جاسوسي آمريکا از خاک افغانستان عليه ايران
آقاي «کرزاي»، وعده شما همين بود؟!
مقامات سياسي ايران، بايد به جاي شکايت از آمريکا، از همسايه ناسپاس خود شکايت کنند که چرا در رخدادی که به تازگی امنیت ایران را تهدید کرده، این برنامهها و تعهدات آقای کرزای بوده است که بیشترین نقش را در این زمینه داشته است! اکنون باید گفت: آقای کرزای آیا معادله تعهد امنیتی میان ایران و افغانستان یکسویه است؟
کد خبر: ۲۰۹۲۸۹
| | 15741 بازدید
سرویس سیاسی ـ تجاوز هواپيماي بدون سرنشين آمريکا به خاک ايران و دستيابي نيروهاي مسلح کشور به آن، مدرک زنده و معتبري است که ميتواند در زمينههاي متعددي، حقانيت ديدگاههاي سياسي ايران در حوزه منطقهاي و بينالمللي را ثابت کند.
به گزارش «تابناک»، بيش از دو دهه است که آمريکاييها در منطقه خاورميانه، حضور نظامي دارند و با اشغال عراق و افغانستان، به بهانههاي واهي، اين حضور را سنگينتر و شديدتر کردهاند.
در این باره باید گفت که ادعاهاي آزاديخواهانه مقامات آمريکايي که ميخواهند دمکراسي را با توپ و بمبهاي هدايت شونده به خاورميانه وارد کنند، تاکنون به جز قتلعام مردم منطقه به ویژه دو کشور ياد شده و زحمت براي همسايگان اين کشورها، هيچ دستاوردي نداشته است.
بنا بر این گزارش، هرچند آمريکاييها از عراق بیرون رفتهاند، در ديدار پایانی «جو بايدن»، معاون اوباما از بغداد، وي به نوري مالکي گفته بود که واشنگتن دوست دارد کنترل آسمان عراق را همچنان در دست داشته باشد و اين نشان ميدهد که سران آمريکا، نه دلشان به حال ملتهاي منطقه سوخته و نه دوست دارند سر به تن آنها باشد.
در اين ميان، حضور نظامي آمريکا در افغانستان خود داستان ديگري است؛ برعکس عراق که دولتمردان اين کشور با مردم همراه شده و با حضور نظامي آمريکا در کشورشان مخالفت کردند، گویا سران کابل به بيراهه رفته و ميخواهند پايگاههاي همیشگی در اختيار آمريکا گذارند!
بنا بر این گزارش، حامد کرزاي، رئيس جمهور افغانستان که موفق نشد نظر مجلس اين کشور را براي تصويب طرح ماندن آمريکاييها جلب کند، دست به دامان «لويه جرگه» شد و با هزينه 120 ميليون دلاري که آمريکاييها در اختيارش گذاشته بودند، مصوبه نيمبندي به دست آورد تا به زعم خود، به درخواستهاي آمريکا پاسخ مثبت دهد.
نگاهي به سخنان حامد کرزاي در نشست آغازين و پاياني اين نشست، نشان ميدهد که رئيس جمهور افغانستان، تنها و تنها حرف تحويل کشورهاي همسايه خود داده و ميکوشد تا عامل بيثباتي در منطقه را در کشورش ميزباني کند.
کرزاي در سخناني که در پايان اين نشست گفت، به کشورهاي همسايه اطمينان داد که پيمان نظامي استراتژيک با آمريکا، هيچ مشکلي براي همسايگان ايجاد نخواهد کرد!
ولی هماکنون پرسش از آقاي کرزاي اين است که وي تا چه اندازه مطمئن بوده و هست که اين پيمان مشکلي براي همسايگان پدید نخواهد آورد؟ از کي تاکنون آمريکاييها به قوانين بينالمللي احترام گذاشتهاند و مفاد توافقهاي دوجانبه با کشورهاي ديگر را محترم شمردهاند که اين بار دوم باشد؟!
این گزارش میافزاید، هنوز سه هفته از نشست لويه جرگه، نگذشته است، ولی نظاميان آمريکايي در همين زمان اندک، 24 نظامي پاکستاني را در برنامهاي از پيش طراحي شده کشتند و با هواپيماهايي که از فرودگاههاي افغانستان پرواز ميکنند، به حريم هوايي ايران تجاوز کردهاند که هر دو مورد، ديگر ادعا نيست و نيازي به اثبات هم ندارد.
آيا اگر به جاي اين هواپيماي بدون سرنشين که بارها حريم هوايي ايران را شکسته و اکنون در دست نيروهاي مسلح ايران است، يک هواپيماي جنگي وارد فضاي ايران ميشد، روابط تهران و کابل به کدام سرانجام ميرسيد؟
ايران براي حفظ منافع راهبردي خود در منطقه و پاسخ به هر تجاوزي از سوي آمريکا، همه پايگاههاي موجود اين کشور در منطقه را هدف موشکهاي رنگارنگ خود قرار خواهد داد؛ آیا آنگاه نیز آقاي کرزاي باز هم خواهد گفت که حضور نظامي آمريکا، تهديدي براي همسايگان نيست؟!
آيا همين حضور براي مردم افغانستان هم تهديد نيست که به هر بهانه پيش پا افتادهاي، زن و کودک افغاني را شبانه و در خواب آماج موشکهاي هلفاير آمريکايي قرار ميدهد، به گونهای که آمار نشان ميدهد، در طول حضور ده ساله آمريکاييها در افغانستان، هزاران افغاني بيگناه به دست نظاميان خارجي ـ که براي آزادي و دمکراسي آمده بودند ـ قتل عام شدهاند!
گویا، مقامات سياسي ايران، بايد به جاي شکايت از آمريکا از همسايه ناسپاس خود شکايت کنند که چرا و به چه دليل ميخواهد حضور نظاميان آمريکايي را در کشورشان تثبيت کند تا نه افغانستان روي آرامش ببيند و نه همسايگان آن و اين عنصر خارجي، کشور همزبان و دوست را به دشمن تبديل کند؟
آيا آمريکاييها براي کارهایی که در افغانستان انجام ميدهند، از آقاي کرزاي اجازه ميگيرند؟ آيا تاکنون آمريکاييها و ديگر نظاميان خارجي، بابت کشتن هزاران انسان بيگناه در اين کشور حرفي غير از ابراز تأسف داشتهاند؟
آيا شمار انسانهاي بيگناهي که در افغانستان به دست آمريکاييها کشته شدهاند، دو برابر کساني که در برجهاي دوقلو کشته شدند، نيست؟
گویا، آقاي کرزاي به جاي رفع و رجوع کردن اين مسأله، بايد ديدگاه خود را درست کند؛ او بايد بداند که ايران و پاکستان، همسايگان قدرتمند افغانستان هستند و امنيت پايدار اين کشور در گروي امنيت اين دو کشور است؛ بنابراین، اگر عنصري خارجي بخواهد اين امنيت را مختل کند، حساب و کتاب آن به گونه ديگري خواهد بود.
و در پايان بايد گفت: آقاي کرزاي قولت همين بود؟
به گزارش «تابناک»، بيش از دو دهه است که آمريکاييها در منطقه خاورميانه، حضور نظامي دارند و با اشغال عراق و افغانستان، به بهانههاي واهي، اين حضور را سنگينتر و شديدتر کردهاند.
در این باره باید گفت که ادعاهاي آزاديخواهانه مقامات آمريکايي که ميخواهند دمکراسي را با توپ و بمبهاي هدايت شونده به خاورميانه وارد کنند، تاکنون به جز قتلعام مردم منطقه به ویژه دو کشور ياد شده و زحمت براي همسايگان اين کشورها، هيچ دستاوردي نداشته است.
بنا بر این گزارش، هرچند آمريکاييها از عراق بیرون رفتهاند، در ديدار پایانی «جو بايدن»، معاون اوباما از بغداد، وي به نوري مالکي گفته بود که واشنگتن دوست دارد کنترل آسمان عراق را همچنان در دست داشته باشد و اين نشان ميدهد که سران آمريکا، نه دلشان به حال ملتهاي منطقه سوخته و نه دوست دارند سر به تن آنها باشد.
در اين ميان، حضور نظامي آمريکا در افغانستان خود داستان ديگري است؛ برعکس عراق که دولتمردان اين کشور با مردم همراه شده و با حضور نظامي آمريکا در کشورشان مخالفت کردند، گویا سران کابل به بيراهه رفته و ميخواهند پايگاههاي همیشگی در اختيار آمريکا گذارند!
بنا بر این گزارش، حامد کرزاي، رئيس جمهور افغانستان که موفق نشد نظر مجلس اين کشور را براي تصويب طرح ماندن آمريکاييها جلب کند، دست به دامان «لويه جرگه» شد و با هزينه 120 ميليون دلاري که آمريکاييها در اختيارش گذاشته بودند، مصوبه نيمبندي به دست آورد تا به زعم خود، به درخواستهاي آمريکا پاسخ مثبت دهد.
نگاهي به سخنان حامد کرزاي در نشست آغازين و پاياني اين نشست، نشان ميدهد که رئيس جمهور افغانستان، تنها و تنها حرف تحويل کشورهاي همسايه خود داده و ميکوشد تا عامل بيثباتي در منطقه را در کشورش ميزباني کند.
کرزاي در سخناني که در پايان اين نشست گفت، به کشورهاي همسايه اطمينان داد که پيمان نظامي استراتژيک با آمريکا، هيچ مشکلي براي همسايگان ايجاد نخواهد کرد!
ولی هماکنون پرسش از آقاي کرزاي اين است که وي تا چه اندازه مطمئن بوده و هست که اين پيمان مشکلي براي همسايگان پدید نخواهد آورد؟ از کي تاکنون آمريکاييها به قوانين بينالمللي احترام گذاشتهاند و مفاد توافقهاي دوجانبه با کشورهاي ديگر را محترم شمردهاند که اين بار دوم باشد؟!
این گزارش میافزاید، هنوز سه هفته از نشست لويه جرگه، نگذشته است، ولی نظاميان آمريکايي در همين زمان اندک، 24 نظامي پاکستاني را در برنامهاي از پيش طراحي شده کشتند و با هواپيماهايي که از فرودگاههاي افغانستان پرواز ميکنند، به حريم هوايي ايران تجاوز کردهاند که هر دو مورد، ديگر ادعا نيست و نيازي به اثبات هم ندارد.
آيا اگر به جاي اين هواپيماي بدون سرنشين که بارها حريم هوايي ايران را شکسته و اکنون در دست نيروهاي مسلح ايران است، يک هواپيماي جنگي وارد فضاي ايران ميشد، روابط تهران و کابل به کدام سرانجام ميرسيد؟
ايران براي حفظ منافع راهبردي خود در منطقه و پاسخ به هر تجاوزي از سوي آمريکا، همه پايگاههاي موجود اين کشور در منطقه را هدف موشکهاي رنگارنگ خود قرار خواهد داد؛ آیا آنگاه نیز آقاي کرزاي باز هم خواهد گفت که حضور نظامي آمريکا، تهديدي براي همسايگان نيست؟!
آيا همين حضور براي مردم افغانستان هم تهديد نيست که به هر بهانه پيش پا افتادهاي، زن و کودک افغاني را شبانه و در خواب آماج موشکهاي هلفاير آمريکايي قرار ميدهد، به گونهای که آمار نشان ميدهد، در طول حضور ده ساله آمريکاييها در افغانستان، هزاران افغاني بيگناه به دست نظاميان خارجي ـ که براي آزادي و دمکراسي آمده بودند ـ قتل عام شدهاند!
گویا، مقامات سياسي ايران، بايد به جاي شکايت از آمريکا از همسايه ناسپاس خود شکايت کنند که چرا و به چه دليل ميخواهد حضور نظاميان آمريکايي را در کشورشان تثبيت کند تا نه افغانستان روي آرامش ببيند و نه همسايگان آن و اين عنصر خارجي، کشور همزبان و دوست را به دشمن تبديل کند؟
آيا آمريکاييها براي کارهایی که در افغانستان انجام ميدهند، از آقاي کرزاي اجازه ميگيرند؟ آيا تاکنون آمريکاييها و ديگر نظاميان خارجي، بابت کشتن هزاران انسان بيگناه در اين کشور حرفي غير از ابراز تأسف داشتهاند؟
آيا شمار انسانهاي بيگناهي که در افغانستان به دست آمريکاييها کشته شدهاند، دو برابر کساني که در برجهاي دوقلو کشته شدند، نيست؟
گویا، آقاي کرزاي به جاي رفع و رجوع کردن اين مسأله، بايد ديدگاه خود را درست کند؛ او بايد بداند که ايران و پاکستان، همسايگان قدرتمند افغانستان هستند و امنيت پايدار اين کشور در گروي امنيت اين دو کشور است؛ بنابراین، اگر عنصري خارجي بخواهد اين امنيت را مختل کند، حساب و کتاب آن به گونه ديگري خواهد بود.
و در پايان بايد گفت: آقاي کرزاي قولت همين بود؟
گزارش خطا
نظرسنجی
پیش بینی شما از نتیجه مذاکرات و توافق چیست؟