دغدغههايی برای پير شدن
«جواني كجايي كه يادت بخير!» اين جمله را از افرادي كه موهايشان سفيد شده و زير چشمهايشان چين خورده و پيشانيشان چروكيده آن قدر شنيدهايم كه شايد ديگر اثري ندارد، اما وقتي وضعيت معيشت و فشارهاي روحي و جسمي بسياري از بازنشستگان را ميبينيم، اگر نسبت به آيندهمان نگران نشويم، بايد به دورانديشي خود شك كنيم.
در واقع بخشي از نگرانيهاي ما، ريشه در عمق آگاهيهاي ما دارد؛ مثلا وقتي ميشنويم كه هنوز پس از گذشت نزديك به 3 ماه از سال، حقوق مستمريبگيران و بازنشستگان افزايش نيافته است، چرا نبايد نگران باشيم كه چنين سرنوشتي چند سال ديگر بر ما هم حادث نشود؟ يا وقتي بيمه طلايي و تكميلي بسياري از بازنشستگان با وجود پرداخت حق بيمه همچنان بلاتكليف است و خيلي از آنها با وجود جراحيهاي ضروري از آن چشم ميپوشند و در انتظار بيمه مكمل هستند، ميتوانيم مطمئن باشيم كه در دوران بازنشستگي آب خوش از گلويمان پايين برود؟ تصور كنيد يك نيروي كار پس از 30 سال عرق ريختن، حالا در دوران كهنسالي هم بايد هر روز اين دغدغه را داشته باشد كه مبادا مستمري ناچيزش، بازيچه تورم بازار يا بدقولي مسوولان شود.
هنوز هم داستان سال قبل را از ياد نبردهايم؛ سالي كه مطابق آمارهاي بانك مركزي، تورم 13.5 درصد اعلام شد، اما حقوق بازنشستگان فقط 10 درصد افزايش پيدا كرد و آخرش هم معلوم نشد كه چرا بايد مستمريبگيران كهنسال، چوب نرخ تورمي را بخورند كه اصلا در كاهش و افزايش آن نقشي نداشتند.
البته اصلا معلوم نيست كه امسال هم، مستمري بالغ بر يك ميليون و 500 هزار بازنشسته چند درصد افزايش پيدا ميكند يا نه و در واقع دغدغه بعدي اينجاست كه آيا ميزان افزايش حقوق مستمريبگيران در سال 91 ميتواند اثرات تورمي بهوجود آمده در سال جاري را خنثي كند يا خير؟
به هر حال مثل روز روشن است كه نميتوان با حداقل حقوق بازنشستگي يعني 330 هزار تومان در ماه، هزينه هاي يك خانواده را تامين كرد و تكاندهندهتر آن كه به گفته مديرعامل كانون بازنشستگان، 80 درصد از مستمري بگيران كشور، حداقل حقوق بازنشستگي را دريافت ميكنند!
منبع: جام جم
