جغرافیای شهادت
از همه جای ایران آمده اند تا سال را نو کنند در جغرافای شهادتی که روز به روز تازهتر است.
اینجا همیشه بهار است.
کنار سید دلاور مظلوم و یاران باوفایش، سنگها را باز میخوانی؛ از همه جای ایران زمین اساطیری مردانی هزار رستم و آرش، بیادعا و آرام آرمیدهاند؛ مشهد، سبزوار، تهران، اهواز و... بگذریم که این مزار بهشتی خلاصه این سرزمین دلاور پروری است که با تشیع به غنای ذاتی دست یافته است، به گونهای که امروز در تمام معادلات جهانی، تاثیری غیر قابل انکار دارد.
16 آذر 59 حسین و یارانش غریبانه در محاصره دشمن مردانه جنگیدند و کشته شدند و ماهها گمنام در بیابان ماندند و امروز تفسیر آیه «ولاتحسبن الذین قتلوا فی سبیل الله» شده اند که به راستی زندگی همان است که اینها دارند.
دست نوشتههای حسین علم الهدی را که میخوانی، محرم رازهای خلوتی میشوی که دلیل این همه شیدایی جوانان این آب و خاک به این مزار ملکوتی است.
من در کنار کرخه در سنگری در نزدیکترین مکان به دشمن و در حال خواندن نهج البلاغه و در آرزوی شهادت ... بگذریم ...
در این ملکوت خاکی، دو شهید گمنام هم هست که شاید از اولین سنگ قبرهای نوشته شده با این عنوان همینها باشند و عجیب دل می برند و بیاختیار اشک میگیرند هق هق جوانان دانشجو.
در اولین روز سال در حریم گمنامی حسرتی به دل می نشاند که اگر حیات این است، زندگانی ما چه نام دارد و دریغ و درد ...
اینجا مختصات بهشت را دارد حال و هوایی نگفتنی ...
مزار شهدای هویزه از سویی دیگر آرامگاه شهدای غیور عشایر عرب خوزستان است که مردانه در راه ایران عزیز در خاک وطن در جوار علم الهدی وفادارنه و لالهوار پر پر شدهاند.
خدایا از طراوت این سرزمین قطرهای شبنمان عطا فرما
16 دی 59