دوربین را به نمایندگی مجلس ترجیح می دهم!

«آقا دوربینی» که علاقه اش به دوربین از قبل از انقلاب بوده، موفق به دیدار امام راحل و سیدحسن خمینی شده و حتی دست امام را هم بوسید و معتقد است که هرگز از شغل «آقا دوربینی» دست نخواهم کشید و عشق و علاقه اش به دوربین مثل علاقه یک سیگاری به سیگار است.

یکی از حاشیه های جالب هیجدهمین نمایشگاه بین المللی مطبوعات و خبرگزاریها، حضور مکرر حسین نمازی یا همان «آقا دوربینی» و یا به گفته خود وی «مزاحم تصویربرداران تلویزیونی» در این نمایشگاه بود.

وی که عشق و علاقه به دوربین دارد و هدفش معروف شدن در بین مردم است، نمایشگاه مطبوعات را بهترین فرصت برای کار خود دریافت و تقریبا در طول یک هفته کار نمایشگاه هر روز به آنجا سر می زد.

بسیاری از مردم با دیدن این فرد در نمایشگاه، اولین واژه ای که به بغل دستی خود می گفتند «آقا دوربینی را ببین» بود و البته یواشکی.

کاری که خود نمازی آنرا دوست دارد و می گوید نیازی به نشان دادن من به بغل دستی بصورت یواشکی نیست.

وی معتقد است که من تعجب می کنم از اینکه خود را به مردم نشان دهم، زحمات زیادی می کشم تا در کادر دوربین قرار بگیرم اما وقتی در میان مردم هستم مرا یواشکی به همدیگر نشان می دهند.

«آقا دوربینی» خود را برادرزاده حسین نمازی وزیر اقتصاد و دارایی که در شش کابینه در دولت های محمدعلی رجایی، محمدجواد باهنر، کابینۀ موقت محمدرضا مهدوی کنی، دولت‌های اول و دوم میرحسین موسوی و دولت اول محمد خاتمی وزیر بود، معرفی می کند.

نمازی در این گفت وگو یک ساعته با لبخند و خنده های کوتاه و بلند به همه سوالات با جدیت پاسخ داد.

متن زیر خلاصه ای از این گفت وگو است:

لطفا کمی از خودت بگو.
من حسین نمازی هستم. متولد ۱۳۳۷ تهران. البته اصلیت ما از شیراز است.

رسانه ها شما را زمانی معرفی می کنند!
نه. اونا اشتباه می نویسند. اسم من نمازی است نه زمانی.

چرا اشتباه؟
من برادر زاده حسین نمازی که وزیر اقتصاد و دارایی بود، هستم. روزنامه ها دقت ندارند می نویسند زمانی. من چی کار کنم.

متاهل هستی یا مجرد؟
در حال حاضر مجردم.

چرا در حال حاضر؟
چون قبلا در سال ۱۳۷۹یک بار ازدواج کردم. همسرم اصرار داشت که باید بریم شیراز. من قبول نکردم. از هم جدا شدیم.

چرا نرفتی شیراز؟
اونجا نمی تونستم معروف بشم. نرفتم.

چند کلاس درس خوندی؟
تا هنرستان فنی و حرفه درس خوندم. البته دیپلم نگرفتم.

شغل خاصی هم داری؟
بله. من کارمند وزارت ارشاد هستم. در کتابخانه پارک شهر کار می کنم. البته بعدازظهرها هم در بازار مولوی در مغازه یکی از آشناهام مشغولم.

چقدر درآمد داری؟
حدودا ماهی یک میلیون تومان.

چی شد که علاقه مند به دوربین شدی؟
این حس از بچه گی در من وجود داشت که باید آدم بزرگ و مهمی بشم. از همان کودکی این حس را داشتم.

چرا سراغ دوربین رفتی؟
من چون دیدم نمی تونم با درس خوندم معروف و بزرگ بشم، رفتم سراغ دوربین.

دوربین رو چطوری شناختی؟
چند سال قبل از انقلاب، در یک مراسم عزاداری شرکت کرده بودم. جلوی یک دستگاه نشسته بودم. نمی دانستم چی هست. شب که رفتم خونه دیدم که از تلویزیون تصویر من پخش شد. کنجکاو شدم. از همان زمان سعی کردم که هر جا میرم، جلوی همان دستگاه قرار بگیرم تا خود را در تلویزیون ببینم.

یعنی شما الان بیش از ۳۰ سال «آقا دوربینی» هستی؟
 بله. تا ۳۰ سال دیگر هم «آقا دوربینی» خواهم بود.

پس چطور شما الان چند سال هست که معروف شدی؟ چرا قبلا کسی تو را نمی شناخت؟
من فقط دوست داشتم مرا تلویزیون نشان دهد و مردم مرا ببینند. دوست نداشتم لو بروم و هویتم مشخص بشه.

اگر مردم تو را نمی شناختن، چطوری می خواستی معروف بشی؟
آخه مردم مرا می دیدند من خوشحال می شدم اما وقتی خبرنگاران مرا شناختند، دیگه کار من سخت شد.

یعنی چی؟
یعنی وقتی هویت من معلوم شد، سعی می کنند که از من عکس و فیلم نگیرن و این کار مرا سخت کرده است.

از کی هویت شما لو رفت؟
اوایل کسی مرا نمی شناخت. اما مرا همیشه تلویزیون نشان می داد. بعد از اینکه کامران نجف زاده خبرنگار صداوسیما با من مصاحبه کرد، دیگه همه مرا شناختند. بعد از آن هم حسینی بای دیگر خبرنگار صداوسیما به سراغ من آمد و من دیگر لو رفتم و کارم خیلی سخت شد.

از نجف زاده و حسینی بای و دیگر خبرنگاران که تو را لو دادند، ناراحت نیستی؟
نه. چون اونا مرا به هدفی که می خواستم رساندند.

وقتی تورا می بینن چی می گن؟
یواشکی به بغل دستی خود می گن «آقا دوربینی را ببین». تعجب می کنم از این کار اونا.

چرا تعجب؟
چون من برای اینکه خود را به مردم نشان دهم زحمات زیادی می کشم تا در کادر دوربین قرار بگیرم اما وقتی در میان مردم هستم مرا یواشکی به همدیگر نشان می دهند. من خوشحال میشم اونا مرا می بینن. نیازی به کار یواشکی نیست.

چطوری تشخیص می دهی که در کجا باید باشی تا همیشه در تصویر باشی؟
روی آنتن رفتن کار سختی است. بخصوص بعد از آنکه لو رفتم.اما چون تجربه بیش از ۳۰ ساله دارم برام عادی شده و مشکلی نیست. من دقیقا حالت و زاویه فیلمبرداری را می دانم.

یعنی چی؟
یعنی وقتی چراغ بالای دوربین روشن میشه، اون زمانی است که فیلمبردار کار خود را آغاز کرده و من سریع پشت سر مسئولین قرار می گیرم. دیگه اونا نمی تونند مرا حذف کنن. اگر بخواهن مرا سانسور کنن، باید اصل فیلم را پخش نکنن.

اینکه پشت سر مسئولین قرار بگیری و در تصویر باشی که هنر نیست؟
ببینید در مراسمات جمعیت زیادی هستن. مثلا در مراسم سالگر امام راحل میلیونها نفر حضور دارند اینکه شما در کجا و چطوری قرار بگیری تا حتما در تصویر باشی و کارگردانان نتونن تو را از تصویر حذف کنن، هنری است که هیچ کس نداره و من با تجربه، این هنر را کسب کردم.

تا بحال هم شده به خاطر اینکه در کادر تصویربرداران نباشی باهات دعوا کنن؟
بله. خیلی زیاد. اما برام مهم نیست. اونا یک شغلی دارن و من هم یک علاقه ای. باید میان این دو به یک جمع بندی رسید.

دعواها به چه صورت بود؟
مثلا مرا کنار می زنند و یا گلاویز میشیم. دعوای لفظی هست.

برخورد فیزیکی هم می کنی؟
نه اصلا. من بخاطر علاقه ای که به دوربین دارم به صاحبان دوربین احترام می گذارم.

تو کار فیلمبرداران را خراب می کنی؟
من یک علاقه ای دارم. مجبورم. چه ایرادی داره که من هم در فیلم باشم.

چرا اینقدر به دوربین علاقه داری؟
ببینید خدا در هر فرد یک حسی قرار داده. یکی به کفتر بازی علاقه داره. یکی به ورزش. یکی به رانندگی. من هم به دوربین علاقه دارم.

چطوری از مراسمات و برنامه ها مطلع میشی؟
من وقتی برای دیدن خود به تلویزیون نگاه می کنم، اخبار را گوش می دهم و از همین طریق مطلع میشم.


یعنی اتفاق افتاده تا بحال در جایی باشی اما دوربین نباشه؟
اره. مثلا در برخی مراسمات ارزشی شرکت می کنم. اونجاها دوربین نیست.

مثلا کجا؟
نماز جماعت در مسجد ها.

هیئت هم میری؟
بله. غذای هیئت حتی اگر یک لیوان چای باشه خیلی لذیذ و با برکت است.

از اینکه اون روز و یا اون شب در تلویزیون می تونستی باشی اما نیستی، ناراحت نمیشی؟
چرا، میشم. خیلی دچار استرس میشم. تا صبح هم خوابم نمی بره. با خود میگم کاش می رفتم این برنامه یا مراسم را.

آخرین مراسمی که رفتی کی بود؟
صبح امروز سه ساعت پیش (سه شنبه ۱۰ آبان). در مراسم تشیع جنازه آیت اله زنجانی در دانشگاه تهران.

کجا حضور داشتی؟ در کادر دوربین بود؟
بله. من دقیقا پشت سر آیت الله مهدوی کنی و صالحی وزیر خارجه قرار گرفتم. یعنی دقیقا در جایی حضور یافتم که صدرصد در کادر تلویزیون خواهم بود. چون صداوسیما حتما تصویر این ۲ نفر را پخش می کنه و نمی تونه مرا سانسور کنه.

در تصویر بودی؟
قطعا هستم. میخواستم برم اخبار ساعت ۱۴ را ببینم و مطمئن بشم که در تصویر هستم اما مصاحبه با شما مانع شد. حیف شد.

بالا ترین مقامی که تا الان از نزدیک دیدی کی بود؟
من امام راحل را از نزدیک دیدم و دستش را هم بوسیدم.

چطوری رفتی پیش امام(ره)؟
به بواسطه عمو ام حسین نمازی که وزیر اقتصاد و دارایی بود.

کی رفتی؟
عموم ام در کابینه رجایی وقتی داشت می رفت پیش امام (ره) مرا هم همراش برد. من در اون جلسه دست امام راحل را هم بوسیدم.

خاطره ای هم از حرم امام داری؟
سه یا چهار سال پیش که در حرم امام بودم. وقتی در تلاش بودم تا در کادر دوربین باشم مرا شناختن. بعد از چند دقیقه یکی از مسئولین به من گفت که دوست داری آقا سید حسن را ببینی؟ من هم گفتم که بله. بعد مرا بردن پیش ایشون. با هم دیده بوسی کردیم.

سیدحسن تو را می شناخت؟
بله. کاملا می شناخت. با همان اسم «آقا دوربینی».

 در زمان جنگ کجا بودی؟
من اون موقع عضو پایگاه بسیج بودم. البته به دلیل بیماری صرع نمی تونستم جبهه برم. اما در پایگاه ها در کار خدمات رسانی کمک می کردم.

اگر مشایی را ببینی از نزدیک چی میگی بهش؟
میگم خودش را درست کنه. راه درست را بره. در خط ولایت باشه. منحرف نشه.

احمدی نژاد را تا بحال از نزدیک دیدی؟
اره. چند بار دیدم.

کی و کجا؟
زمانی که شهردار بود. همش می آومد در خیابان طالقانی در نمازجمعه شرکت می کرد و من هم همیشه اون رو می دیدم. یا زمانی که کردان وزیر سابق کشور فوت کرد، در مراسم تشیع جنازه آقای احمدی نژاد را دیدم.

چیزی هم بهش می گفتی؟
نه. فقط سلام می کردم.

فکر می کنی چقدر معروف هستی؟
خیلی زیاد. مردم همه مرا می شناسن. حتی شهرستانی ها.

خانواده ات چیزی بهت نمی گن؟
هروقت که صبح زود از خونه میرم بیرون، خانواده ام می فهمن که یک نفر فوت کرده و امروز تشیع جنازه هست. اونا همیشه به من میگن اگر این همه در مراسمات شرکت می کردی، به خاطر ثواب می رفتی، الان بهشت را گرفته بودی.

چرا برای ثواب نمیری؟
برای من دوربین مهم است.

چه زمانی در مراسم حضور پیدا می کنی؟
معمولا نیم ساعت زودتر از آغاز مراسم. وقتی رسیدم بررسی می کنم که باید در کجا باشم تا در کادر دوربین قرار بگیرم.

بستگان ات وقتی تو را در تلویزیون می بینن، چی میگن؟
میگن ما تو را از نزدیک نمی بینیم اما در تلویزیون همیشه می بینیم.

انتخابات مجلس نهم در اسفند امسال برگزار میشه فکر می کنی اگر کاندیدا بشی رای بیاری؟
اره. خیلی رای میارم.

پس چرا کاندیدا نمی شی؟
اگر نماینده بشم، نمی تونم همیشه جلوی دوربین باشم. من دوربین را با هیچ چیز عوض نخواهم کرد.

الان (بعدازظهر سه شنبه ۱۰ آبان) مجلس داره حسینی وزیر اقتصاد را استیضاح می کنه، نظرت راجع به این کار مجلس چیه؟
باید وزیر استیضاح بشه تا موضوع سه هزار میلیارد تومان در کشور مشخص بشه. اگر همان زمانی که مقام معظم رهبری در خصوص مبارزه با مفاسد، فرمان هشت ماده ای را صادر کردند، مسئولین به این فرمان توجه می داشتند، الان شاهد این موضوعات در کشور نبودیم.

برنامه کاری روزهای آینده ات چیه؟
در چند روز آینده سرم خیلی شلوغه. مراسم دعای عرفه، نماز عید قربان، مراسم شهادت امام محمدباقر در مهدیه تهران و... در پیش رو دارم.

چند خاطره خوب می تونی بگی؟
کار من همش خاطره است.

چند تا را تعریف کن.
وقتی نجف زاده با من مصاحبه کرد شب تلویزیون اون را پخش کرد. در حین پخش، من در پل کریمخان در حال عبور بودم. یک دفعه دیدم در یک مغازه تلویزیون فروشی، در بیش از ۲۰ تلویزیون همه دارن تصویر مرا پخش می کنن. خیلی خوشحال شدم. آنقدر خوشحال شدم که بیخود می خندیدم.

یک خاطره دیگه؟
در ۹ دی پارسال در تجمع شرکت کردم. فرداش یکی از بستگانم گفت که دیشب ماهواره ها دور تصویر و عکس من خط قرمز کشیدند و اعلام کردند که من جیره خوار رژیم هستم و با گرفتن پول در مراسم حضور یافتم.

تو چی گفتی؟
من خندیدم. آخه اونا آنقدر بدبخت هستن که نمی دانن که من «آقا دوربینی» معروف هستم.

یک خاطره تلخ؟
چند سال پیش در مهدیه تهران در مراسم شهادت امام جواد (ع) حضور داشتم. کنار فیلمبردار بودم. کارگردان از طریق گوشی به فیلمبردار گفت که از اون آقای عینکی تصویر نگیر. من شنیدم. اما سعی کردم که هر طوری شده در کادر باشم. صبح فردا وقتی دیدم تصویر مرا حذف کردند خیلی ناراحت شدم. تصویربردار دقیقا از نفر کناری من فیلم گرفت و مرا حذف کرد.

منبع: جهان