ماجرای یک عقد آسمانی

کمالات فوق‌العاده فاطمه(س) از یکسو و انتسابش به شخص پیامبر از سوى دیگر و شرافت خانوادگى او نیز از دیگر سوى؛ سبب شد که مردان زیادى از بزرگان یاران پیامبر(ص) به خواستگارى او بیایند، اما همه جواب رد شنیدند.

و جالب این که غالباً پیامبر در پاسخ آنها می‌فرمود: «اَمْرُها اِلى رَبها»، کار فاطمه به دست پروردگار فاطمه است!

به نوشته برنا، از همه عجیب‌تر خواستگارى «عبدالرحمن بن عوف» بود، همان مرد ثروتمندى که مطابق راه و رسم جاهلیت، به همه چیز از دریچه مادى می‌نگریست و مهریه سنگین را دلیل بر شخصیت زن و موقعیت ممتاز شوهر می‌پنداشت.

او به خدمت پیامبر(ص) آمد و عرض کرد: «اگر فاطمه را به همسرى من درآورى یکصد شتر که بار همه آنها پارچه‌هاى گرانقیمت مصرى باشد به اضافه ده هزار دینار طلا مهریه او می‌کنم!».

پیامبر(ص) از این خواستگارى زشت و بى‌معنا چنان خشمگین شد که مشتى سنگریزه برداشت و به طرف عبدالرحمن پاشید و گفت: «تو گمان کردى من بنده پول و ثروتم که با پول و ثروت می‌خواهى بر من فخر بفروشى!».

آرى، باید در خواستگارى فاطمه الگوهاى اسلامی‌مشخص شود، سنت هاى جاهلیت پایمال گردد و معیارهاى ارزش اسلامی‌معلوم شود.

مردم مدینه در این گفتگوها بودند ناگهان این صدا در همه جا پیچید که پیامبر(ص) می‌خواهد تنها دخترش را به همسرى على بن ابى طالب(ع) درآورد.

على بن ابى طالب دستش از مال و ثروت دنیا کوتاه بود و از معیارهاى عصر جاهلى چیزى نداشت، اما وجودش از فرق تا قدم مملو از ایمان و ارزش هاى اصیل اسلامی‌بود.

هنگامی‌که تحقیق کردند، معلوم شد رهنمون پیامبر(ص) در این ازدواج مبارک تاریخى وحى آسمانى بوده است، زیرا خودش فرمود: «اَتانِی مَلَکٌ فَقالَ: یا مُحَمدُ اِن اللهَ یَقْرَأُ عَلَیْکَ السلامُ وَ یَقُولُ لَکَ: اِنی قَدْ زَوجْتُ فاطِمَةَ ابْنَتَکَ مِنْ عَلِی بْنِ اَبِی طالِب فِی الْمَلاَِ الاَْعْلى، فَزَوجْها مِنْهُ فِى الاَْرْضِ».

فرشته‌اى از سوى خدا آمد و به من گفت: خداوند بر تو سلام می‌فرستد و می‌گوید من دخترت فاطمه را در آسمان ها به همسرى على بن ابى طالب درآوردم، تو نیز در زمین او را به ازدواج على درآور.

هنگامی‌که امیرمؤمنان على(ع) به خواستگارى فاطمه(س) آمد، چهره مبارکش از شرم گلگون شده بود.

پیامبر(ص) با مشاهده او شاد و خندان فرمود: براى چه نزد من آمدى؟

ولى امیرمؤمنان على(ع) به خاطر ابهت پیامبر(ص) نتوانست خواسته خود را مطرح کند و لذا سکوت کرد.

پیامبر(ص) که از درون امیرمؤمنان على(ع) با خبر بود، چنین فرمود: «لَعَلکَ جِئْتَ تَخْطِبُ فاطِمَةَ؟». شاید به خواستگارى فاطمه آمدى؟

عرض کرد: آرى، براى همین منظور آمدم.

پیامبر فرمود: اى على! قبل از تو مردان دیگرى نیز به خواستگارى فاطمه آمدند، هر گاه من با خود فاطمه این مطلب را در میان می‌نهادم روى موافق نشان نمی‌داد و اکنون بگذار تا این سخن را نیز با خود او در میان نهم.

درست است که این ازدواج آسمانى است و باید بشود، اما شخصیت فاطمه(س) خصوصاً و احترام و آزادى زنان در انتخاب همسر عموماً ایجاب می‌کند که پیامبر(ص) بدون مشورت با فاطمه(س) اقدام به این کار نکند.

هنگامی‌که پیامبر(ص) فضایل امیرمؤمنان على(ع) را براى دخترش بازگو کرد و فرمود:من می‌خواهم تو را به همسرى بهترین خلق خدا در آورم، نظر تو چیست؟

فاطمه که غرق در شرم و حیا بود سر به زیر انداخت و چیزى نگفت و سکوت کرد.

پیامبر(ص) سر برداشت و این جمله تاریخى را که سندى است براى فقها در مورد ازدواج دختران باکره، بیان فرمود: «اَللهُ اَکْبَرُ! سُکُوتُها اِقْرارُها». خداوند بزرگ است! سکوت او دلیل بر اقرار اوست.

و در پى این ماجرا عقد ازدواج به وسیله پیامبر(ص) بسته شد.

مهریه فاطمه

حضرت آیت الله مکارم شیرازی در ادامه نقل این ماجرا، درباره مهریه حضرت زهرا(س) در کتاب "زهرا(س)، برترین بانوی جهان" می‌نویسند: برترین بانوى جهان بدون شک ازدواج بهترین مردان جهان با سیده زنان عالم دختر پیامبر بزرگ اسلام باید از هر نظر الگو باشد، الگویى براى همه قرون و اعصار، لذا پیامبر(ص) رو به امیرمؤمنان على(ع) کرد و فرمود: چیزى دارى که مهریه همسرت قرار دهى؟

عرض کرد: پدر و مادرم به فدایت، تو از زندگى من به خوبى آگاهى که جز شمشیر و زره و شتر چیز دیگرى ندارم.

پیامبر(ص) فرمود: درست است، شمشیرت به هنگام کارزار با دشمنان اسلام مورد نیاز است؛ و با شتر نیز باید نخلستان را آب دهى، و در مسافرت ها از آن استفاده کنى; بنابراین تنها زره را مى توانى مهریه همسرت بنمایى، و من دخترم فاطمه را در برابر همین زره به عقد تو درآوردم».

شاید بیشترین قیمتى که در تواریخ درباره این زره نوشته شده، پانصد درهم است ـ این از یک سو اما از سوى دیگر در حدیثى مى‌خوانیم که ـ : فاطمه(س) از پدرش خواست مهر او را شفاعت گنهکاران امت در قیامت قرار دهد، این درخواست قبول شد و جبرئیل فرمان آن را از آسمان بر پیامبر(ص) نازل کرد.

آرى این‌گونه باید ارزش‌هاى غلط درهم بشکند و ارزش‌هاى اصیل جانشین آن گردد و این‌گونه است راه و رسم مردان و زنان با ایمان و این چنین است برنامه زندگى رهبران راستین بندگان خدا.