رؤیای بلیت فروشی اینترنتی
ورزشگاههایی که میسازید، حرفهای نیست
در حالی از ۵۵ استادیوم فوتبال ایران، تنها سه استادیوم موفق به جلب نظر کارشناسان کنفدراسیون فوتبال آسیا شدهاند، بسیاری از این ورزشگاهها در سالهای اخیر و در دولت نهم و دهم، مورد بهرهبرداری قرار گرفته و به عبارتی نوساز هستند؛ نمونهاش ورزشگاه خلیجفارس در بندرعباس است که به زعم عزیز محمدی، دارای ایراداتی است. در همین فصل مسئولان تیم فولاد پس از بازی در این روزشگاه گلایههای بسیاری کردند؛ از جمله اینکه از محل پیاده شدن بازیکنان تا رختکن راه زیادی بود و...
از ۵۵ استادیوم فوتبال ایران، سه ورزشگاه مورد تأیید کنفدارسیون فوتبال آسیاست که این سه ورزشگاه (آزادی تهران، فولاد شهر، شهید باهنر کرمان) هم در رتبه A منفی قرار گرفتهاند!به گزارش «تابناک»، این مسأله همچنان روی تعیین سهمیه برای فوتبال ایران به منظور حضور در لیگ قهرمانان تاثیر گذار است، به ویژه که بر پایه تصمیمات جدید کمیته اجرایی AFC میزان امتیازی که به مجموعه استادیومهای یک کشور تعلق میگیرد، از ۱۰۰ به ۱۴۰ افزایش یافته است.
بنا بر این گزارش، در حالی از ۵۵ استادیوم فوتبال ایران، سه استادیوم موفق به جلب نظر کارشناسان کنفدراسیون فوتبال آسیا شدهاند که بسیاری از این ورزشگاهها در سالهای اخیر و در دولت نهم و دهم، مورد بهرهبرداری قرار گرفته و به عبارتی نوساز هستند؛ نمونهاش ورزشگاه خلیجفارس در بندرعباس است که به زعم عزیز محمدی، دارای ایراداتی است.
در همین فصل مسئولان تیم فولاد پس از بازی در این روزشگاه گلایههای بسیاری مطرح کردند؛ از جمله اینکه از محل پیاده شدن بازیکنان تا رختکن راه زیادی بود و... یا ورزشگاه سردار جنگل که پس از سالها بهرهبرداری، هنوز نمیتواند پذیرای دیدارهای خانگی تیم داماش باشد و این تیم مجبور است دیدارهای خانگی خود را در ورزشگاه شهید عضدی رشت که چمنش مصنوعی است، برگزار کند.
بماند که برخی از این استادیومها در شهرهایی ساخته شدهاند که در لیگ برتر و لیگ یک نماینده ندارند و برخی از این استادیومها هم که به رغم نوساز بودن، در حال کهنه شدن هستند؛ مثل ورزشگاه نقش جهان.
البته همان گونه که اذعان شد، دولت در توسعه فضای ورزشی در کشور تلاش وافری داشته و بودجه خوبی هم برای زیرساختها مصوب کرد، اما مشکل اینجاست که برای ساخت استادیومها از متدهای روز دنیا الگوبرداری و نظر کارشناسان در خصوص اجرای خواستهای کنفدراسیون فوتبال آسیا لحاظ نشده است که رفع این معضل عزمی جدی میخواهد. از دیگر معضلات استادیومها در فوتبال ایران، عدم شمارهگذاری صندلیها و همچنین بلیت فروشی اینترنتی است. در عصر ارتباطات و هزاره سوم، بسیاری از تماشاگران مجبورند برای دیدن دربی از بامداد جلوی درب استادیوم آزادی تجمع کنند تا با باز شدن «درها» به سمت گیشههای بلیت فروشی هجوم ببرند.
در حالی که اگر بلیت مربوط به این بازی از اینترنت پیش فروش شود، بینندگان ایرانی همانند دیگر ممالک، تنها یک تا نیم ساعت پیش از آغاز بازی، خود را به استادیوم میرسانند، چون دیگر نه دغدغه بلیت دارند و نه استرس اینکه جایی برای نشستن پیدا نکنند. در چنین شرایطی میتوان با نصب دوربینهای مدار بسته در استادیوم، کنترل بهتری بر بینندگان داشت، چون اطلاعات هر یک از آنان به هنگام تهیه بلیت وارد سامانه خواهد شد و از این راه میتوان، بیننده یا بینندگان خاطی را از راه یافتن به استادیوم در بازیهای آتی محروم کرد و این کار با نفروختن بلیت به آنها به آسانی امکانپذیر خواهد بود.
در هیاهوی این فوتبال، تجهیز استادیومها به امکانات روز و بلیت فروشی اینترنتی، یکی از ضروریات فوتبال است و این کار را نباید به خاطر جلب نظر کارشناسان کنفدراسیون فوتبال آسیا بلکه به منظور گام برداشتن در فوتبال حرفهای انجام داد. این خیلی خوب نیست که از ۵۵ ورزشگاه فوتبال کشورمان، تنها سه ورزشگاه تأیید شوند، ولی هر هشت ورزشگاه معرفی شده از سوی کشور کوچکی چون ازبکستان، مهر تأیید بخورد و جالب اینکه پنج ورزشگاه این کشور هم در رتبه A مثبت باشند...
بنا بر این گزارش، در حالی از ۵۵ استادیوم فوتبال ایران، سه استادیوم موفق به جلب نظر کارشناسان کنفدراسیون فوتبال آسیا شدهاند که بسیاری از این ورزشگاهها در سالهای اخیر و در دولت نهم و دهم، مورد بهرهبرداری قرار گرفته و به عبارتی نوساز هستند؛ نمونهاش ورزشگاه خلیجفارس در بندرعباس است که به زعم عزیز محمدی، دارای ایراداتی است.
در همین فصل مسئولان تیم فولاد پس از بازی در این روزشگاه گلایههای بسیاری مطرح کردند؛ از جمله اینکه از محل پیاده شدن بازیکنان تا رختکن راه زیادی بود و... یا ورزشگاه سردار جنگل که پس از سالها بهرهبرداری، هنوز نمیتواند پذیرای دیدارهای خانگی تیم داماش باشد و این تیم مجبور است دیدارهای خانگی خود را در ورزشگاه شهید عضدی رشت که چمنش مصنوعی است، برگزار کند.
بماند که برخی از این استادیومها در شهرهایی ساخته شدهاند که در لیگ برتر و لیگ یک نماینده ندارند و برخی از این استادیومها هم که به رغم نوساز بودن، در حال کهنه شدن هستند؛ مثل ورزشگاه نقش جهان.
البته همان گونه که اذعان شد، دولت در توسعه فضای ورزشی در کشور تلاش وافری داشته و بودجه خوبی هم برای زیرساختها مصوب کرد، اما مشکل اینجاست که برای ساخت استادیومها از متدهای روز دنیا الگوبرداری و نظر کارشناسان در خصوص اجرای خواستهای کنفدراسیون فوتبال آسیا لحاظ نشده است که رفع این معضل عزمی جدی میخواهد. از دیگر معضلات استادیومها در فوتبال ایران، عدم شمارهگذاری صندلیها و همچنین بلیت فروشی اینترنتی است. در عصر ارتباطات و هزاره سوم، بسیاری از تماشاگران مجبورند برای دیدن دربی از بامداد جلوی درب استادیوم آزادی تجمع کنند تا با باز شدن «درها» به سمت گیشههای بلیت فروشی هجوم ببرند.
در حالی که اگر بلیت مربوط به این بازی از اینترنت پیش فروش شود، بینندگان ایرانی همانند دیگر ممالک، تنها یک تا نیم ساعت پیش از آغاز بازی، خود را به استادیوم میرسانند، چون دیگر نه دغدغه بلیت دارند و نه استرس اینکه جایی برای نشستن پیدا نکنند. در چنین شرایطی میتوان با نصب دوربینهای مدار بسته در استادیوم، کنترل بهتری بر بینندگان داشت، چون اطلاعات هر یک از آنان به هنگام تهیه بلیت وارد سامانه خواهد شد و از این راه میتوان، بیننده یا بینندگان خاطی را از راه یافتن به استادیوم در بازیهای آتی محروم کرد و این کار با نفروختن بلیت به آنها به آسانی امکانپذیر خواهد بود.
در هیاهوی این فوتبال، تجهیز استادیومها به امکانات روز و بلیت فروشی اینترنتی، یکی از ضروریات فوتبال است و این کار را نباید به خاطر جلب نظر کارشناسان کنفدراسیون فوتبال آسیا بلکه به منظور گام برداشتن در فوتبال حرفهای انجام داد. این خیلی خوب نیست که از ۵۵ ورزشگاه فوتبال کشورمان، تنها سه ورزشگاه تأیید شوند، ولی هر هشت ورزشگاه معرفی شده از سوی کشور کوچکی چون ازبکستان، مهر تأیید بخورد و جالب اینکه پنج ورزشگاه این کشور هم در رتبه A مثبت باشند...
گزارش خطا
غیر قابل انتشار: ۰
در انتظار بررسی: ۳
انتشار یافته: ۱
به نظرم برای تماشاگران غیرحرفه ای نباید هم ورزشگاه حرفه ای ساخت..از طرفی نقشه ساخت ورزشگاه ها ، هنوز با متد ساخت ورزشگاه های امریکای جنوبی در دهه های اول قرن بیستم مطابقت دارد!
مثلا برای نمونه ، قرار گیری پیست دو میدانی دور چمن ورزشگاه ،
بیضی بودن جایگاه تماشاگران،
فاصله زیاد تماشاگران با زمین چمن ورزشگاه
غیر از اینها ، پایین بودن کیفیت دوربین های پخش زنده ، پایین بودن سطح کارگردانی تلوزیونی ، برای نمونه نشان دادن بیش از حد تماشاگران حین برگزاری بازی...همچنین Slow motion بسیار بسیار بی کیفیت که نتیجه ای ثانوی از دوربین های بی کیفیت و متعلق به دهه 70 است!
به هر حال فوتبال حرفه ای را متولد نشده ، خدایش بیامرزد
علی یارتان
نظرسنجی
پیش بینی شما از نتیجه مذاکرات و توافق چیست؟