورمان در اجلاس پرداخت.

 پیچ تاریخی و گذار از هندسه غلط تک‌قطبی

«پیچ تاریخی و گذار از هندسه غلط تک‌قطبی» نام سرمقاله روزنامه ملت ما به قلم محمد قادری است که در آن می‌خوانید؛ شانزدهمین اجلاس «جنبش عدم‌تعهد» پس‌ از سه مرحله نشست در سطح کار‌شناسان، وزرای امور خارجه و سران کشورهای عضو، سرانجام روز گذشته با برگزاری مراسم اختتامیه به کار خود پایان داد تا «اجلاس تهران» به عنوان نقطه عطفی در تاریخ این جنبش ماندگار شود.

این اجلاس تاریخی و باشکوه از جهات مختلف حائز اهمیت بود، به‌ ویژه که میزبانی جمهوری اسلامی ایران به عنوان نماد مقاومت در برابر زیاده‌خواهی‌های غرب و پیشرو در شکستن تابوهای نظام تک‌قطبی نوید یک حرکت جدید برخلاف مناسبات رایج و مبتنی‌بر زور جهان را داده بود و هم از این جهت نظام سلطه به سرکردگی آمریکا، تمام توان تبلیغاتی و رسانه‌ای خود را به کار بست تا بلکه هم از اثرگذاری آن بر روابط حاکم در عرصه بین‌المللی بکاهد و هم افتضاح خود یعنی شکست پروژه انزوای ایران را بپوشاند، که مواضع عجولانه و عصبی سران غربی ـ عبری و رویکرد یک‌سویه و مبتنی ‌بر سانسور رسانه‌های آن‌ها شاهدی بر این مدعاست. از اتفاقات متن و حاشیه این چند روز تاریخی که بگذریم، شاید سخنرانی، دیدار و گپ و گفت‌های دو یا چندجانبه مقامات ایرانی و به‌ویژه رهبر معظم انقلاب با مقامات سیاسی حاضر در تهران از اهمیت دوچندانی برخوردار باشد، چرا که موضع کشورمان در تبیین نقشه راه آینده جنبش و چشم‌انداز آرمانشهر مطلوب آزادی‌خواهان که باید با مدیریت متحد و مشترک جهانی محقق شود از این طریق به سراسر جهان مخابره شد.

آنچه اما می‌توان به عنوان محور کلان فکری ـ عملیاتی جمهوری اسلامی ایران در این اجلاس از آن یاد کرد، «گذار از هندسه غلط تک‌قطبی موجود به نظام نوین بین‌المللی» است که آیت‌الله العظمی خامنه‌ای، به‌ ویژه در سخنرانی افتتاحیه اجلاس سران آن را به عنوان نخ تسبیح مجموعه محورهای مدنظر ـ اعم از مسأله فلسطین، بحرین، سوریه، نقض حقوق بشر در غرب، حق استفاده صلح‌آمیز از انرژی هسته‌ای و... ـ با دقت و وسواس خاصی آن را تبیین کردند. این موضوع محوری که در بیان همه مقامات ایرانی در این چند روز به وضوح هویدا بود، البته دلایل، پیش‌زمینه‌ها، لوازم و تبعاتی دارد که در ادامه به اختصار به آن اشاره خواهد شد.

جمهوری اسلامی ایران به دلیل درس‌هایی که از تجربه شکست سیاست‌های دوران جنگ سرد و یکجانبه‌گرایی پس از آن در عرصه روابط بین‌الملل گرفته است، به درستی می‌داند که شکستن تابوی نظام تک‌قطبی و هندسه غلط موجود در جهان کنونی و گذار به مدیریت چندقطبی جهانی، مهمترین مسأله‌ای است که باید در ذهن جامعه جهانی از حد شعار فرا‌تر رفته و به یک راهبرد عملیاتی مبدل شود. این اتفاق البته باید برمبنای پایه‌ها و اصول جدیدی همچون «مشارکت همگانی ملت‌ها» و «برابری حقوق» آن‌ها شکل بگیرد که لازمه آن «همبستگی کشورهای عضو جنبش عدم‌تعهد» است.

 فرصت احیای اهداف نم

«فرصت احیای اهداف نم» عنوان یادداشت روز روزنامه آرمان به قلم جواد جهانگیرزاده است که در آن می‌خوانید؛ در ارزیابی برگزاری اجلاس جنبش عدم تعهد در کشورمان می‌توان چنین اظهار کرد که هم از نظر کیفی و هم از نظر حجم حضور اعضا، اجلاسی قابل قبول بود. این نشست در شرایطی برگزار ‏شد که بیداری اسلامی در منطقه در حال گسترش است، غرب اعتراضات مردمی را به خود دیده و به ‌طور کلی وضعیت جامعه بین‌المللی در حال تغییر است. اصراری که غربی‏‌ها در عدم برگزاری موفق اجلاس توسط ایران داشتند، باعث شد که این اجلاس ویژگی‏هایی منحصربه‌فرد داشته باشد که امروز شاهد آن هستیم. میزبانی ایران در اجلاس شانزدهم عدم تعهد از کیفیت بسیار بالایی برخوردار بود. به نظر می‌رسد کشورهای عضو نم نیز از میزبانی ایران در اجلاس شانزدهم رضایت داشته باشند.

اهمیت دیگری که اجلاس شانزدهم به خود گرفته در احیای اهداف کشورهای عضو جنبش عدم تعهد است؛ ‌در دوران اول تأسیس این اجلاس و گردهمایی کشورهای عضو آن، اهدافی وجود داشت، اما متأسفانه به مرور روندی دور از اهدافشان پی گرفتند.‌ سال به سال احساس ‏شد جنبشی که نام خود را عدم تعهد گذاشته است، خلوص خودش را از دست می‌‏دهد و از شعار‌ها و آرمان‏‌هایش فاصله می‌‏گیرد و این مجموعه در حال از بین رفتن است. جنبش و گروه نم جایگاه خودش را مخدوش کرد؛ بنابراین ضروری بود که آن را احیاء کنند.

ریاست ایران در گروه نم ‌در سه سال آینده می‌‏تواند در تحقق این هدف موثر باشد. انتظار می‌رود با میزبانی ایران و ریاست تهران بر جنبش عدم تعهد، این جنبش به غیرمتعهد بودن خود به نظام سلطه بیش از گذشته پایبند باشد. اجلاس نم در تهران هشداری جدی به کشورهایی است که به دنبال تک‌قطبی و چندقطبی کردن جهان بودند، ‌چرا‌که در این اجلاس، جنبش نم خود را بازیابی کرده است. اما در این فرصت به وجود آمده، دو مسأله مهم قابل طرح است؛ موضوع حقوق ملت فلسطین و دیگری چالش‏های سوریه.

مسأله فلسطین افزون بر اهمیت فوق‏‎العاده‏ای که برای جمهوری اسلامی ایران دارد، یک مسأله جهانی هم هست و چالش‏های سوریه نیز به خودی خود بحث مهمی خواهد بود ‌چرا که این کشور در معرض تخریب کشورهای منطقه است و تلاشی برای حل معضلات این کشور صورت نمی‌‏گیرد. ایران در اجلاس شانزدهم به خوبی نشان داد که به نقش خود آگاه است و در این راه گام برمی‌دارد.