خرمشهر را با قدرت فتح کردیم تا مانع عوام فریبی شویم

خیلی زود‌تر از آنچه فکرش را بکنیم، بحث به امروز می‌رسد؛ «اگر پرسشگری کشته شود، فهم می‌میرد». اینجاست که می‌شود پرسید چرا جنگیدیم، چرا جنگمان طولانی شد، آیا نمی‌توانستیم بعد از فتح خرمشهر به آن پایان دهیم و هزاران پرسش مشابه که البته به قول سردار رزمنده آن روز‌ها و امیر استراتژیست و مدرس این روز‌ها همه پاسخ دارند؛ پاسخ‌هایی مستدل و با تکیه بر ریاضیات و منطق.

به گزارش «تابناک»، در آستانه فرا رسیدن سالروز فتحی هستیم که نه تنها در نمودار ۸ سال دفاع مقدسمان شاخص است، بلکه یکی از موارد بی‌نظیر در جهان محسوب می‌شود. فتحی بزرگ که منجر به آزادسازی چند صد کیلومتر از خاک کشورمان می‌شود و کفه ترازوی معادلات منطقه‌ای و حتی بین المللی را به نفع کشورمان سنگین می‌کند.

اینجاست که به دنبال یافتن پاسخ راهی دفتر یکی از رزمندگان داوطلب آن روز‌ها می‌رویم تا انبوه سوالاتمان را با وی در میان بگذاریم و ببینیم چگونه در کمتر از دو سال از تحمیل یک جنگ تمام عیار به کشورمان به جایی رسیدیم که نه تنها ژنرال‌های دشمن فکرش را نمی‌کردند، بلکه برای حامیانشان نیز باور ناپذیر می‌نمود.



شمخانی می‌افزاید: با توجه به اینکه هدف گذاری دشمن بر مبنای زمان چند روزه تصرف اهواز و سقوط خوزستان بود و مقاومت مردمی و شبیخون نیروهای مستقر در اهواز مانع کارشان شد، جا دارد که شروع جنگ را روز شکست دشمن بنامیم و اصلا همین روز را جشن بگیریم چون در زمانی مانع دست یازیدن عراق به اهدافش شدیم که تقریبا هیچ آمادگی نداشتیم و حتی تا مدت‌ها نمی‌دانستیم که بمب‌هایی که دسته دسته بر شهر‌هایمان می‌ریزند، حاصل شلیک همزمان چند توپخانه است نه توپ خمسه خمسه!

بدین ترتیب هسته‌های شکل گرفته برای پیروزی انقلاب مثل منصورون، مبنایی می‌شود برای مقابله با دشمنی که در آستانه فتح شهرهای کشورمان قرار داشت تا به گفته رئیس مرکز مطالعات راهبردی نیروهای مسلح، همین موضوع عاملی شود برای پیروزی‌هایی که انتظارمان را می‌کشید.

دریابان شمخانی در این رابطه می‌گوید: آن روز‌ها همه یکی بودیم و اینکه هیچ کس در فکر حذف دیگری نبود عاملی شد برای موفقیت ما؛ نه کسی مانع دیگری می‌شد و نه کسی بیرون می‌ماند. همه در حد پتانسیلشان به خدمت مشغول می‌شدند و جو ایثارگرانه بر همه چیز مقدم بود و حسادت جایی نداشت.

اینگونه بود که سازمان‌های مردم نهادی چون سپاه شکل می‌گیرد و پتانسیل نخبگی به کار گرفته می‌شود تا هم جنگ اداره شود و هم توسعه توان رزمی مورد توجه قرار بگیرد و به جایی برسیم که همکاری با سایر متخصصان، مانند دلاوران ارتشی، ما را به جایی برساند که دشمن دوره دیده را جا بگذاریم و اینجاست که به گفته شمخانی، علت توفیق سپاه و ارتش این بود که بر خلاف دشمن، آسیب‌دیدگی سازمان رزمشان در عملیات‌ها کمتر از میزان توسعه سازمان رزمشان می‌شود و بنا بر این قدرت توالی عملیات به دست می‌آید و قادر می‌شویم که قبل از به هوش آمدن دشمن، با عملیات بعدی ضربه دیگری را بر دشمن تحمیل کنیم.

شمخانی می‌افزاید: صدامیان خوب می‌دانستند که با از دست رفتن محور ارتباطی اهواز، شانس زیادی برای باقی ماندن در خاکمان را ندارند اما از سوی دیگر، عقب نشینی از خرمشهر برایشان حکم شکست را داشت و افزون بر این، می‌ترسیدند که با فرار از خرمشهر، مورد تعقیب قرار گیرند؛ اینجا بود که وقتی وقتی با عبور از کارون، اطمینانشان از محاصره شدن منطقه با آب شکست، ‌‌نهایت مقاومت را به خرج دادند تا انرژی ما را کم کنند و مانع سقوط بصره شوند.


بدین ترتیب زمان عملیات طولانی می‌شود و دشمنی که آمده بود تا بماند، ترجیح می‌دهد تلفات سنگین بدهد اما از شدت شکست بکاهد چون می‌دانست که مدت کوتاه تدارک عملیات، مانع از حضور قدرتمند ما در کارزار نبرد نشده است.

عملیات به پیروزی می‌رسد و طبق پیش بینی فرماندهان، خرمشهر با قدرت فتح می‌شود تا جایی که تلفات سنگین و آمار بالای اسیران دشمن می‌تواند بهترین موید این فتح بزرگ باشد.

اینجاست که ریسک بزرگ عبور ۷۰ درصد توان رزمی از کارون چنان بلایی بر سر دشمن می‌آورد که توامان به سقوط حیثیت تبلیغاتی دشمن هم منجر می‌شود تا معادلات به نفع کشورمان تغییر کند.

شاید اکنون وقت آن رسیده که از امیر شمخانی بپرسیم چرا این فتح بزرگ به ختم جنگ منجر نشد که پاسخ بدهد: این سوال می‌تواند پاسخ‌های بسیاری داشته باشد اما چند جواب ساده کفایت می‌کند؛ چه تضمینی وجود داشت که دشمنی که یکبار بی‌محابا علیه کشورمان وارد جنگ شده بود، بار دیگر دست به چنین اقدامی نزند؟

پیشنهادی برای پایان جنگ مطرح نبود و در ثانی، دشمن نه محکوم شده بود و نه متنبه. مگر می‌شود ما بگوییم جنگ تمام شد و دشمنی را که آماده فرصت یافتن برای تهاجم بعدی است به حال خود‌‌ رها کنیم؟

می‌بینید که با فتح خرمشهر، اسرائیل به جنوب لبنان حمله می‌کند و این تاثیر پیروزی ما در عملیات بیت المقدس است، یعنی جنگ تحمیلی علیه ایران تا این اندازه در منطقه تاثیر گذار تلقی می‌شد؛ همه به دنبال منافع خود از این جنگ بودند و نمی‌گذاشتند دشمن ما تنها بماند. اینها عواملی بودند که در منطقه حضور داشتند و می‌بایست دفاعمان را ادامه می‌دادیم تا شرایط تغییر کند و قدرت بازدارندگی امروزمان حاصل شود.

گو اینکه پس از پایان این عملیات، هنوز برخی از نقاط کشورمان در اشغال دشمن بود، نقاطی مانند طلائیه، شملچه در خوزستان و امثال نفت شهر در کرمانشاه و... که لازمه باز‌پس‌گیری آن‌ها عملیات‌های بعدی بود وگرنه دشمن همین حد از اشغال را هم پیروزی می‌دانست و زمینه تجاوز در آینده را باز می‌دید.