تاریخچه خودرویی که نام قورباغه را یدک می‌کشد + تصاویر

می‌خواهیم از تاریخچه اتومبیلی بگوییم که در دنیا با لقب سوسکی (beetle) شناخته می‌شود اما در کشور ما با پسوند قورباغه‌ای معرف حضور پیر تا جوان است؛ خودرویی با ظاهر نوستالژیک برای نسل‌های گذشته که بر خلاف بیشتر هم دوره‌هایش، هنوز هم گاهی چشممان به وجودش روشن می‌شود و راز ماندگاری را در دوره اجناس چینی معنا می‌کند.

به گزارش «تابناک»، تاریخچه فولکس بیتل به پیش از جنگ جهانی دوم برمی‌گردد؛ هنگامی که فردیناند پورشه، بنیانگذار کارخانه اتومبیل‌سازی پورشه، در این اندیشه بود که خودرویی را به تولید انبوه برساند که برای قشر متوسط آلمان هم قابل خرید باشد. بدین ترتیب تلاش‌هایی آغاز شد که ماحصل‌ آنها، طراحی خودرویی قوسی شکل بود که موتور متحرکش در عقب بدنه جا می‌گرفت و «پورشه تیپ ۱۲» نام گرفت.

بنا بر این گزارش، اما مدتی از این اقدام نگذشته بود که آدولف هیتلر به مقام پیشوایی آلمان رسید و از آنجا که با خواندن زندگی نامه هنری فورد، اسطوره اتومبیل‌سازی ینگه دنیا، در دورانی که زندانی بود، به خودروسازی علاقه‌مند شده و طرح‌هایی برای تولید اتومبیل ارزان و ساده برای عموم در سر می‌‌پروراند، در دستوری به فردیناند پورشه از او خواست به این ایده جامه عمل بپوشاند.

دستور هیتلر کاملاً روشن بود: «ساخت خودرویی با بهایی برابر با یک موتورسیکلت که بتواند با سرعت ۶۰ و حتی حداکثر ۱۰۰ کیلومتر بر ساعت حرکت کند و توانایی جابجای اعضای یک خانواده پنج نفره را داشته و افزون بر آن، بهایی کمتر از یک موتور سیکلت، یعنی نزدیک هزار مارک داشته باشد»؛ البته ناگفته پیداست که ماشین تبلیغاتی رایش هم در حمایت از این طرح برنامه‌های متعددی داشت و سرعت عملی شدن این ایده هم برایشان بسیار مهم بود.

پورشه مطمئن نبود که بهای تمام شده این ماشین را بتوان واقعا تا این اندازه پایین آورد، ولی به هر حال این پروژه را پذیرفت و نام این پروژه «مدل ۶۰» شد و به دلیل محدودیت زمانی برای رساندن محصول به تولید انبوه، در ساخت آن از‌‌ همان اجزا و طراحی پورشه تیپ ۱۲ بهره گرفته شد تا سرانجام در سال ۱۹۳۶، نخستین نمونه‌های ساخته شده از آن، در نوع کروکی (قابلیت باز و بسته شدن سقف) رونمایی شده و به بازار راه پیدا کرد؛ خودرویی با بدنه آلومینیومی که از یک موتور با حجم ۹۸۴ سی‌سی و قدرت ۲۲ اسب بخار بهره می‌برد و بعد‌ها در نوع بدنه استیل هم به تولید رسید و موتور آن ارتقا یافت.


همزمان با پورشه، کمپانی مشهور «بنز ـ دایملر» هم به رغم اینکه تمایلی برای اعتبار خرج کردن در چنین طرحی نداشت، با ساخت «مدل ۳۰» در این پلتفرم پا به میدان نهاد و سبب شد که پورشه از متخصصان آلمانی تبار ساکن آمریکا برای سبقت از رقیبان دعوت به همکاری کرده و سنگ بنای کارخانه «فولکس واگن» شکل بگیرد. جالب است که بدانید این نام به زبان آلمانی (Volkswagen) به معنای «خودروی مردم» است.


بدین ترتیب در ماه می ‌سال ۱۹۳۸، در جشنی با حضور جمعیت هفتاد هزار نفری از مردم و خبرنگاران، هیتلر کارخانه جدیدی ساخت و این ماشین را افتتاح کرد و نام «KdF-Wagen» را بر این خودرو نهاد تا شهری که میزبان این کارخانه بود نیز به حمایت از آن، کی‌دی‌اف اشتاد (KdF-Stadt) نام بگیرد و تولید انبوه خودرو از سپتامبر سال بعد آغاز شود؛ یعنی‌‌ همان ماهی که جنگ جهانی دوم توسط رایش آلمانی آغاز شد.

بدین ترتیب، طبیعی بود که این خودرو در زمان جنگ به وسیله نقلیه نظامی تبدیل شده و تغییراتی در راستای تقویت به خود ببیند تا مدل «کوبل واگن» متولد شود که در کلیات، تفاوت ویژه‌‌ای با مدل قبلی نداشت و تنها بدنه محکمتر و موتور قوی‌تری داشت؛ درست بر خلاف آن داستان تحریف شده فولکس قورباغه‌ای در کشورمان که ساخت این خودرو را ناشی از دستور هیتلر پس از جوش آوردن خودرویش در خلال جنگ جهانی می‌داند!

ورود فولکس بیتل به میدان جنگ،‌‌ همان و تنوع کاربردی در ساخت انواع و اقسام گوناگونش، همان و اینجا بود که در سال ۱۹۴۲ از تلفیق کوبل واگن و شویم واگن، محصولی شبیه هواناو (همان هاورکرافت) به دست آمد که البته کاربرد چندانی نیافت، ولی چه باک وقتی که مواد اولیه مورد نیاز از کشورهای فتح شده می‌آمد و در کارخانه بیش از دوازده هزار اسیر جنگی از سراسر اروپای شرقی کار می‌کردند؟


جنگ در حال گسترش بود و در این شرایط ،طبیعی به نظر می‌رسید که سرنوشت فولکس واگن هم به ساخت برخی قطعات هواپیما و بازسازی این پرنده‌های آهنین گره بخود و تا جایی کارخانه خودروساز به یاری ماشین جنگی بزرگ آلمان‌ها برود که تبدیل به سازنده بمب‌های دوربرد شود؛ روندی که تا پایان جنگ و تخریب کارخانه به دست آمریکی‌ها ادامه داشت.


با پایان یافتن جنگ و خودکشی هیتلر، کارخانه فولکس واگن هم در بخشی قرار گرفت که در کنترل انگلیسی‌ها بود تا آنان هم تصمیم بگیرند برای حمل و نقل نیرو‌هایشان، تولید خودرو را از سر بگیرند. از اینجا به بعد، نام فولکس بیتل برای این خودرو در نظر گرفته شده و نام شهر هم به ولفزبورگ تغییر یافت؛ سرانجام، ظاهر سوسک مانند ماشین کار خودش را کرده بود.


تولیدات به نسبت محدود (هزار عدد در ماه) تا سال ۱۹۴۸ ادامه داشت تا مدیرعامل جدید با رویکرد توسعه، تصمیم به راه‌اندازی دو کارخانه موازی گرفت و این تصمیم امروزه به این نقطه منجر شده که به رغم وجود غول‌های خودروساز در آلمان، فولکس واگن، لقب بزرگ‌ترین تولید کننده این کشور را به دست بیاورد؛ پیشرفتی البته بسیار کند و مشقت بار که در سالیان طولانی به دست آمد و در سال ۱۹۷۸ و با تولید «سوپر بیتل»، یعنی نمونه‌هایی که در کشورمان هم به وفور یافت می‌شود، محبوبیت گسترده آن نمودار شد.

در آن هنگام، دیگر فولکس واگن مشتری‌های بسیاری در جهان برای خود دست و پا کرده بود و می‌شد کارخانه ساخت این محصول را به قاره آمریکا و کشوری مانند مکزیک و حتی به آسیای جنوب شرقی و کشوری مثل سنگاپور هم صادر کرد؛ تیراژ فولکس بیتل لحظه به لحظه بیشتر می‌شد و جشن‌های متعدد، نشان از شکستن رکوردی در تولید خودرو داشت که به نظر دست نایافتنی می‌نمود و البته سال‌ها طول کشید تا توسط «تویوتا کرولا» شکسته شود.

از همه جالب‌تر این که عمر نزدیک به شصتد سال برای تولید این محصول هم سبب نشد تا نسخه فولکس بیتل، تغییرات چندانی به خود ببیند تا بتوان به جرأت گفت که همه ۲۱.‌۵ میلیون بیتل تولید شده در سراسر جهان، همگی بیش از اندازه شبیه یکدیگر هستند.

تجربه این موضوع به اندازه‌ای شیرین بود که مسئولان کارخانه تصمیم بگیرند، آن را با ساختن «بیتل جدید» تکرار کنند؛ اما همان گونه که «گلف»، محصول دیگر فولکس واگن هم به رغم موفقیت‌های بسیاری که به دست آورد، نتوانست به بیتل برسد، بیتل جدید هم در قیاس با پدر بزرگش، شکست خورد و از دور تولید کنار رفت.

به این ترتیب، ماجرای پر کش و قوس خودروی متفاوت بیتل با تعطیلی آخرین خط تولید آن در مکزیک (در سال ۲۰۰۳ میلادی) به تاریخ سپرده شد تا اتومبیلی که در بسیاری از فیلم‌های هالیوودی نیز به کار گرفته شده و حتی به ایفای نقش پرداخته بود، بازنشسته شده و به یادگاری از گذشته‌های صنعت خودروسازی جهان تبدیل شود؛ تا جایی که امروزه رد کلوپ‌های بیتل را در اینترنت بیشتر می‌توان گرفت تا در خیابان؛ حتی در کشور خودمان!