کاش ستاره‌های ما نیز همچون اینزاگی بودند

به گزارش «تابناک»، او بسیار دوست داشت با پیراهن میلان، کفش‌ها را آویزان کند، ولی عطش بازیگری و جوانگرایی در میلان، مانع از تحقق خواسته این بازیکن بزرگ شده و این نشان می‌دهد در فوتبال هم همانند زندگی، همواره شرایط بر وفق مرداد پیش نمی‌رود.

همچنین خیلی‌ها به فلیپو می‌گویند: بازیگری بس است و مربی شو! هدایت تیم دانش‌آموزی هم به اینزاگی پیشنهاد شده که ستاره دیروز فوتبال ایتالیا از آن استقبال کرده است. در عین حال، زمزمه‌هایی مبنی بر حضورش در تیم آتلانتا به گوش می‌رسد و او در پایان، تصمیم‌گیری در این زمینه را به روز سه‌شنبه و پس از نظرخواهی از دوستان و هواداران خود در شبکه اجتماعی توئیتر موکول کرده است.

اما در فوتبال ایران وضعیت چگونه است؟

در اینجا اگر رسانه‌ای بحث خداحافظی بازیکنی را به دلیل عدم توانمندی گذشته و حفظ گذشته پرافتخار مطرح کند، مورد انتقاد قرار می‌گیرد و کمتر بازیکنی است برای خداحافظی با دنیای توپ گرد، نظر دوستان و همچنین هواداران خود را لحاظ کند. کدام بازیکن در فوتبال ایران را سراغ دارید که برای خداحافظی با دنیای توپ گرد از رسانه‌ها یا هواداران خود نظر خواسته باشد؟ خیلی‌ها نظرخواهی از اهالی فوتبال برای تصمیم‌گیری درست نمی‌دانند و می‌گویند: مردم احساسی نظر می‌دهند، در حالی که هیچ‌ گاه احساس به آدمی دروغ نمی‌گوید.

در این میان، برخی بازیکنان که منطقی می‌‌اندیشند و اگر به جایگاهی برسند که ببینند دیگر در این فوتبال خریدار ندارند، خداحافظی می‌کنند ـ مثل وحید هاشمیان که در ۳۶ سالگی و در روز تولدش، کفش‌ها را آویزان کرد تا با تجدید قوای روحی، قدم در عرصه مربیگری بگذارد‌ ـ برخی از بازیکنان هم از روی لج و لجبازی به حضور خود در فوتبال ادامه می‌دهند و دیدگاه مردم، کمتر اهمیتی برای آنها ندارد!

خوب است فوتبالیست‌های بزرگ ما هم به پیروی از رفتار فلیپو اینزاگی برای ماندن در عرصه بازیگری، نظر کار‌شناسان یا اهالی فوتبال را جویا شوند، به ویژه اهالی فوتبال، چون آن‌ها دوست دارند ستاره‌شان‌‌ همان گونه که در اوج است، از فوتبال خداحافظی کند تا برای همیشه خاطرات خوبش در اذهان بماند و حتی اگر این تصمیم احساسی باشد، باز تصمیم درستی است. نشستن ستاره دیروز به روی نیمکت، تصویر جالبی نیست و نیمکت جایگاه جوانان امروز و ستاره‌های فرداست... .

نکته قابل تأمل در این بین، استقبال اینزاگی از هدایت تیم دانش‌آموزی است. اگر در فوتبال ما به بازیکن بزرگ، هدایت چنین تیمی را پیشنهاد کنید، اخم می‌کند و باقی ماجرا را خودتان می‌توانید، حدس بزنید. همه می‌خواهند در‌‌ همان آغاز کار، یک تیم لیگ برتری یا دست‌کم یک تیم متمول دسته اولی دو دستی به آن‌ها تقدیم شود! معدودند؛ اما هستند بازیکنانی چون مهدی پاشازاده که تلاش می‌کنند در مربیگری هم پله‌های پیشرفت را یکی یکی شت سر گذارند.

مهدی پس از دو فصل حضور در تیم گسترش سهند و هدایت این تیم به لیگ یک این فصل به تهران آمد و دوباره با پارسه، حضور در رقابت‌های فوتبال قهرمانی دسته اولی باشگاه‌های کشور را تجربه خواهد کرد.

در آخر باید گفت، فوتبال مانند همه نعمت‌های این دنیای فانی پایانی دارد و تلاش برای ماندگاری در آن بی‌فایده است. فلیپو از میلان جدا شد، بی‌آنکه مصاحبه کند و حال هم در آستانه پذیرفتن خداحافظی از دنیای توپ گرد است. ‌ای کاش ستاره‌های دیروز فوتبال ما هم مانند این بازیکن ایتالیایی بیندیشند!