می خواستم رای ندهم، اما...!
محمود افتخاری در پایگاه اطلاع رسانی جبهه ایستادگی نوشت:
ای کاش در سرزمین دیگری انتخاب میکردم تا فردا جوابگوی آن نباشم!
ای کاش شهدا لحظهای از ما غافل میشدند و من رای...!
گاهی در خلوت از خودم میپرسم؛ چرا باید رای بدهم؟!
مگر غیر از این است که:
ـ به آنهایی که رای داده ام با آرامش سر بر بالین گذاشتند؛ در حالی که از ناآرامی والتهاب قشر وسیعی از مردم آگاه بودند!
ـ موج نگرانی و بارقه امید را در چهرههای مردم در هنگام اخذ رای درک کردند؛ اما به زودی آنها را فراموش کردند!
ـ اولویت امور را در تامین نیازهای ضروری قشر آسیب پذیر دیدند؛ اما رقابتهای بیهوده سیاسی را ترجیح دادند!
ـ بر طبل آزاد اندیشی وشنیدن صدای مخالف ومنتقد کوبیدند اما بعد از تکیه زدن بر مسند قدرت؛ تحمل خود را از کف دادند!
ـ معضلات جامعه را خوب تشخیص دادند؛ اما در درمان آن عاجز بودند!
ـ منابع کافی برای رفع نیازهای مردم را در اختیار داشتند؛ اما ثروت سوزی و فرصت سوزی کردند!
ـ ادبیات رنگین برای اصلح بودن را حفظ بودند؛ اما فیزیک لازم برای عمل به آنها را نیاموخته بودند!
ـ در پاسخ به مطالبات قانونی مردم قاطع نبودند؛ اما در استیفای حقوق دولت از مردم؛ قانونمند بودند.
پس رای دادن را چه سود؟!
داشتم تصمیم جدی میگرفتم که رای ندهم که نگاه تیز شهید سید مهدی تابنده از درون قاب عکس روی دیوار ذهنم را به زمانی برد که تو دانشکده به بعضی از دانشجوهایی که به عملکرد مسئولین معترض بودند و به این بهانه قصد رای دادن نداشتند میگفت:
انتخابات برای تعیین دولتها ومجلس هاست؛ ولی ماهیت برگزاری انتخابات به اصل نظام مربوط است. ضعف وناکارآمدی مسئولین ارتباطی به اصل نظام ندارد چون اصول حاکم بر نظام اسلامی مبتنی بر صداقت واحترام به حقوق افراد است و بر تحکیم بنیان خانواده تاکید دارد.و این اصول ارزشمند از مبانی تعالی بخش دین مبین اسلام نشات گرفته است.
او میگفت: پدران وبرادران ما با اعتقاد وایمان راسخ برای احیای مظاهر دینی وارزشهای اسلامی ومبارزه با ظلم و ستم؛ کاملا آگاهانه تکلیف را در مبارزه با حکومت طاغوت دیدند و جان ومال خود را در طبق اخلاص گذاشتند و تعداد زیادی از جوانان ما خون خود را نثار کردند تا انقلاب اسلامی به پیروزی رسید.
ما وارث همان نسلیم و نظام اسلامی ما مولود همان انقلاب است .به فاصله کمی همان مردم با وجود کاستیها وبدون اینکه دستگاههای رسانهای آنها را به حفظ نظام دعوت کند! تکلیف را در دفاع از نظام اسلامی وخاک وطن در مقابل تهاجم 8 ساله دشمنان دیدند.
او میگفت: مگر نظام اسلامی را دولتها و یا مجلسها به ما اعطا کردهاند که عملکرد آنها تعیین کننده میزان تعهد ما به نظام اسلامی باشد؟
دولتها و مجلسها کانونهای موقتی هستند که به صورت دورهای با رای مردم انتخاب میشوند و کارنامه آنها نمیتواند هیچ خللی در اصل نظام مقدس اسلامی ایجاد کند.
سید مهدی میگفت: اتفاقا من اعتقاد دارم که عملکرد انتقاد آمیز مسئولین بهترین دلیل برای رای دادن است. چون مردم میتوانند در انتخابات با «نه» گفتن به آنهایی که قدر فرصت وتوفیق خدمت به مردم و سربلندی نظام حاکمیت را ندانستهاند؛با انتخاب فرد لایق تر؛ نسبت به سهم خود در تصمیم گیری برای نظام اسلامی ارزش قائل شوند. اما بی تفاوتی میتواند مشکلات قبلی را تکرار کند.
او می گفت: تردید در همراهی نظام به معنای نادیده گرفتن شعور سیاسی و آرمان نسلی است که با آگاهی کامل نهضت را همراهی کردند.وزمینه ساز تشکیل حکومت اسلامی شدند. واین جفا در حق تاریخ این مردم است!
سید مهدی تابنده شیمیایی بود و در بستر بیماری به شهادت رسید.
مرور این خاطرات بی اختیار مرا دلتنگ او کرد؛ نفسم را در سینه حبس کردم و تصمیم راسخم را گرفتم که حتما رای بدهم.
